Zaprzyjaźnijcie się z Chrystusem, kochajcie Kościół — Benedykt XVI w Madrycie

Mimo medial­nej kon­cen­tra­cji na pro­te­stach prze­ciw­ko papie­skiej piel­grzym­ce do Hisz­pa­nii, pod­kre­śla­niu trud­no­ści orga­ni­za­cyj­nych i rze­ko­mo dużych kosz­tów Świa­to­wych Dni Mło­dzie­ży, piel­grzym­ka papie­ża do Madry­tu była świę­tem wia­ry, demon­stra­cją chrze­ści­jań­skie­go świa­dec­twa i świa­dec­twem dusz­pa­ster­skim Bisku­pa Rzy­mu. Bene­dyk­to­wi XVI uda­ło się wzbu­dzić entu­zjazm mło­dych, ale przede wszyst­kim mówić o trud­nych aspek­tach wia­ry, któ­re doty­ka­ją dziś wszyst­kich chrze­ści­jan – bez wzglę­du na wiek i wyzna­nie.

Nie było żad­nych wąt­pli­wo­ści, że udział Bene­dyk­ta XVI w Świa­to­wych Dniach Mło­dzie­ży, zosta­nie ode­bra­ny przez mło­dych kato­li­ków z wiel­kim entu­zja­zmem. Wia­do­mo rów­nież było, że przy­by­cie papie­ża do Hisz­pa­nii będzie pre­tek­stem do orga­ni­zo­wa­nia bru­tal­nych demon­stra­cji nie tyl­ko prze­ciw­ko zwierzch­ni­ko­wi domi­nu­ją­ce­go Kościo­ła w tym kra­ju, ale prze­ciw­ko chrze­ści­jań­stwu w ogó­le. Wie­lu liczy­ło na zamiesz­ki mię­dzy kato­lic­ką mło­dzie­żą a lewac­ki­mi bojów­ka­mi – zamiast kamie­ni i ata­ków ze stro­ny mło­dych kato­li­ków była modli­twa (cza­sem na kola­nach), śpiew i spo­koj­ne roz­mo­wy.

Jed­nak nie to chcia­ły oglą­dać kame­ry tele­wi­zyj­ne, podob­nie jak nie chcia­ły wsłu­chi­wać się zbyt­nio w moty­wa­cję mło­dych ludzi, wycze­ku­ją­cych w kilo­me­tro­wych kolej­kach do spo­wie­dzi czyw miej­scach, w któ­rych mia­ło się odbyć czu­wa­nie i ado­ra­cja Sakra­men­tu Ołta­rza razem z papie­żem. Inte­re­su­ją­ce były za to nie­do­cią­gnię­cia orga­ni­za­to­rów, o któ­rych zresz­tą nie bez obu­rze­nia mówi­li rów­nież mło­dzi kato­li­cy z … Nie­miec, któ­rzy w dużej licz­bie zde­cy­do­wa­li się na wcze­śniej­sze opusz­cze­nie Madry­tu i powrót do ste­ryl­nych Nie­miec.

Jesz­cze chęt­niej nasłu­chi­wa­ni byli ‘Obu­rze­ni’ tak, jak­by Świa­to­we Dni Mło­dzie­ży zor­ga­ni­zo­wa­no wła­śnie dla nich, a modli­twy, Eucha­ry­stia i przy­jazd papie­ża, były jedy­nie koniecz­ną i kosz­tow­ną sce­ne­rią dla roz­ru­chów, przy­po­mi­na­ją­cych chu­li­gań­skie bur­dy z Lon­dy­nu.

Idź­cie za Chry­stu­sem

Mimo nie­rze­tel­nym prze­ka­zom main­stre­amo­wych mediów nie uda­ło się uci­szyć naj­waż­niej­szych słów, pada­ją­cych pod­czas Świa­to­wych Dni Mło­dzie­ży. A były nimi kaza­nia wygła­sza­ne przez Bene­dyk­ta XVI pod­czas spo­tkań i nabo­żeństw. Naj­bar­dziej przej­mu­ją­cy był apel papie­ża do mło­dych opar­ty na ewan­ge­licz­nym prze­ka­zie o Pio­tro­wym wyzna­niu Chry­stu­sa. Papież Bene­dykt, odno­sząc się do słów Zba­wi­cie­la „A za kogo wy mnie uwa­ża­cie?” zwró­cił uwa­gę na to, że tak­że i dziś jest wie­le osób, któ­re czu­ją się zain­try­go­wa­ne posta­cią Chry­stu­sa i chcia­ły­by Go lepiej poznać, odnaj­du­jąc w Jezu­sie odpo­wie­dzi na pyta­nia, któ­re ich bez­po­śred­nio doty­czą. Jed­nak – jak pod­kre­ślił Bene­dykt XVI – wia­ra nie jest owo­cem ludz­kich wysił­ków, ani wyni­kiem pro­ce­sów rozu­mo­wych, ale jest Bożym darem. Wia­ra nie dostar­cza jakiś infor­ma­cji o toż­sa­mo­ści Chry­stu­sa, ale zakła­da oso­bi­stą rela­cję z nim, w któ­rą cała oso­ba ludz­ka jest zaan­ga­żo­wa­na, tak­że rozu­mem.

Mówiąc o wspól­no­to­wym aspek­cie wia­ry papież pod­kre­ślił, że naśla­do­wa­nie Chry­stu­sa nie dzie­je się w osa­mot­nie­niu. – Jeśli ktoś ule­gnie poku­sie naśla­do­wa­nia Jezu­sa na wła­sną rękę i chce żyć wia­rą zgod­nie z panu­ją­cy­mi w spo­łe­czeń­stwie indy­wi­du­ali­stycz­ny­mi poglą­da­mi, ten wysta­wia się na nie­bez­pie­czeń­stwo, że nigdy Jezu­sa nie spo­tka lub spo­tka się z Jego fał­szy­wym obra­zem. Wie­rzyć ozna­cza wspar­cie na wie­rze Two­ich sióstr i bra­ci, a Two­ja wia­ra jest wspar­ciem dla innych – zazna­czył papież.

Papież Bene­dykt powie­dział mło­dym, że klu­czo­we jest pogłę­bia­nie i wzra­sta­nie w oso­bi­stej przy­jaź­ni z Chry­stu­sem, m.in. poprzez zaan­ga­żo­wa­nie się w życie para­fial­ne, skła­da­nie świa­dec­twa o Ewan­ge­lii, udział w nie­dziel­nej Eucha­ry­stii oraz czę­ste przy­stę­po­wa­nia do spo­wie­dzi, a tak­że regu­lar­na ado­ra­cja Naj­święt­sze­go Sakra­men­tu i roz­wa­ża­nie Sło­wa Boże­go. Bene­dykt zaape­lo­wał do mło­dych, aby kocha­li Kościół i w nim – mimo wszel­kich prze­ciw­no­ści – pogłę­bia­li przy­jaźń z Panem Jezu­sem.

Jeśli celem Świa­to­wych Dni Mło­dzie­ży było zain­spi­ro­wa­nie mło­dzie­ży do jesz­cze bar­dziej aktyw­ne­go życia w Koście­le i dla Chry­stu­sa oraz przy­po­mnie­nie fun­da­men­tal­nych tajem­nic wia­ry chrze­ści­jań­skiej, to z pew­no­ścią papież Bene­dykt odniósł suk­ces, mimo nie­chę­ci wie­lu mediów oraz trud­nych warun­ków wizy­ty. I niech cho­dzi o trium­fa­li­stycz­ne bra­wa dla Rat­zin­ge­ra, ale zwy­kłą wdzięcz­ność za gło­śne świa­dec­two o Chry­stu­sie, któ­re tak wie­lu usły­sza­ło. Już św. Apo­stoł Paweł ape­lo­wał, aby tyl­ko Chry­stus był zwia­sto­wa­ny.