Synod diecezji warszawskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego za ordynacją kobiet

Synod die­ce­zji war­szaw­skiej Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­skie­go w RP poparł wnio­sek Para­fii Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­skiej w Żyrar­do­wie o skie­ro­wa­niu do Syno­du Kościo­ła wnio­sku o zmia­nę prze­pi­sów praw­nych, umoż­li­wia­ją­cą ordy­na­cję kobiet w Koście­le Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­skim w Pol­sce.

Synod die­ce­zji war­szaw­skiej, któ­ry obra­do­wał 7 mar­ca br. w Łodzi, przy­chy­lił się do wnio­sku żyrar­dow­skiej para­fii uchwa­lo­ne­go jed­no­myśl­nie pod­czas Zgro­ma­dze­nia Para­fial­ne­go. Przy­po­mnij­my, że pod­czas jesien­nej sesji Syno­du Kościo­ła lute­rań­skie­go w Biel­sku-Bia­łej Komi­sja Teo­lo­gii i Kon­fe­sji wyda­ła oświad­cze­nie, w któ­rym jasno stwier­dzi­ła, iż „nale­ży uznać, że z per­spek­ty­wy teo­lo­gicz­nej nale­ży dopu­ścić moż­li­wość ordy­na­cji kobiet na urząd duchow­ny służ­by pre­zbi­te­ria­tu”, wska­zu­jąc jed­no­cze­śnie na trud­no­ści natu­ry spo­łecz­nej, kul­tu­ro­wej, kościel­no-praw­nej czy kościel­no-socjal­nej.

Wnio­sek para­fii żyrar­dow­skiej wspar­ty teraz przez Synod stwier­dza, że „po doświad­cze­niu 10-let­niej służ­by dia­kon Hali­ny Radacz w Para­fii w Żyrar­do­wie nie ist­nie­ją żad­ne ogra­ni­cze­nia spo­łecz­ne, kul­tu­ro­we i socjal­ne prze­ciw­ko ordy­na­cji dia­kon Radacz na pre­zbi­te­ra Para­fii w Żyrar­do­wie”.

Komen­tarz

Decy­zja syno­du die­ce­zji war­szaw­skiej Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­skie­go w Pol­sce sta­no­wi prze­łom w pro­ce­sie dia­lo­gu nt ordy­na­cji kobiet, któ­ry nie zawsze prze­bie­gał spraw­nie i przy wyczer­pa­niu wszyst­kich zna­mion praw­dzi­we­go dia­lo­gu. Wnio­sek para­fii żyrar­dow­skiej uzy­skał sil­ne wspar­cie syno­du die­ce­zjal­ne­go, a ma to duże zna­cze­nie pod­czas roz­pa­try­wa­nia wnio­sku przez Synod Kościo­ła.

Nawet jeśli wnio­sek żyrar­do­wian zosta­nie odrzu­co­ny przez Synod Kościo­ła, to jed­nak sta­no­wi on prze­ło­mo­wy moment w całej deba­cie, gdyż oto oba­lo­ny został mit, doty­czą­cy ordy­na­cji kobiet w pol­skim Koście­le lute­rań­skim, że jest ona ulu­bio­nym tema­tem gru­py kościel­nych femi­ni­stek, tudzież dyżur­nych libe­ra­łów i że żad­na para­fia nie podej­mie się zatrud­nie­nia kobie­ty na sta­no­wi­sku wika­riu­sza lub pro­bosz­cza para­fii.

Pra­ca dia­ko­nów-kobiet doce­nia­nia jest wszę­dzie tam, gdzie kobie­ty wyko­nu­ją waż­ną służ­bę dla Kościo­ła – począw­szy od kate­che­zy, dusz­pa­ster­stwa para­fial­ne­go, a skoń­czyw­szy na pro­wa­dze­niu nabo­żeństw oraz innych czyn­no­ści litur­gicz­nych. Doświad­cze­nie pod­po­wia­da, że oba­wa jak inni zare­agu­ją na kobie­ty-księ­ży w Pol­sce jest zupeł­nie bez­za­sad­na, co poka­zu­je doświad­cze­nie choć­by para­fii w Żyrar­do­wie.

Nie­wia­do­mo, czy w ślad za para­fią żyrar­dow­ską pój­dą inne, któ­re zazna­jo­mio­ne ze służ­bą dusz­pa­ster­ską kobiet, chcia­ły­by usank­cjo­no­wać i dopeł­nić to, co nie sta­no­wi pro­ble­mu teo­lo­gicz­ne­go, ani tym bar­dziej spo­łecz­ne­go. Tzw. “aspekt eku­me­nicz­ny” pod­no­szo­ny w roz­mo­wach z inny­mi chrze­ści­ja­na­mi jest zupeł­nie bez­za­sad­ny: bez wzglę­du na to, czy Kościół lute­rań­ski będzie ordy­no­wał kobie­ty czy nie, jego urząd posłu­gi­wa­nia i tak nie jest i nie będzie uzna­wa­ny np. przez Kościół Rzym­sko­ka­to­lic­ki czy Pra­wo­sław­ny. Poza tym eku­me­nicz­na otwar­tość naka­zu­je uzna­nie eku­me­nicz­nych part­ne­rów taki­mi, jaki­mi oni są. Z całym dobro­dziej­stwem ducho­we­go inwen­ta­rza.

Źle sta­ło­by się jed­nak, gdy­by decy­zja syno­du die­ce­zji war­szaw­skiej sta­ła się powo­dem do tanie­go trium­fa­li­zmu lub zre­du­ko­wa­nia wyzwań i pro­ble­mów Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­skie­go do kwe­stii ordy­na­cji kobiet. Nie tym tema­tem żyje Kościół, nie jest on naj­waż­niej­szy! Jak każ­dy Kościół wyzna­ją­cy Chry­stu­sa, Kościół lute­rań­ski żyje Ewan­ge­lią o Ukrzy­żo­wa­nym Panu. Naj­więk­szym wyzwa­niem Kościo­ła pozo­sta­je Ewan­ge­lia i tyl­ko ona, stąd też dys­ku­tu­jąc o ordy­na­cji kobiet, co z pew­no­ścią nastą­pi w róż­nych gre­miach kościel­nych, war­to o tym pamię­tać, w tym tak­że o zro­zu­mie­niu dla tych, któ­rzy nie podzie­la­ją naszych rado­ści czy lęków.

Dariusz Bruncz