Ekumenizm zniszczony jak WC

Trud­no o smut­niej­sze doświad­cze­nie dla eku­me­ni­sty niż Zie­mia Świę­ta. Tam wszyst­kie usta­le­nia, dekla­ra­cje, zbli­że­nia nie mają naj­mniej­sze­go zna­cze­nia. Tam nie liczy się ani wspól­na modli­twa patriar­chy Kon­stan­ty­no­po­la z papie­żem, ani Wspól­na Dekla­ra­cja o Uspra­wie­dli­wie­niu. Tam liczy się wyłącz­nie siła i wła­dza. I nie cho­dzi o sto­sun­ki mię­dzy Żyda­mi a Pale­styń­czy­ka­mi, a o rela­cje mię­dzy chrze­ści­ja­na­mi.

Dla­te­go naj­święt­sze miej­sca chrze­ści­jań­stwa: Bazy­li­ka Gro­bu Pań­skie­go czy Naro­dze­nia Pań­skie­go w Betle­jem – nisz­cze­ją. Nie moż­na napra­wić gro­żą­ce­go zawa­le­niem dachu w Betle­jem, bo musia­ły­by się na to zgo­dzić trzy Kościo­ły rzym­sko­ka­to­lic­ki, pra­wo­sław­ny i ormiań­ski, a ich przed­sta­wi­cie­le nie chcą ze sobą roz­ma­wiać i nie chcą się znać, oba­wia­jąc się, że jakie­kol­wiek ustęp­stwo może spra­wić, że ktoś zabie­rze im kawa­łek ich pod­ło­gi (brud­nej zresz­tą zazwy­czaj nie­mi­ło­sier­nie), albo odbie­rze pra­wo do wyga­nia­nia piel­grzy­mów.

Świec­cy, nie­wie­rzą­cy ludzie doga­da­li­by się w tej spra­wie bły­ska­wicz­nie. Widząc ogrom­ny biz­nes jaki moż­na zro­bić w Zie­mi Świę­tej i splen­dor, jaki pły­nie z ich zarzą­dza­nia doga­da­li­by się z każ­dym. Ale nie chrze­ści­ja­nie. My musi­my się spie­rać, bić (tak, tak – zda­rza­ją się tak­że bój­ki mię­dzy mni­cha­mi róż­nych tra­dy­cji, i to nawet takie, że moż­na obe­rwać nożem albo wylą­do­wać w szpi­ta­lu), za pomo­cą pro­ce­sji odbie­rać sobie kil­ka lub kil­ka­na­ście cen­ty­me­trów pod­ło­gi, a nie chce­my i nie potra­fi­my oczy­ścić i wyre­mon­to­wać bazy­li­ki tak, by wyglą­da­ły god­nie. Zresz­tą co tu w ogó­le mówić o bazy­li­ce – wystar­czy zer­k­nąć na ubi­ka­cje. Naj­gor­sze, z urwa­ny­mi toa­le­ta­mi były wła­śnie tam, gdzie sty­ka­ją się chrze­ści­ja­nie róż­nych wyznań… Moż­na powie­dzieć, że roz­wa­lo­na toa­le­ta jest naj­lep­szym sym­bo­lem tego, czym jest eku­me­nizm w Zie­mi Świę­tej.

I aż żal powie­dzieć: jedy­nym co łączy zde­cy­do­wa­ną więk­szość tra­dy­cyj­nych chrze­ści­jan Zie­mi Świę­tych (pra­wo­sław­nych, kato­li­ków, angli­ka­nów i lute­ra­nów) jest nie­chęć, nie­kie­dy prze­ra­dza­ją­ca się w nie­na­wiść do pań­stwa, któ­re daje im nor­mal­nie funk­cjo­no­wać, czy­li do Izra­ela. Nigdzie chy­ba wię­cej na świe­cie nie moż­na usły­szeć z ust chrze­ści­jań­skie­go duchow­ne­go, że ter­ro­ry­sta wysa­dza­ją­cy się w auto­bu­sie jest “męczen­ni­kiem”. A tam to nor­mal­ka. W nie­licz­nych tyl­ko miej­scach sły­chać też od zakon­ni­ków, że cham­stwo jest o nie­bo gor­sze od ter­ro­ry­zmu.