Zmarł prof. Leszek Kołakowski
- 17 lipca, 2009
- przeczytasz w 2 minuty
Wybitny polski filozof prof. Leszek Kołakowski nie żyje — podaje “Gazeta Wyborcza”. Zmarł po południu w Oxfordzie. Miał 82 lata. Leszek Kołakowski (ur. 23 października 1927 w Radomiu, zm. 17 lipca 2009 w Oksfordzie)– zajmował się głównie historią filozofii, historią idei politycznych oraz filozofią religii, eseista, publicysta i prozaik. Jego słynny esej “Tezy o nadziei i beznadziejności”, opublikowany w paryskiej “Kulturze” w 1971 roku, stał się intelektualnym fundamentem […]
Wybitny polski filozof prof. Leszek Kołakowski nie żyje — podaje “Gazeta Wyborcza”. Zmarł po południu w Oxfordzie. Miał 82 lata. Leszek Kołakowski (ur. 23 października 1927 w Radomiu, zm. 17 lipca 2009 w Oksfordzie)– zajmował się głównie historią filozofii, historią idei politycznych oraz filozofią religii, eseista, publicysta i prozaik.
Jego słynny esej “Tezy o nadziei i beznadziejności”, opublikowany w paryskiej “Kulturze” w 1971 roku, stał się intelektualnym fundamentem dla antykomunistycznej opozycji, a także inspiracją do powstania Komitetu Obrony Robotników. Był znany i ceniony na świecie. W 2003 otrzymał nagrodę Biblioteki Kongresu USA im. Johna Klugego zwaną Noblem Nauk Humanistycznych. Wykładał m.in. na Oxfordzie, Yale, Berkeley University.
Urodził się 23 października 1927 roku w Radomiu. Po wojnie studiował filozofię na Uniwersytecie Łódzkim i Uniwersytecie Warszawskim. Wśród jego profesorów byli m.in. Kazimierz Ajdukiewicz, Maria Ossowska, Tadeusz Kotarbiński.
Obronił doktorat z filozofii Spinozy. Niedługo po tym został kierownikiem katedry marksizmu-leninizmu na Uniwersytecie Warszawskim. Szybko zawiódł się jednak na władzy i ustroju PRL. Zaczął odchodzić od wykładania marksizmu zgodnie z ustalonymi kanonami i krytykować przywódców PZPR, za co w 1966 został usunięty z partii.
Uczestniczył w Marcu 1968. “Represje marca 1968 roku nie budziły we mnie uczucia grozy, lecz obrzydzenie. Ten wylew chamstwa i nienawiści nie był może całkiem nieoczekiwany, ujawnił jakąś stronę ówczesnego ustroju nie całkiem nową z pewnością, ale jednak mało znaną” — pisał w 40. rocznicę Wydarzeń Marcowych. Za poparcie studenckich protestów zakazano mu wówczas prowadzenia wykładów oraz publikowania. Kołakowski podjął decyzję o emigracji. Najpierw wyjechał do Paryża, później na stałe zamieszkał w Anglii.
Będąc na emigracji został członkiem Komitetu Obrony Robotników. “Jego wejście do KOR‑u było czymś naturalnym ze względu na drogę życiową. Gdyby był wówczas w Polsce, to jego udział byłby oczywisty. Ale od wielu lat był emigrantem, wyrzuconym z Uniwersytetu Warszawskiego, opluwanym i dyskredytowanym” — napisał w “Dużym Formacie” Aleksander Smolar.
Współpracował z paryską “Kulturą”. Wykładał na wielu zagranicznych uniwersytetach m.in. na Yale University, Berkeley University, University of Chicago. Na Stałe związany był z Oxfordem.Był członkiem Polskiej Akademii Nauk, Fundacji im. Stefana Batorego i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wydał m.in. książki: “Światopogląd i życie codzienne” (1957), “Jednostka i nieskończoność” (o Spinozie, 1958), “13 bajek z królestwa Lailonii” (1963), “Klucz niebieski albo opowieści budujące z historii świętej zebrane” (1964), “Rozmowy z diabłem” (1965), “Świadomość religijna i więź kościelna” (1965), “Kultura i fetysze” (1967), “Obecność mitu” (1972), “Główne nurty marksizmu” (1976–78), “Czy diabeł może być zbawiony i 27 innych kazań” (1982), “Jeśli Boga nie ma…” (1987), “Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone z lat 1955–1968” (1989), “Bóg nam nic nie jest dłużny” (1994), “Bergson” (1997), “Moje słuszne poglądy na wszystko” (2000), “Miniwykłady o maksisprawach” (2003), “O co nas pytają wielcy filozofowie” (2004), “Wśród znajomych. O różnych ludziach mądrych, zacnych, inteteresujących…” (2004).
