Spotkanie abp Sarah Mullally i Leona XIV w kwietniu

W dniach od 25 do 28 kwiet­nia 2026 roku abp Mul­lal­ly prze­by­wać będzie w Rzy­mie i zosta­nie przy­ję­ta na audien­cji przez papie­ża Leona XIV.

Pozdro­wie­nie od Leona XIV odczy­tał kar­dy­nał Kurt Koch, pre­fekt papie­skiej Dyka­ste­rii ds. Popie­ra­nia Jed­no­ści Chrze­ści­jan, któ­ry był obec­ny na ingre­sie abp Mul­lal­ly wraz z sil­ną repre­zen­ta­cją rzym­sko­ka­to­lic­kie­go epi­sko­pa­tu Anglii i Walii.

Papież napi­sał do abp Mul­lal­ly, iż zda­je sobie spra­wę, że urząd, na któ­ry zosta­ła wybra­na, jest wyma­ga­ją­cy i wią­że się z obo­wiąz­ka­mi nie tyl­ko wobec die­ce­zji Can­ter­bu­ry, ale Kościo­ła Anglii oraz całej Wspól­no­ty Angli­kań­skiej. – Pro­sząc Pana, aby wzmoc­nił Cię darem mądro­ści, modlę się, abyś była kie­ro­wa­na przez Ducha Świę­te­go w pro­wa­dze­niu Two­ich wspól­not i bra­ła przy­kład z Marii, Mat­ki Bożej – zazna­czył papież.

War­to przy­po­mnieć, że maryj­ny aspekt moc­no wybrzmiał pod­czas ingre­su abp Sarah Mul­lal­ly, któ­ry odbył się w Świę­to Zwia­sto­wa­nia Marii Pan­ny (25 mar­ca). Ponad­to w kaza­niu inau­gu­ra­cyj­nym abp Mul­lal­ly powią­za­ła swo­je doświad­cze­nia wia­ry i życie z histo­rią Mat­ki Jezu­sa.

Mimo róż­nic idzie­my wspól­nie

Leon XIV, odwo­łu­jąc się do doświad­cze­nia oby­dwu poprzed­ni­ków angli­kań­sko-rzym­sko­ka­to­lic­kie­go dia­lo­gu  – papie­ża Fran­cisz­ka i abp. Justi­na Welby’ego – przy­znał, że eku­me­nicz­na podróż nie zawsze była łatwa, stwier­dza­jąc, że mimo postę­pów poja­wi­ły się nowe oko­licz­no­ści, któ­re wywo­ła­ły nowe nie­po­ro­zu­mie­nia. – Bez wzglę­du na to, wciąż idzie­my razem, ponie­waż róż­ni­ce nie mogą powstrzy­mać nas przed uzna­niem się za sio­stry i bra­ci w Chry­stu­sie mocą Chrztu Świę­te­go.

Abp Mul­lal­ly podzię­ko­wa­ła papie­żo­wi za życze­nia i modli­twy, pod­kre­śla­jąc rów­nież wagę dia­lo­gu angli­kań­sko-rzym­sko­ka­to­lic­kie­go. Odno­sząc się do słów Leona XIV krót­ko po inau­gu­ra­cji jego pon­ty­fi­ka­tu, abp Sarah napi­sa­ła, że tak­że i ona jest wezwa­na, by być instru­men­tem jed­no­ści w ramach Wspól­no­ty Angli­kań­skiej i poszu­ki­wać peł­nej oraz widzial­nej jed­no­ści, do któ­rej wzy­wa Pan Kościo­ła. — Jako chrze­ści­ja­nie jeste­śmy wezwa­ni do modli­twy i wspól­ne­go podą­ża­nia ku jej wypeł­nie­niu, krok po kro­ku, pamię­ta­jąc, że jest to przede wszyst­kim dzia­ła­nie Ducha Świę­te­go.

Abp Sarah popro­si­ła papie­ża o modli­twę w inten­cji Kościo­ła Anglii oraz całej Wspól­no­ty Angli­kań­skiej, aby była pro­wa­dzo­na przez Ducha Świę­te­go w wier­no­ści, jed­no­ści i miło­ści.

60. rocz­ni­ca histo­rycz­ne­go spo­tka­nia

Dzień po ingre­sie odby­ła się wspól­na modli­twa przed gro­bem św. Toma­sza Bec­ke­ta, któ­ra pro­wa­dzi­ła abp Mul­lal­ly wraz z kard. Kur­tem Kochem. Modli­twa upa­mięt­nia­ła 60. Rocz­ni­cę pierw­sze­go od cza­sów Refor­ma­cji spo­tka­nia mię­dzy Bisku­pem Rzy­mu a Arcy­bi­sku­pem Can­ter­bu­ry.

Ówcze­sny papież Paweł VI poda­ro­wał abp. Micha­elo­wi Ram­sey­owi pier­ścień, któ­ry abp Mul­lal­ly zało­ży­ła na swój ingres i praw­do­po­dob­nie będzie mia­ła go rów­nież na ręce pod­czas spo­tka­nia z papie­żem Leonem XIV.

Komen­tarz

List papie­ża Leona XIV do abp Can­ter­bu­ry Sarah Mul­lal­ly z oka­zji jej ingre­su i odpo­wiedź arcy­bi­skup­ki do Bisku­pa Rzy­mu poka­zu­ją, że może być nor­mal­nie. Nawet jeśli powyż­sze uzna­my za kościel­ną kur­tu­azję to jest to komu­ni­ka­cja, któ­ra w for­mie i tre­ści jest nośni­kiem Ewan­ge­lii i bez­a­pe­la­cyj­nie wypeł­nie­niem Jezu­so­wych słów o poko­rze (Mk 10,43–45) oraz wezwa­nia do jed­no­ści (por. J 17,21n.).

Tym­cza­sem, mimo i wbrew wypo­wie­dziom Leona XIV i jego poprzed­ni­ków (Fran­cisz­ka, Bene­dyk­ta XVI czy Jana Paw­ła II) w pol­skim Inter­ne­cie widać infla­cję nie­na­wist­nych wpi­sów, szcze­gól­nie od osób mani­fe­stu­ją­cych przy­wią­za­nie do rzym­sko­ka­to­lic­kiej orto­dok­sji – dewo­cyj­ne wpi­sy zmie­sza­ne są z żół­cią, dekla­ro­wa­na kato­lic­kość z mizo­gi­nią pod adre­sem abp Sarah Mul­lal­ly czy angli­ka­ni­zmu w ogó­le, któ­ry w swo­jej róż­no­rod­no­ści niczym nie ustę­pu­je kato­li­cy­zmo­wi, nawet wąsko rozu­mia­ne­mu.

Zasta­na­wia skąd ten wysyp anty­chrze­ści­jań­skie­go ście­ku, szcze­gól­nie pod wpi­sa­mi kato­lic­kich dzien­ni­ka­rzy czy publi­cy­stów, któ­rzy po pro­stu rela­cjo­nu­ją waż­ne wyda­rze­nie w życiu eku­me­nii. Myślę, że stwier­dze­nie, iż nie­któ­rzy są ‘bar­dziej papie­scy od papie­ża’ abso­lut­nie nie odda­je reli­gij­nej pato­lo­gii zauwa­żal­nej w wie­lu wpi­sach, gdyż jego przy­ję­cie było­by wła­ści­wie wprost obra­zą papie­stwa. Nie jest moją rolą ani powin­no­ścią obro­na papie­stwa, ale wyda­je mi się, że szcze­gól­ny sprze­ciw takie wpi­sy powin­ny wzbu­dzić wśród samych rzym­skich kato­li­ków, któ­rzy je czy­ta­ją i zesta­wia­ją z listem papie­ża Leona XIV.

Dariusz Bruncz