Bernardyni ale bez bernardynów

Zakon­ni­cy z klasz­to­ru augu­stia­nów w Alpach Szwaj­car­skich zamie­rza­ją pozbyć się swo­ich psów. Według nich ratow­ni­cze zdol­no­ści psów z powo­dze­niem zastę­po­wa­ne są w tej chwi­li przez roz­ma­ite wyna­laz­ki tech­nicz­ne.

W hospi­cjum św. Ber­nar­da na Górze Jowi­sza, na gra­ni­cy Włoch i Szwaj­ca­rii, miesz­ka 18 psów tej pięk­nej rasy. Z tym wła­śnie miej­scem wią­że się histo­rią owych psów. Wie­lo­krot­nie rato­wa­ły one życie zagu­bio­nym wędrow­com i ludziom zasy­pa­nym przez lawi­ny. Bary­łecz­ka z oko­wi­tą umiesz­czo­na przy obro­ży ber­nar­dy­na jest jed­nak tyl­ko legen­dą.

Psy poja­wi­ły się w klasz­to­rze oko­ło 1660 roku. Pierw­sze wzmian­ki o rato­wa­niu przez nie życia pocho­dzą z roku 1703. Pierw­sze poko­le­nia psów były praw­do­po­dob­nie przed­sta­wi­cie­la­mi ras paster­skich lub pozo­sta­ło­ścią psów rzym­skich.

Od ponad 50 lat psy nie są jed­nak wyko­rzy­sty­wa­ne do nie­sie­nia pomo­cy. Są teraz sym­bo­lem hospi­cjum i atrak­cja tury­stycz­ną. Jak powie­dział brat Fry­de­ryk z zako­nu, psy wyma­ga­ją od opie­ku­nów wie­le ener­gii i cza­su. “A nas jest już tyl­ko czte­rech zakon­ni­ków” — wyja­śnił.

Zakon­ni­cy zamie­rza­ją sprze­dać ber­nar­dy­ny ale pod jed­nym warun­kiem — nowy wła­ści­ciel musi obie­cać, że co roku latem będzie zabie­rać je w Alpy.