Zmiany u niemieckich luteranów

Synod Gene­ral­ny Zjed­no­czo­ne­go Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Nie­miec (VELKD), obra­du­ją­cy na począt­ku w dniach od 3 do 8 listo­pa­da w Mag­de­bur­gu, wybrał nowe­go zwierzch­ni­ka Kościo­ła, któ­rym został bp Ger­hard Ulrich z Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Kościo­ła Pół­noc­nej Łaby. Biskup­ka Ilse Jun­ker­man z Ewan­ge­lic­kie­go Kościo­ła Środ­ko­wych Nie­miec zosta­ła wybra­na na zastęp­cę bp. Ulri­cha.

Obję­cie urzę­du zwierzch­ni­ka VELKD, w skład któ­re­go wcho­dzi osiem Kościo­łów kra­jo­wych, wią­że się z koń­cem kaden­cji i eme­ry­tu­rą ks. bp. Johan­ne­sa Frie­dri­cha. Bp Frie­drich kie­ro­wał VELKD przez dwie kaden­cje. Frie­drich przez wie­le lat był rów­nież zwierzch­ni­kiem bawar­skich lute­ra­nów. W związ­ku z przej­ściem w stan spo­czyn­ku bawar­ski Synod wybrał nowe­go bisku­pa, któ­rym został ks. prof. Hein­rich Bed­ford-Strohm. Wpro­wa­dze­nie w urząd bisku­pa odby­ło się w Świę­to Refor­ma­cji w Norym­ber­dze w koście­le św. Waw­rzyń­ca.

Wpro­wa­dze­nie bp. Ulri­cha w urząd zwierzch­ni­ka VELKD odby­ło się w koście­le św. Ger­tru­dy w Magdeburgu/Salbke. Intro­duk­cji doko­nał bp Frie­drich Weber z Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Kościo­łą Brunsz­wi­ku, bp Munib A. Younan, pre­zy­dent Świa­to­wej Fede­ra­cji Lute­rań­skiej, bp Alex G. Mala­su­sa z Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Kościo­ła Tan­za­nii oraz odcho­dzą­cy biskup Johan­nes Frie­drich. Kaden­cja bisku­pa Ulri­cha potrwa trzy lata. Ulrich jest z urzę­du prze­wod­ni­czą­cym Kon­fe­ren­cji Bisku­pów VELKD oraz kie­ru­je pra­ca­mi Nie­miec­kie­go Komi­te­tu Naro­do­we­go Świa­to­wej Fede­ra­cji Lute­rań­skiej.

Oprócz wybo­rów nowe­go bisku­pa Synod w Mag­de­bur­gu zaj­mo­wał się pro­ble­ma­mi i wyzwa­nia­mi zwią­za­ny­mi z misją Kościo­ła. Syno­da­ło­wie wysłu­cha­li kil­ku refe­ra­tów, podej­mu­ją­cych tema­ty­kę misji w wie­lo­kul­tu­ro­wym oraz wie­lo­re­li­gij­nym spo­łe­czeń­stwie. Gościem syno­du był m.in. nor­we­ski teo­log lute­rań­ski ks. dr Kjell Bir­ger Nord­stok­ke, zaj­mu­ją­cy się misjo­lo­gią w Koście­le Nor­we­gii oraz Świa­to­wej Fede­ra­cji Lute­rań­skiej.

Synod przy­jął rów­nież nową agen­dę ordy­na­cyj­ną na duchow­nych, świec­kich pre­dy­kan­tów, człon­ków syno­du oraz na wpro­wa­dze­nie w urząd bisku­pa. Agen­da i zawar­te w niej for­mu­la­rze litur­gicz­ne są iden­tycz­ne z tymi, jakie zaapro­bo­wa­ło zgro­ma­dze­nie Unii Kościo­łów Ewan­ge­lic­kich (UEK), do któ­rej obok Kościo­łów lute­rań­skich, nale­żą rów­nież Kościo­ły ewan­ge­lic­ko-unij­ne i refor­mo­wa­ne. Tym samym, po raz pierw­szy w histo­rii Ewan­ge­lic­kie­go Kościo­ła Nie­miec (EKD), do któ­re­go nale­ży zarów­no VELKD, jak i UEK (w sumie 22 Kościo­ły kra­jo­we) ist­nie­je moż­li­wość uży­wa­nia jed­no­li­tej agen­dy litur­gicz­nej na waż­ne uro­czy­sto­ści kościel­ne. Uchwa­ła Syno­du wyma­ga jesz­cze potwier­dze­nia ze stro­ny Kon­fe­ren­cji Bisku­pów VELKD.

Pod­czas Syno­du poru­sza­ne były rów­nież kon­tro­wer­syj­ne tema­ty, w tym zmia­ny w prag­ma­ty­ce służ­bo­wej dla duchow­nych. Synod VELKD zaak­cep­to­wał dla całe­go Kościo­ła prag­ma­ty­kę służ­bo­wą opra­co­wa­ną przez EKD. Odrzu­cił rów­nież wnio­sek kon­ser­wa­tyw­nych dele­ga­tów, aby zmie­nić dla VELKD brzmie­nie para­gra­fu 39, któ­ry umoż­li­wia zamiesz­ka­nie na ple­ba­nii duchow­nych, żyją­cych w zare­je­stro­wa­nych związ­kach part­ner­skich z oso­ba­mi tej samej lub innej płci.