Aleksiej II o Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej

To dla nas wszyst­kich wspól­ne i nie­zwy­kle waż­ne świę­to — tak o 60 rocz­ni­cy zakoń­cze­nia II woj­ny świa­to­wej napi­sał w spe­cjal­nym liście patriar­cha Moskwy i Wszech­ru­si Alek­siej II. W doku­men­cie tym przed­sta­wił on tak­że spe­cy­ficz­ną histo­rycz­ną inter­pre­ta­cje tego wyda­rze­nia.

Patriar­cha uznał, że wiel­ka woj­na ojczyź­nia­na zjed­no­czy­ła naród, spra­wia­jąc, że w jed­nym pory­wie sta­nął on wspól­nie w obro­nie ojczy­zny. “W ogniu doświad­czeń oczy­ści­ła się dusza naro­du” — pod­kre­ślił Alek­siej II i dodał, że jak wie­le razy w histo­rii Rosji, tak i wte­dy Rosja­nie dali wie­le przy­kła­dów wiel­kie­go poświę­ce­nia i wyrze­czeń.

W wysła­wia­niu jed­no­ści naro­du nie prze­szko­dzi­ły hie­rar­sze fak­ty histo­rycz­ne. A zgod­nie z nimi — po stro­nie Hitle­ra wal­czy­ło prze­ciw Sta­li­no­wi ponad milion żoł­nie­rzy, któ­rzy zbie­gli z Armii Czer­wo­nej — z naj­bar­dziej zna­ny­mi oddzia­ła­mi ROA gene­ra­ła Andrie­ja Wła­so­wa. Licz­ni histo­ry­cy, nawet rosyj­scy, coraz czę­ściej w ich postę­po­wa­niu dostrze­ga­ją bunt prze­ciw­ko Sta­li­no­wi i jego zbrod­niom, a nie zwy­czaj­ną zdra­dę.

Inna rzecz, że trud­no wyma­gać od patriar­chy, by wspo­mi­nał on o tej wewnętrz­nej opo­zy­cji, sko­ro w swo­im liście nawet nie raczył on zauwa­żyć, że pod­czas II woj­ny świa­to­wej sta­ły na prze­ciw sie­bie nie siły świa­tła i ciem­no­ści, ale siły ciem­no­ści hitle­row­skich i ciem­no­ści komu­ni­stycz­nych. Prze­ciw­nie zda­niem patriar­chy pod­czas II woj­ny świa­to­wej Zwią­zek Sowiec­ki bro­nił świat przed “śmier­tel­nym zagro­że­niem”, jakim był “uzbro­jo­ny w aty­chrze­ści­jań­ską ide­olo­gię nazizm”. “W krwa­wej woj­nie o wyba­wie­nie ludz­ko­ści od total­ne­go znie­wo­le­nia ponie­śli­śmy wiel­kie ofia­ry” — pod­kre­ślał Alek­siej II.

W liście nie ma nawet sło­wa, że ide­olo­gia w imię któ­rej wal­czył Zwią­zek Sowiec­ki była rów­nie zbrod­ni­cza, anty­lud­dz­ka i anty­chrze­ści­jań­ska jak nazizm. W ogó­le o sta­li­ni­zmie czy znie­wo­le­niu Cer­kwi nie ma w tek­ście nawet sło­wa. Zamiast tego patriar­cha raczy swo­ich roda­ków opo­wie­ścia­mi o tym, jak to wie­lu żoł­nie­rzy nawra­ca­ło się na pra­wo­sła­wie, a ofi­ce­ro­wie wstę­po­wa­li do semi­na­riów.