Ekskomunika po aborcji

Kolum­bij­ski Sąd Naj­wyż­szy zezwo­lił na prze­pro­wa­dze­nie zabie­gu abor­cyj­ne­go u 11-let­niej dziew­czyn­ki, któ­ra przez czte­ry lata była wyko­rzy­sty­wa­na sek­su­al­nie przez swo­je­go ojczy­ma. Sąd przy­chy­lił się tym samym do wnio­sku, jaki zło­ży­ła bab­cia dziew­czyn­ki. To pierw­szy przy­pa­dek legal­nej abor­cji w Kolum­bii. Kar­dy­nał Alfon­so López Tru­jil­lo, były arcy­bi­skup Medel­lin, powie­dział, że wszy­scy, któ­rzy przy­czy­ni­li się do abor­cji mocą pra­wa (latae sen­ten­tiae) są obję­ci eks­ko­mu­ni­ką. Kar­dy­nał López Tru­jil­lo peł­nią­cy funk­cję prze­wod­ni­czą­ce­go Papie­skiej Rady ds. Rodzi­ny przy­po­mniał, że eks­ko­mu­ni­ką obję­ci są opie­ku­no­wie dziew­czyn­ki, leka­rze, pie­lę­gniar­ki, a tak­że poli­ty­cy i usta­wo­daw­cy, któ­rzy mie­li udział w wyda­niu pozy­tyw­ne­go wyro­ku Sądu Naj­wyż­sze­go. Eks­ko­mu­ni­ka nie doty­czy nie­do­szłej mat­ki­dziec­ka, ponie­waż nie ukoń­czy­ła 16. roku życia. Car­los Lemus, dyrek­tor szpi­ta­la w Bogo­cie, w któ­rym doko­na­no zabie­gu, stwier­dził, że sza­nu­je­po­gląd kar­dy­na­ła i jako zarząd­ca szpi­ta­la bie­rze na sie­bie całą odpo­wie­dzial­ność. Decy­zja zosta­ła zatwier­dzo­na przez wymiar spra­wie­dli­wo­ści iby­ła zgod­na z kon­sty­tu­cją. Dziew­czyn­ki nie przy­mu­sza­no do abor­cji — pod­kre­ślił.

Według ofi­cjal­nych danych w 2005 roku zare­je­stro­wa­no 27 tys. przy­pad­ków mole­sto­wa­nia sek­su­al­ne­go nie­let­nich. W opi­nii spe­cja­li­stów licz­ba ta jest w rze­czy­wi­sto­ści wyż­sza.

Zgod­nie z Kodek­sem Pra­wa Kano­nicz­ne­go zabi­cie nie­na­ro­dzo­ne­go dziec­ka wią­że się z auto­ma­tycz­ną eks­ko­mu­ni­ką wszyst­kich, któ­rzy mie­li udział w zabie­gu. Kanon 1398 Kodek­su Pra­wa Kano­nicz­ne­go sta­no­wi: “Kto powo­du­je prze­rwa­nie cią­ży, po zaist­nie­niu skut­ku, pod­le­ga eks­ko­mu­ni­ce wią­żą­cej mocą same­go pra­wa.” Obję­ty karą per­so­nel medycz­ny, sędzio­wie i poli­ty­cy muszą m.in. doko­nać publicz­nej eks­pia­cji, jeśli chcą, aby eks­ko­mu­ni­ka zosta­ła zdję­ta. Publicz­ny akt poku­ty nie jest koniecz­ny, gdy doko­na­na abor­cja nie była powo­dem publicz­ne­go zgor­sze­nia.

Kano­nicz­ne kary za doko­na­nie abor­cji zna­ne były już w sta­ro­żyt­nym Kościele.Za abor­cję kara­no doży­wot­nią eks­ko­mu­ni­ką, któ­rą w314 roku synod w Anky­rze (Anka­rze) zamie­nił na suro­wą, 10-let­nią poku­tę.