Franciszek odzyskuje kurię

God­ność kar­dy­nal­ska nie jest awan­sem, nie jest ani zaszczy­tem, ani ozdo­bą, a służ­bą – napi­sał papież Fran­ci­szek w liście skie­ro­wa­nym do każ­de­go nowo mia­no­wa­ne­go kar­dy­na­ła. 12 stycz­nia papież ogło­sił listę 19 nowych kar­dy­na­łów, któ­rzy przyj­mą kar­dy­nal­skie kape­lu­sze pod­czas uro­czy­sto­ści Kate­dry św. Pio­tra 22 lute­go br. Będzie to pierw­szy kon­sy­storz od wybo­ru Fran­cisz­ka na Bisku­pa Rzy­mu.

Trzech spo­śród 19 pur­pu­ra­tów skoń­czy­ło 80. roku życia i nie będą już mogli uczest­ni­czyć w kon­kla­we. 122 spo­śród 218 kar­dy­na­łów będzie mogło wybie­rać papie­ża. Licz­ba ta zmniej­szy się do prze­pi­so­wych 120 po ukoń­cze­niu 80 lat przez dwóch hie­rar­chów, w tym kard. Gio­van­ni Bati­stę Re, b. pre­fek­ta Kon­gre­ga­cji ds. Bisku­pów.

Pierw­sze nomi­na­cje Fran­cisz­ka nie wzbu­dzi­ły sen­sa­cji. Tyl­ko czte­rech urzęd­ni­ków Kurii Rzym­skiej zosta­ło pod­nie­sio­nych do god­no­ści kar­dy­nal­skiej, w tym abp Ger­hard Ludwig Mül­ler, pre­fekt Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry, mia­no­wa­ny jesz­cze przez Bene­dyk­ta XVI. Kar­dy­na­łem zosta­nie rów­nież abp Benia­mi­no Stel­la, pre­fekt Kon­gre­ga­cji ds. Ducho­wień­stwa oraz abp Loren­zo Bal­dis­se­ri, sekre­tarz gene­ral­ny Syno­du Bisku­pów.

Kolej­ne nomi­na­cje do bisku­pi waż­nych die­ce­zji. Papież kre­ował na kar­dy­na­ła m.in. swo­je­go następ­cę w arcy­bi­skup­stwie Buenos Aires, abpa Mario Aure­lio Poli, a tak­że abpa Vin­cen­ta Nichol­sa (zdj.), zwierzch­ni­ka angiel­skich i walij­skich kato­li­ków – była to jedy­na nomi­na­cja kar­dy­nal­ska dla Euro­py spo­za kurial­ne­go klu­cza.

Komen­tarz

Nomi­na­cje Fran­cisz­ka poka­zu­ją, że papież chce do koniecz­ne­go mini­mum ogra­ni­czyć kre­owa­nie kar­dy­na­łów w Kurii Rzym­skiej. Za pon­ty­fi­ka­tu Bene­dyk­ta XVI, a szcze­gól­nie Jana Paw­ła II, kie­ro­wa­nie waty­kań­ski­mi dyka­ste­ria­mi było pra­wie 100-pro­cen­to­wą gwa­ran­cją na otrzy­ma­nie kape­lu­sza kar­dy­nal­skie­go. Nawet jeśli nie zaszła rewo­lu­cja, to jed­nak powo­li zmie­nia się wie­le.

Nie­co felie­to­ni­stycz­nie moż­na by nawet stwier­dzić, że Fran­ci­szek odzy­sku­je kurię, gdyż brak więk­sze­go zain­te­re­so­wa­nia, a tak­że wystar­cza­ją­cej deter­mi­na­cji do refor­my Kurii Rzym­skiej przez ostat­nich dwóch papie­ży poka­za­ły dobit­nie, że kuria może w dużej mie­rze funk­cjo­no­wać nie­za­leż­nie od bie­żą­cych dzia­łań dane­go pon­ty­fi­ka­tu. Fran­ci­szek sprzą­ta, a pyta­nie jak dale­ko się posu­nie w refor­mo­wa­niu Kurii spę­dza sen z oczu duchow­nym róż­nej pro­we­nien­cji, nie tyl­ko tym, dla któ­rych wybór Argen­tyń­czy­ka był zwia­stu­nem nie­spo­koj­nych cza­sów, czy nawet kata­stro­fy.