Ukryte dzieci Boga

Kościół powi­nien w spo­sób bar­dziej otwar­ty roz­ma­wiać z kapła­na­mi, któ­rzy żyją w ukry­tych związ­kach oraz mają potom­stwo — powie­dział biskup pomoc­ni­czy rzym­sko­ka­to­lic­kiejArchi­die­ce­zji Ham­burg bp Hans-Jochen Jasch­ke. Uda­wa­nie, że pro­ble­mu nie ma, jego tabu­iza­cja jest błę­dem i otwar­tą raną dla Kościo­ła — uwa­ża biskup Jasch­ke. Jed­no­cze­śnie hie­rar­cha, któ­ry dok­to­ry­zo­wał się u kard. Jose­pha Ratzingera,mocno pod­kre­ślił koniecz­ność zacho­wa­nia obo­wiąz­ko­we­go celi­ba­tu.

Dziś uka­zu­je sie na nie­miec­kim ryn­ku wydaw­ni­czym książ­ka pt.: “Ukry­te dzie­ci Boga” (Got­tes heim­li­che Kin­der), w któ­rej dzie­ci księ­ży rzym­sko­ka­to­lic­kich opi­su­ją swo­je doświad­cze­nia. Redak­to­rzy poczyt­ne­go tygo­dni­ka Der Spie­gel Peter Wensier­ski oraz Annet­te Bruhns opie­ra­ją swo­ją książ­kę na wywia­dach z ok. tysią­cem dzie­ci księ­ży rzym­sko­ka­to­lic­kich.

Tym­cza­sem biskup Jasch­ke (na zdj.) uwa­ża, że licz­ba poda­wa­na przez auto­rów książ­ki jest moc­no prze­sa­dzo­na. Hie­rar­cha mówi, że on sam zna zale­d­wie trzech księ­ży, któ­rzy mają potom­stwo.

Jed­no­cze­śnie biskup Jasch­ke zazna­czył, że w momen­cie zła­ma­nia dys­cy­pli­ny celi­ba­tu i poja­wie­nia się dziec­ka duchow­ny musi wyka­zać się odpo­wie­dzial­no­ścią: albo zło­żyć urząd i poświę­cić się rodzi­nie albo pozo­stać w służ­bie Kościo­ła i odłą­czyć się od rodzi­ny, dba­jąc rów­no­cze­śnie o jej mate­rial­ne utrzy­ma­nie, w czym rów­nież poma­ga Kościół. Mimo tego­de­cy­zja nie nale­ży do Kościo­ła, a do kapła­na. W sytu­acji gdy kapłan pozo­sta­je w czyn­nej służ­bie i utrzy­mu­je kon­takt z dziec­kiem jego postę­po­wa­nie jest nie­wia­ry­god­ne. Sens decy­zji pole­ga na tym, że w niej docho­dzi dogło­su praw­dzi­wość- uwa­ża biskup.

W odnie­sie­niu do sytu­acji dzie­ci biskup powie­dział, że nie są one cze­go­kow­liek win­ne. Jed­no­cze­śnie hie­rar­cha zde­men­to­wał plot­ki, że ist­nie­ją “czar­ne kasy“lub przy­tuł­ki dla dzie­ci kapła­nów.

Celi­bat nie jest pro­ble­mem

Biskup Jasch­ke pod­kre­ślił w odnie­sie­niu do całej kwe­stii, że celi­bat nie jest rze­czy­wi­stym pro­ble­mem, a stwa­rza jedy­nie spe­cy­ficz­ną sytu­ację. Nie cho­dzi o samo­wo­lę pra­wa, ale o nakaz, jaki kie­ru­je do nas Jezus — doda­je Jasch­ke.

Tak­że spa­da­ją­ca dra­ma­tycz­nie licz­ba duchow­nych w Niem­czech nie jest powo­dem, by znieść lub roz­luź­nić zasa­dy celi­ba­tu. Celi­bat ‑argu­men­tu­je biskup — jest dobro­wol­ny, ponie­waż każ­dy mło­dy męż­czy­zna musi się w swo­jej wol­no­ści zde­cy­do­wać, czy chce przy­jąć świę­ce­nia kapłań­skie. Dla kapła­nów, któ­rzy z powo­du dzie­ka skła­da­ją urząd ist­nie­ją od jakie­goś cza­su uczci­we roz­wią­za­nia. Kościół pła­ci dodat­ki socjal­ne i poma­ga przy zna­le­zie­niu inne­go zawo­du.

Mil­cze­nie, zaprze­cza­nie, tuszo­wa­nie

Książ­ka redak­to­rów Der Spie­gel skła­da się z 15 rela­cji o dzie­ciach księ­ży oraz o ukry­tych związ­kach mię­dzy duchow­nym a kobie­tą.

Wydaw­nic­two DVA, w któ­rym uka­za­ła się książ­ka, poin­for­mo­wa­ło, że wysła­ło ankie­ty do wszyst­kich 27 die­ce­zji rzym­sko­ka­to­lic­kich w Niem­czech z obszer­nym kata­lo­giem pytań — 20 die­ce­zji nie udzie­li­ło żad­nej odpo­wie­dzi. Przed­sta­wi­ciel wydaw­nic­twa powie­dział, że Kościół­nie sta­ra­się wyja­śnić tema­tu, lecz wręcz prze­ciw­nie, prze­mil­cza go, zaprze­cza i tuszu­je.

(spiegel/kna)