Tyle, ile potrzebujesz — 34. Ewangelickie Dni Kościoła w Hamburgu

1 maja roz­po­czę­ły się w Ham­bur­gu 34. Ewan­ge­lic­kie Dni Kościo­ła w Ham­bur­gu (Kir­chen­tag). To naj­więk­sze wyda­rze­nie orga­ni­zo­wa­ne przez pro­te­stan­tów w Euro­pie, w któ­rym uczest­ni­czą rów­nież ewan­ge­li­cy róż­nych wyznań z całej Euro­py, w tym tak­że z Pol­ski. Od wie­lu lat sta­ły­mi uczest­ni­ka­mi Kir­chen­ta­gu są tak­że chrze­ści­ja­nie wyzna­nia rzym­sko­ka­to­lic­kie­go.

Hasłem tego­rocz­ne­go Kir­chen­ta­gu, któ­ry odby­wa się co dwa lata na prze­mian z Dnia­mi Kato­li­ków (Katho­li­ken­tag) są sło­wa „Tyle, ile potrze­bu­jesz”. To alu­zja do słów z 2 Księ­gi Moj­że­szo­wej 16,18, będą­cej czę­ścią zna­nej opo­wie­ści o man­nie z nie­ba.

Aż 116 tys. zare­je­stro­wa­nych uczest­ni­ków weź­mie udział w 2500 wyda­rze­niach, pośród któ­rych są nabo­żeń­stwa, w tym eku­me­nicz­ne, roz­wa­ża­nia biblij­ne, kon­cer­ty, wysta­wy, przed­sta­wie­nia teatral­ne i przede wszyst­kim deba­ty poświę­co­ne w tym roku głów­nie takim tema­tom jak kry­zys eko­no­micz­ny, dia­log mię­dzy­re­li­gij­ny i zagad­nie­nie inklu­zji. Oprócz teo­lo­gów, spe­cja­li­stów róż­nych dzie­dzin w deba­tach wezmą udział rów­nież pro­mi­nent­ni poli­ty­cy, w tym pre­zy­dent RFN Joachim Gauck, kanc­lerz Ange­la Mer­kel, a tak­że kan­dy­dat opo­zy­cji na kanc­le­rza Peer Ste­in­brück, oraz lider­ka zie­lo­nych i do nie­daw­na prze­wod­ni­czą­ca Rady EKD Katrin Göring-Eckhardt.

Kir­chen­tag zain­au­gu­ro­wa­no czte­re­ma rów­no­le­gły­mi nabo­żeń­stwa­mi w róż­nych czę­ściach mia­sta. Orga­ni­za­to­rzy poin­for­mo­wa­li, że w nabo­żeń­stwach wzię­ło udział ponad 85 tys. osób. Naj­więk­sze­mu w dziel­ni­cy por­to­wej prze­wod­ni­czy­ła biskup Ham­bur­ga Kri­sti­na Fehrs.

W Kir­chen­ta­gu uczest­ni­czą rów­nież Pola­cy. Z kil­ku­dzie­się­ciu para­fii ewan­ge­lic­kich w Pol­sce, zarów­no lute­rań­skich, jak i refor­mo­wa­nych, wyje­cha­ły zor­ga­ni­zo­wa­ne gru­py. Kościół Ewan­ge­lic­ko-Augs­bur­ski w Pol­sce oraz Dia­ko­nia Pol­ska mają sto­iska infor­ma­cyj­ne podob­nie jak nie­miec­kie Kościo­ły kra­jo­we, inne Kościo­ły oraz tysią­ce orga­ni­za­cji kościel­nych w Niem­czech i w Euro­pie.

Archi­die­ce­zja roz­wi­ja czer­wo­ny dywan dla ewan­ge­li­ków

Pod­czas tego­rocz­ne­go Kir­che­nat­gu padł rekord w ilo­ści wolon­ta­riu­szy. Aż 5500 osób poma­gać będzie w zor­ga­ni­zo­wa­niu przed­się­wzię­cia. Tra­dy­cyj­nie ogrom­ną pomoc w zor­ga­ni­zo­wa­niu Kir­chen­ta­gu zaofe­ro­wa­ła lokal­na die­ce­zja rzym­sko­ka­to­lic­ka, tym razem Archi­die­ce­zja Ham­bur­ga, obsza­ro­wo jed­na z naj­więk­szych die­ce­zji rzym­sko­ka­to­lic­kich w Niem­czech, a jed­na z mniej­szych w odnie­sie­niu do licz­by wier­nych.
- Roz­wi­ja­my czer­wo­ny dywan dla gości Kir­chen­ta­gu. Chęt­nie włą­cza­my się w eku­me­nicz­nej przy­jaź­ni w to świę­to wia­ry – powie­dział pod­czas inau­gu­ra­cji arcy­bi­skup metro­po­li­ta ham­bur­ski Wer­ner This­sen. Za eku­me­nicz­ną gościn­ność – udo­stęp­nia­nie kato­lic­kich kościo­łów i budyn­ków para­fial­nych – podzię­ko­wa­ła arcy­bi­sku­po­wi biskup­ka Ham­bur­ga Fehrs.

Kry­ty­ka

Wokół Kir­chen­ta­gu poja­wia się rów­nież kry­ty­ka nie­któ­rych śro­do­wisk kościel­nych, prze­ko­nu­ją­cych, że Kir­chen­tag coraz mniej przy­po­mi­na świę­to wia­ry, a coraz bar­dziej sta­je się are­ną poli­tycz­nych poty­czek i świa­to­po­glą­do­wych spo­rów, w któ­rych reli­gia peł­ni rolę suple­men­tu i straż­ni­ka poli­tycz­nej popraw­no­ści

KOMENTARZ

Tego­rocz­ny Kir­chen­tag roz­po­czął się z wiel­kim roz­ma­chem. Sło­wo kry­zys, wyzysk, refor­my, podat­ki, woj­na i pokój odmie­nia­ne są przez wszyst­kie przy­pad­ki, co wpi­su­je się rów­nież w codzien­ną nar­ra­cję deba­ty publicz­nej w Niem­czech. Fakt, że to wła­śnie wyda­rze­nia natu­ry spo­łecz­no-poli­tycz­no-gospo­dar­cze, wyni­ka­ją­ce z bie­żą­cej agen­dy moc­no kształ­to­wa­nej przez toczą­cą się peł­ną parą kam­pa­nię wybor­czą do par­la­men­tu, zdo­mi­no­wa­ły medial­ny prze­kaz Kir­chen­ta­gu, nie może, a przy­naj­mniej nie powi­nien prze­sła­niać tego, co w Dniach Kościo­ła i dla Kościo­ła jest naj­waż­niej­sze – gło­sze­nie Ewan­ge­lii o Jezu­sie Chry­stu­sie.

Przed Kir­chen­ta­giem poja­wia­ły się abso­lut­nie ode­rwa­ne od rze­czy­wi­sto­ści zarzu­ty jako­by to wyda­rze­nie utra­ci­ło swój „poli­tycz­ny pazur’ minio­nych dekad. Myślę, że wie­lu cie­szy­ło­by się, gdy­by wła­śnie tak było. Nie­ste­ty – i to poka­zu­ją rów­nież kaza­nia – domi­nu­je reto­ry­ka z wie­ców pro­te­sta­cyj­nych i prze­mó­wień par­tyj­nych.

Kry­ty­ka doty­czy też innych, bar­dziej fun­da­men­tal­nych aspek­tów. Jak słusz­nie zauwa­żył komen­ta­tor dzien­ni­ka Die Welt, odno­sząc się do hasła Kir­chen­ta­gu, w nie­miec­kim pro­te­stan­ty­zmie zma­ga­nie się z Bogiem jest za mało roz­wi­nię­te. – Teo­lo­dzy skar­żą się, że Bóg wciąż postrze­ga­ny jest nie jako zagad­ko­wa oso­ba, ale jako przy­ja­zna ener­gia, od któ­rej nie­ustan­nie i bez wyjąt­ku pły­nie bło­go­sła­wień­stwo – pisze Mat­thias Kamann.

Nie zmie­nia to jed­nak fak­tu, że Kir­chen­tag – szcze­gól­nie dla ewan­ge­li­ków z dia­spo­ry, któ­ry­mi rów­nież coraz bar­dziej sta­ją się Niem­cy – jest waż­nym wyda­rze­niem poka­zu­ją­cym róż­no­rod­ność, bogac­two ducho­wo­ści Kościo­ła. War­to tego doświad­czyć, a tak­że wejść spór, jeśli jego celem nie jest deba­ta dla deba­ty, dia­lo­go­wa­nie dla dia­lo­go­wa­nie, a pogłę­bia­nie wia­ry i wzrost Kościo­ła. Czy tak będzie pod­czas i po Kir­che­na­ta­gu w Ham­bur­gu – zoba­czy­my …