Dogmatyk i ekumenista abp Gerhard Ludwig Müller nowym prefektem Kongregacji Nauki Wiary

Rów­no­cze­śnie w Waty­ka­nie i Raty­zbo­nie ogło­szo­no, że ordy­na­riusz die­ce­zji raty­zboń­skiej bp Ger­hard Ludwig Mül­ler został mia­no­wa­ny przez Bene­dyk­ta XVI nowym pre­fek­tem Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry, zastę­pu­jąc jej dotych­cza­so­we­go sze­fa kard. Wil­lia­ma Leva­dę. Nomi­na­cja, któ­ra już od dłuż­sze­go cza­su była przed­mio­tem spe­ku­la­cji, jest wyraź­nym sygna­łem papie­ża dla tych, któ­rzy doma­ga­li się libe­ral­nych reform w Koście­le rzym­skim: zmian nie będzie. Wybór Mül­le­ra przyj­mo­wa­ny jest z nie­za­do­wo­le­niem zarów­no przez inte­gry­stów, jak i postę­po­wych kato­li­ków. Jeden z bisku­pów brac­twa nazwał nie­daw­no Mül­le­ra here­ty­kiem, co w związ­ku z obję­ciem nowej funk­cji przez Mül­le­ra stwa­rza pro­blem, gdyż auto­ma­tycz­nie Mül­ler został rów­nież sze­fem Komi­sji Ecc­le­sia Dei, pro­wa­dzą­cej dia­log z lefe­bry­sta­mi.

Biskup Mül­ler, któ­ry w dniu nomi­na­cji został pod­nie­sio­ny do god­no­ści arcy­bi­sku­pa, jest posta­cią nie­zwy­kle barw­ną, nie uni­ka­ją­cą kon­flik­tów, a w swo­im teo­lo­gicz­nym myśle­niu wyra­zi­stą.

Dok­to­rat z teo­lo­gii ewan­ge­lic­kie­go męczen­ni­ka ks. Die­tri­cha Bon­ho­ef­fe­ra oraz habi­li­ta­cję, doty­czą­cą kul­tu świę­tych pisał pod kie­run­kiem ordy­na­riu­sza die­ce­zji mogunc­kiej, kar­dy­na­ła Kar­la Leh­man­na, dłu­go­let­nie­go prze­wod­ni­czą­ce­go Kon­fe­ren­cji Bisku­pów Nie­miec­kich. W cza­sie Sobo­ru Waty­kań­skie­go II Leh­mann był uczniem Kar­la Rah­ne­ra,  uzna­wa­ne­go za jed­ne­go z naj­bar­dziej postę­po­wych teo­lo­gów sobo­ro­wych. Rah­ner i obec­ny papież byli pod­czas sobo­ru peri­tu­sa­mi, czy­li ofi­cjal­ny­mi teo­lo­ga­mi sobo­ro­wy­mi i – jak to póź­niej okre­ślił Rat­zin­ger – żyli na dwóch innych teo­lo­gicz­nych pla­ne­tach. Już jako biskup Mogun­cji Leh­mann wie­lo­krot­nie kry­ty­ko­wa­ny był za zbyt libe­ral­ne sta­no­wi­sko w kwe­stiach eku­me­nicz­nych oraz moral­nych (dopusz­cze­nie do Komu­nii osób roz­wie­dzio­nych lub żyją­cych w związ­kach nie­for­mal­nych) i nie raz popa­dał w kon­flikt z Kon­gre­ga­cją Nauki Wia­ry kie­ro­wa­nej przez kard. Rat­zin­ge­ra.

Wymow­ne jest to, że Mül­ler pocho­dzą­cy z die­ce­zji mogunc­kiej, bli­sko zwią­za­ny z Leh­man­nem i koja­rzo­ny raczej z teo­lo­ga­mi postę­po­wy­mi jako jeden z nie­wie­lu zna­nych teo­lo­gów nie­miec­kich zde­cy­do­wa­nie poparł dekla­ra­cję Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry Domi­nus Iesus (2000). Był wte­dy pro­fe­so­rem teo­lo­gii w Mona­chium, auto­rem bar­dzo wie­lu publi­ka­cji nauko­wych, w tym szcze­gól­nie pod­ręcz­ni­ka do dogma­ty­ki. Dwa lata po „kon­ser­wa­tyw­nej wol­cie”, jak nie­chęt­ni Mül­le­ro­wi okre­śla­li jego popar­cie dla twar­dej linii Kościo­ła, Mül­ler został wyświę­co­ny na bisku­pa i objął die­ce­zję Raty­zbo­ny. Pod­czas kon­se­kra­cji obec­ny był kar­dy­nał Joseph Rat­zin­ger. Na bisku­pią dewi­zę Mül­ler wybrał sło­wa… Domi­nus Iesus.

Od cza­su obję­cia die­ce­zji raty­zboń­skiej Mül­ler kry­ty­ko­wa­ny był za zbyt­ni auto­ry­ta­ryzm, a przez kon­ser­wa­ty­stów podzi­wia­ny za zde­cy­do­wa­ne dzia­ła­nia na rzecz die­ce­zji, wyma­ga­ją­cej grun­tow­nych zmian. Ostro wypo­wia­dał się w mediach nt. grup wewnątrz­ko­ściel­nych, doma­ga­ją­cych się znie­sie­nia celi­ba­tu, świę­ce­nia kobiet czy polu­zo­wa­nia ety­ki kato­lic­kiej. Nie wahał się odbie­rać kato­lic­kim teo­lo­gom misji kano­nicz­nej, gdy publicz­nie gło­si­li poglą­dy nie­zgod­ne z ofi­cjal­ną nauką Kościo­ła. Doko­nał dokład­ne­go prze­glą­du die­ce­zji, zwi­zy­to­wał wszyst­kie dzie­ka­na­ty, pod­jął trud­ną refor­mę struk­tur die­ce­zjal­no-para­fial­nych, będąc wie­le razy kry­ty­ko­wa­nym za igno­ro­wa­nie roli świec­kich, brak suk­ce­sów w poli­ty­ce kadro­wej die­ce­zji (nie­wiel­ka ilość powo­łań kapłań­skich) oraz nie­po­trzeb­ne wydat­ki.

Aktyw­nie włą­czał się w dia­log eku­me­nicz­ny. W nie­miec­kim epi­sko­pa­cie odpo­wie­dzial­ny był za kon­tak­ty eku­me­nicz­ne z Kościo­ła­mi ewan­ge­lic­kim oraz Nie­miec­kim Kościo­łem Pra­wo­sław­nym. Był kato­lic­kim współ­prze­wod­ni­czą­cym Mię­dzy­na­ro­do­wej Komi­sji Teo­lo­gicz­nej ds. Dia­lo­gu Rzym­sko­ka­to­lic­ko-Lute­rań­skie­go, a tak­że odpo­wie­dzial­ny za kon­tak­ty z Rosyj­ską Cer­kwią Pra­wo­sław­ną. Wie­lo­krot­nie zabie­rał głos nt. zbli­ża­ją­ce­go się jubi­le­uszu 500-lecia Refor­ma­cji, postu­lu­jąc z jed­nej stro­ny bar­dziej inten­syw­ne kato­lic­kie bada­nia nad teo­lo­gią Lutra, doce­nia­jąc waż­ne ele­men­ty Lutro­wej teo­lo­gii, a z dru­giej doma­gał się od Kościo­łów lute­rań­skich odcię­cia się od wypo­wie­dzi Lutra, kry­ty­ku­ją­cych papie­stwo.

Mül­ler jest z pew­no­ścią nie­tu­zin­ko­wą posta­cią i teo­lo­giem, wpi­su­ją­cym się w tra­dy­cję teo­lo­gicz­ną Bene­dyk­ta XVI. Świad­czy o tym nie tyl­ko fakt, że Mül­ler zało­żył pierw­szy na świe­cie Insty­tut Papie­ża Bene­dyk­ta XVI oraz to, że jest wydaw­cą Dzieł Zebra­nych obec­ne­go papie­ża, lecz tak­że jego wypo­wie­dzi i dzia­ła­nia na płasz­czyź­nie die­ce­zjal­nej i ogól­no­nie­miec­kiej, w któ­rych jed­no­myśl­ność z papie­żem Bene­dyk­tem nie jest wyłącz­nie spra­wą kościel­ne­go posłu­szeń­stwa.

Wraz z dzi­siej­szą nomi­na­cją die­ce­zja Raty­zbo­ny tra­ci bisku­pa i roz­po­czy­na się pro­ces poszu­ki­wa­nia nowe­go ordy­na­riu­sza. Nomi­na­cja Mül­le­ra ozna­cza rów­nież koniecz­ność poszu­ki­wa­nia nowej loka­li­za­cji dla Dni Nie­miec­kich Kato­li­ków w 2014 roku orga­ni­zo­wa­nych przez Cen­tral­ną Radę Nie­miec­kich Kato­li­ków (ZdK) — brak bisku­pa i praw­do­po­dob­nie dość dłu­gi okres powo­ła­nia następ­cy unie­moż­li­wia wg ZdK spraw­ne przy­go­to­wa­nia impre­zy. Gra­tu­la­cję nowe­mu pre­fek­to­wi prze­ka­zał już abp Robert Zol­litsch, prze­wod­ni­czą­cy nie­miec­kie­go epi­sko­pa­tu, oraz w imie­niu Zjed­no­czo­ne­go Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Nie­miec (VELKD) bp Frie­drich Weber.

Na naj­bliż­szym kon­sy­sto­rzu abp Ger­hard Ludwig Mül­ler zosta­nie naj­praw­do­po­dob­niej kre­owa­ny kar­dy­na­łem.

W 2004 roku bp Ger­hard Ludwig Mül­ler otrzy­mał tytuł docto­ra hono­ris cau­sa Kato­lic­kie­go Uni­wer­sy­te­tu Lubel­skie­go w Lubli­nie. Wyróż­nie­nia otrzy­mał od kil­ku­na­stu mię­dzy­na­ro­do­wych uczel­ni wyż­szych.

Nie­któ­re not­ki, doty­czą­ce abp. Ger­har­da Ludwi­ga

: : EKUMENIZM, LUTER I MOŻE PRZEŁOM?

: : Nowa oce­na Lutra, ale nie reha­bi­li­ta­cja oraz Luter nie jest wspól­nym nauczy­cie­lem

: : Eku­me­nicz­ny spór o Anty­chry­sta

: : Biskup zakrę­cił kurek z pie­niędz­mi

: : Auto­ry­ta­ryzm czy pra­wo bisku­pa?

: : Biskup gro­zi teo­lo­gom

+++

: : Pozo­sta­łe tek­sty o abp. Mül­le­rze na ekumenizm.pl