Uświęcone struktury, pedofilia i Hildegarda

Roz­wią­za­niem pro­ble­mu pedo­fi­lii wśród duchow­nych nie są rady­kal­ne zmia­ny struk­tur kościel­nych, a duch poku­ty i nawró­ce­nia – powie­dział pod­czas śro­do­wej audien­cji gene­ral­nej Bene­dykt XVI.

Papież przy­po­mniał w tym kon­tek­ście św. Hil­de­gar­dę z Bin­gen, śre­dnio­wiecz­ną mistycz­kę z XII wie­ku, któ­ra kry­ty­ku­jąc zło w Koście­le­wy­bra­ła praw­dzi­wą odno­wę wspól­no­ty kościel­nej poprzez nawo­ły­wa­nie kle­ru i wier­nych do poku­ty i nawró­ce­nia.

Komen­tarz

Nie wiem jakie rady­kal­ne zmia­ny struk­tur kościel­nych miał na myśli papież. Nie wiem rów­nież jak moc­no struk­tu­ry – może to prze­jaw typo­wo nie­miec­kie­go myśle­nia – są nie­zmien­ne i świę­te, i na ile ich zmia­ny mogły­by w rze­czy­wi­sty spo­sób zmie­nić Kościół rzym­ski i pomóc poten­cjal­nym i fak­tycz­nym ofia­rom pedo­fi­lii. Pew­ne jest nato­miast, że szcze­gól­nie w kon­tek­ście pedo­fi­lii wśród kle­ru to wła­śnie struk­tu­ry stwo­rzo­ne przez ludzi i „uświę­co­ne” wieloletnią/wielowiekową tra­dy­cją sprzy­ja­ły, poma­ga­ły i gene­ro­wa­ły dra­mat, z któ­rym zma­ga się Kościół rzym­ski (choć nie tyl­ko), a w spo­sób szcze­gól­ny Bene­dykt XVI.

Raport przed­ło­żo­ny przez peł­no­moc­ni­ka nie­miec­kich jezu­itów wyka­zał, że ist­nia­ły struk­tu­ry gene­ru­ją­ce tuszo­wa­nie, ukry­wa­nie, a w kon­se­kwen­cji dal­sze mno­że­nie cier­pie­nia nie­win­nych dzie­ci. Z pew­no­ścią rację ma papież, że naj­waż­niej­sze jest nawró­ce­nie i poku­ta, ale o ile dobrze rozu­miem rzym­sko­ka­to­lic­ką prak­ty­kę pokut­ną, wyma­ga ona rachun­ku sumie­nia, a tak­że dzia­łań zmie­rza­ją­cych do wyeli­mi­no­wa­nia grze­chu. Jed­nym z nich były i są struk­tu­ry. Mam nadzie­ję, że Bene­dykt XVI o tym pamię­ta, a histo­rycz­na ana­lo­gia nie jest baga­te­li­zo­wa­niem pro­ble­mu pedo­fi­lii, a dusz­pa­ster­ską zachę­tą do nawró­ce­nia.