Bez Chrystusa nie ma stabilności — abp Justin Welby intronizowany

21 mar­ca odby­ła się podwój­na intro­ni­za­cja abp. Justi­na Welby’ego na arcy­bi­sku­pa die­ce­zji Can­ter­bu­ry oraz na tro­nie św. Augu­sty­na jako metro­po­li­tę i Pry­ma­sa Całej Anglii, ozna­cza­ją­cą rów­nież obję­cie hono­ro­we­go prze­wod­nic­twa we Wspól­no­cie Angli­kań­skiej. W uro­czy­sto­ści uczest­ni­czy­li bisku­pi Kościo­ła Anglii, goście eku­me­nicz­ni repre­zen­tu­ją­cy naj­więk­sze tra­dy­cje chrze­ści­jań­skie, a tak­że przed­sta­wi­cie­le róż­nych reli­gii. Kró­lo­wą Elż­bie­tę II repre­zen­to­wał ksią­żę Walii Karol wraz z księż­ną Korn­wa­lii.

Zgod­nie z angli­kań­ską tra­dy­cją cere­mo­nia intro­ni­za­cji roz­po­czę­ła się od drzwi kate­dry Can­ter­bu­ry. Abp Justin Welby trzy­krot­nie ude­rzył pasto­ra­łem w drzwi. Następ­nie po dru­giej stro­nie zabrzmiał głos 17-let­niej angli­kan­ki, któ­ra zada­ła pyta­nie: „Kim jesteś i dla­cze­go pro­sisz o to, aby cię wpusz­czo­no?”. Arcy­bi­skup odpo­wie­dział: „Jestem arcy­bi­sku­pem posła­nym, aby wam słu­żyć, gło­sić miłość Chry­stu­sa i wraz z wami uwiel­biać i kochać go ser­cem i duszą, umy­słem i wszyst­ki­mi siła­mi.” Po otwar­ciu drzwi kate­dry abp. Welbey’ego przy­wi­tał dzie­kan kate­dry, a arcy­bi­skup Yor­ku John Sen­ta­mu, numer dwa w hie­rar­chii Kościo­ła Anglii, ode­brał od nowe­go Pry­ma­sa Całej Anglii przy­się­gę na wier­ność zasa­dom Kościo­ła Anglii oraz przy­się­gę wier­no­ści wobec Kró­lo­wej Anglii.

W inau­gu­ra­cyj­nym kaza­niu abp Justin Welby odniósł się do ape­lu o poko­rę i pro­sto­tę wypo­wie­dzia­ne­go nie­daw­no przez papie­ża Fran­cisz­ka, ape­lu­jąc do wier­nych, aby wsłu­chu­jąc się w głos Chry­stu­sa bro­ni­li bied­nych i sła­bych, a tak­że cały świat. – Jeśli zerwie­my z naszym zako­rze­nie­niem w Chry­stu­sie porzu­ci­my sta­bil­ność, któ­ra uzdal­nia nas do dobre­go podej­mo­wa­nia decy­zji. Nie może ist­nieć osta­tecz­na spra­wie­dli­wość, bez­pie­czeń­stwo, miłość czy nadzie­ja w naszym spo­łe­czeń­stwie, jeśli nie jest osta­tecz­nie opar­ta na zako­rze­nie­niu w Chry­stu­sie. Jezus wzy­wa nas pośród burzy i zawie­ru­chy, aby zacho­wy­wać Jego sło­wa – będzie­my wów­czas mieć odwa­gę w budo­wa­niu sta­bil­ne­go spo­łe­czeń­stwa – zazna­czył pry­mas Welby.

W moc­no chry­sto­cen­trycz­nym kaza­niu abp Welby przy­po­mniał, że Kościół przez dwa tysią­ce lat poszu­ki­wał, czę­sto jed­nak zawo­dząc, swo­jej dro­gi, pro­wa­dzą­cej do uzna­nia Jezu­sa za Syna Boże­go. Odno­sząc się do ewan­ge­licz­ne­go obra­zu Jezu­sa i uczniów pod­czas burzy abp Welby powie­dział, że życie róż­nych Kościo­łów odnaj­du­je odno­wę i jed­ność, jeśli pojed­na­my się ze sobą. Welby przy­po­mniał świa­dec­two męczeń­stwa jed­ne­go ze swo­ich poprzed­ni­ków, abp. Toma­sza Cran­me­ra, pierw­sze­go nie­rzym­sko­ka­to­lic­kie­go arcy­bi­sku­pa Can­ter­bu­ry, któ­re­go angli­ka­nie wspo­mi­na­ją 21 mar­ca. – Tomasz Cran­mer sta­nął wobec śmier­ci z odwa­gą daro­wa­ną przez Chry­stu­sa, pozo­sta­wia­jąc dzie­dzic­two litur­gii i pod­trzy­mu­jąc praw­dę Ewan­ge­lii, któ­rą wciąż pozna­je­my – stwier­dził Welby. W moc­nych sło­wach arcy­bi­skup Can­ter­bu­ry przy­po­mniał zgro­ma­dzo­nym, że na świe­cie nie­zmien­nie docho­dzi do prze­śla­do­wa­nia chrze­ści­jan, wska­zu­jąc na zna­cze­nie ich świa­dec­twa wia­ry.

Swo­je kaza­nie abp Welby zakoń­czył ape­lem o opty­mizm, pod­kre­śla­jąc, że opty­mizm nie pocho­dzi od nas samych, ale przy­cho­dzi do nas i wszyst­kich ludzi w Chry­stu­sie: — Jeste­śmy wezwa­ni, aby­śmy wyszli z wygod­nych prze­strze­ni naszych wła­snych tra­dy­cji i miejsc, weszli w śro­dek fal, się­ga­jąc ręki Chry­stu­sa.

Fran­ci­szek i Bene­dykt gra­tu­lu­ją

List nowe­mu Arcy­bi­sku­po­wi Can­ter­bu­ry prze­słał papież Fran­ci­szek z życze­nia­mi bło­go­sła­wień­stwa Boże­go w nowej posłu­dze, wyra­ża­jąc jed­no­cze­śnie nadzie­ję na szyb­kie spo­tka­nie. Abp Welby otrzy­mał rów­nież życze­nia od papie­ża Bene­dyk­ta XVI napi­sa­ne 4 lute­go, a więc nie­speł­na tydzień przed ogło­sze­niem rezy­gna­cji. W obszer­nym tek­ście Bene­dykt zło­żył arcy­bi­sku­po­wi życze­nia siły, w ska­zu­jąc na ogrom­ne wyzwa­nia i zagro­że­nia, jakie wią­żą się ze chrze­ści­jań­skim świa­dec­twem w świe­cie. – Głód Boga, nawet jeśli nie­roz­po­zna­ny, jest obec­ny w spo­łe­czeń­stwie, a zada­niem kazno­dziei, jako posłań­ca nadziei, jest mówie­nie praw­dy z miło­ścią, kie­ro­wa­nie świa­tła Chry­stu­sa w mro­ki życia. Niech Twój apo­sto­lat zbie­rze boga­te żni­wo i niech otwo­rzy oczy i uszy wie­lu na życio­daj­ne prze­sła­nie Ewan­ge­lii – napi­sał Bene­dykt XVI, dzię­ku­jąc za wię­zy bli­sko­ści mię­dzy angli­ka­na­mi a rzym­ski­mi kato­li­ka­mi. Papież eme­ryt wspo­mniał rów­nież o trud­no­ściach mię­dzy oby­dwo­ma Kościo­ła­mi, pole­ca­jąc poszu­ki­wa­nie jed­no­ści dzia­ła­niu Ducha Świę­te­go i zapew­nia­jąc arcy­bi­sku­pa o swo­jej oso­bi­stej modli­twie w jego inten­cji.

W intro­ni­za­cji udział wzię­li rów­nież repre­zen­tan­ci Kościo­łów lute­rań­skich z pry­ma­sa­mi lute­rań­ski­mi Szwe­cji, Fin­lan­dii i Nor­we­gii, a tak­że metro­po­li­ta Hila­rion z Patriar­cha­tu Moskiew­skie­go, Arcy­bi­skup Utrech­tu Joris Ver­cam­men, repre­zen­tu­ją­cy bisku­pów sta­ro­ka­to­lic­kich, pry­mas angiel­skich i walij­skich kato­li­ków abp Vin­cent Nichols, a tak­że wła­dze mię­dzy­na­ro­do­wych orga­ni­za­cji lute­rań­skich, refor­mo­wa­nych, meto­dy­stycz­nych i bap­ty­stycz­nych.