Świętokradztwo, duch Vaticanum II czy wyraz wspólnoty?
- 29 sierpnia, 2012
- przeczytasz w 2 minuty
Damian Thompson, konserwatywny publicysta katolicki, opublikował na swoim blogu na łamach ‘The Telegraph’ link do filmu, na którym luterańska biskupka w ornacie i anglikański arcybiskup w albie ze stułą tańczą ze sobą przed ołtarzem na krótko przed rozpoczęciem liturgii komunijnej.
Thompson z przekąsem skomentował wydarzenie jako “anglikańsko-luterański przełom”, ironizując, że najwyraźniej duch Soboru Watykańskiego II dotarł również do braci odłączonych.
Na filmie z nabożeństwa odprawionego podczas luterańsko-anglikańskiego spotkania młodzieży kanadyjskiej w 2010 widać luterańską biskupkę Susan Johnson i prymasa kanadyjskiej prowincji anglikańskiej abp. Freda Hiltza tańczących na scenie — taniec jako element liturgii miał podkreślić wspólnotę obydwu Kościołów, które od 2001 roku oficjalnie praktykują pełną interkomunię. Kilka razy w roku w internecie — z okazji świąt oraz innych szczególnych powodów — zwierzchnicy Kościołów występują razem z pozdrowieniem do kanadyjskich luteran i anglikanów.
Jednym ze wspólnych projektów są ogólnokrajowe zjazdy młodzieży (CLAY), których celem jest zintegrowanie młodego pokolenia anglikanów i luteranów do wspólnej misji. Gest bp Johnson i abp. Hiltza nie spodobał się nie tylko katolikowi Thompsonowi, lecz także niektórym luteranom i anglikanom, którzy wyrazili opinię, iż taniec towarzyski przed ołtarzem w strojach liturgicznych przed Eucharystią jest co najmniej niewskazany. Pojawiły się również odmienne opinie, ukazujące taniec jako symbol głębokiej wspólnoty, znany już w pierwotnym chrześcijaństwie.
