Wyzwania i nadzieja arcybiskupa Williamsa

Zawar­cie przy­mie­rza na rzecz zacho­wa­nia jed­no­ści Wspól­no­ty Angli­kań­skiej zapro­po­no­wał w liście do zwierzch­ni­ków lokal­nych Kościo­łów tego wyzna­nia jego ducho­wy zwierzch­nik arcy­bi­skup Can­ter­bu­ry Rowan Wil­liams.

W liście noszą­cym tytuł“Wyzwania i nadzie­je dla bycia angli­ka­ni­nem dzi­siaj. Reflek­sje dla bisku­pów, księ­ży i wier­nych Wspól­no­ty Angli­kań­skiej” abp Wil­liams pod­kre­ślił, że siła tra­dy­cji angli­kań­skiej pole­ga na zacho­wy­wa­niu rów­no­wa­gi mię­dzy “abso­lut­nym pierw­szeń­stwem Biblii, kato­lic­ką wier­no­ścią sakra­men­tom oraz nawy­kiem wraż­li­wo­ści kul­tu­ro­wej i ela­stycz­no­ści inte­lek­tu­al­nej”.

Ducho­wy przy­wód­ca Wspól­no­ty Angli­kań­skiej przy­znał, że dys­ku­sja po kon­se­kra­cji bisku­piej księ­dza homo­sek­su­ali­sty sta­ła się wyzwa­niem dla jed­no­ści angli­ka­ni­zmu. Dla­te­go, choć Kościół powi­nien zaj­mo­wać się pra­wa­mi osób o skłon­no­ściach homo­sek­su­al­nych, to jed­nak spra­wą zasad­ni­czą jest teraz zasta­no­wie­nie się, jak ma on podej­mo­wać decy­zje w spo­sób odpo­wie­dzial­ny. Z jed­nej stro­ny bowiem nale­ży doce­niać rolę, jaką homo­sek­su­ali­ści odgry­wa­ją w życiu Kościo­ła, z dru­giej jed­nak nie moż­na w ramach wspól­no­ty podej­mo­wać jed­no­stron­nych decy­zji, któ­re wyma­ga­ją od innych prze­my­śle­nia swo­jej przy­na­leż­no­ści do Kościo­ła, gdyż sta­wia­ją ich poza głów­nym nur­tem życia chrze­ści­jań­skie­go, dzie­lo­ne­go z inny­mi Kościo­ła­mi. Abp Wil­liams zde­cy­do­wa­nie odciął się od wszel­kiej nie­na­wi­ści na tle orien­ta­cji sek­su­al­nej i wyra­ził sza­cu­nek dla osób homo­sek­su­al­nych.

Podzia­ły, jakie nastą­pi­ły w tej spra­wie mię­dzy pro­win­cja­mi Kościo­ła angli­kań­skie­go, mogą utrud­nić zna­le­zie­nie wyj­ścia z impa­su. Dla­te­go abp Wil­liams przy­chy­la się do roz­pa­trze­nia moż­li­wo­ści zawar­cia przy­mie­rza mię­dzy nimi, któ­re prze­wi­dy­wa­ło­by wza­jem­ną odpo­wie­dzial­ność i ogra­ni­cze­nie lokal­nych swo­bód w imię świa­dec­twa dawa­ne­go przez cały Kościół. Gdy­by nie wszyst­kie pro­win­cje chcia­ły takie przy­mie­rze zawrzeć, mogło­by dojść do sytu­acji, w któ­rej obok Kościo­łów two­rzą­cych Wspól­no­tę Angli­kań­ską, były­by też Kościo­ły z nią sto­wa­rzy­szo­ne, złą­czo­ne wię­za­mi histo­rycz­ny­mi, czer­pią­ce z tego same­go źró­dła, ale nie połą­czo­ne wspól­no­tą sakra­men­tal­ną i nie two­rzą­ce wspól­nej struk­tu­ry kościel­nej.

Zda­niem arcy­bi­sku­pa pro­ble­mu nie roz­wią­że jego dekret, choć wie­lu tego ocze­ku­je. Arcy­bi­skup Can­ter­bu­ry bowiem, choć prze­wod­ni­czy Wspól­no­cie Angli­kań­skiej, musi dzia­łać kole­gial­nie. Zapo­wia­da więc na począ­tek przy­szłe­go roku kon­sul­ta­cje w tej spra­wie ze zwierzch­ni­ka­mi lokal­nych Kościo­łów nale­żą­cych do Wspól­no­ty.

:: Ekumenizm.pl: Epi­sko­pa­lia­nie w dzia­ła­niu