George Weigel: Irlandia epicentrum antykatolicyzmu

Po ostrych wypo­wie­dziach irlandz­kie­go rzą­du nt. zanie­dbań Waty­ka­nu i lokal­ne­go Kościo­ła w spra­wie mole­sto­wa­nia nie­let­nich przez duchow­nych, po odwo­ła­niu nun­cju­sza z Dubli­na, wiel­kie poru­sze­nie wśród kato­lic­kich komen­ta­to­rów wywo­łał tekst zna­ne­go i cenio­ne­go bio­gra­fa Jana Paw­ła II i Bene­dyk­ta XVI – ame­ry­kań­skie­go teo­lo­ga George’a Weige­la. – Irlan­dia, któ­rej kon­sty­tu­cja roz­po­czy­na się od inwo­ka­cji do Trój­cy Świę­tej, sta­ła się naj­bar­dziej anty­ka­to­lic­kim kra­jem w zachod­nim świe­cie.

Na łamach ‘Natio­nal Review’ Weigel argu­men­tu­je, że po wypo­wie­dziach irlandz­kie­go pre­mie­ra Enda Kenny’ego, któ­ry oskar­żył Waty­kan o bała­gan, eli­ta­ryzm, nar­cyzm oraz udział w tuszo­wa­niu skan­da­li oraz zapo­wie­dziach pro­ku­ra­to­ra gene­ral­ne­go o pla­nach zmu­sza­nia księ­ży do łama­nia tajem­ni­cy spo­wie­dzi świad­czy o rewo­lu­cyj­nym wręcz zwro­cie w kato­lic­kiej świa­do­mo­ści Irland­czy­ków.

Więk­szość spo­łe­czeń­stwa, któ­re w pra­wie 90% przy­zna­je się do kato­li­cy­zmu, dzia­ła­nia rzą­du spo­ty­ka­ją się ze zro­zu­mie­niem. Weigel prze­ko­nu­je ponad­to, że bez­par­do­no­we ata­ki irlandz­kiej pra­sy na papie­ża, któ­ry jasno potę­pił zanie­dba­nia lokal­ne­go epi­sko­pa­tu w liście sprzed 16 mie­się­cy, a tak­że apo­stol­skie wizy­ta­cje prze­pro­wa­dzo­ne w klu­czo­wych die­ce­zjach, poka­zu­ją deter­mi­na­cję Bene­dyk­ta w roz­wią­za­niu pedo­fil­skie­go kry­zy­su.

Zwol­nić epi­sko­pat, impor­to­wać bisku­pów

Lekar­stwem na obec­ny kry­zys jest według ame­ry­kań­skie­go teo­lo­ga uka­ra­nie bez­po­śred­nio odpo­wie­dzial­nych – bisku­pów. – To co się jesz­cze nie sta­ło, a co powin­no się stać raczej prę­dzej niż póź­niej to wymia­na irlandz­kiej hie­rar­chii. Irlan­dia znaj­du­je się w pil­nej potrze­bie nowe­go i wia­ry­god­ne­go kato­lic­kie­go przy­wódz­twa. Nie­któ­rzy z nich mogli­by być impor­to­wa­ni. Sko­ro w 1850 roku w Nowym Yor­ku arcy­bi­sku­pem mógł zostać rodo­wi­ty Irland­czyk, to dla­cze­go w 2012 roku arcy­bi­sku­pem Dubli­na nie mógł­by zostać na przy­kład Kali­for­nij­czyk? – pod­kre­śla Weigel, prze­ko­nu­jąc, że zarów­no w USA, jak i w Kana­dzie oraz innych anglo­ję­zycz­nych kra­jach są bisku­pi, któ­rzy nie boją się podej­mo­wać zde­cy­do­wa­nych dzia­łań.

Pyta­jąc o przy­czy­ny ero­zji irlandz­kie­go kato­li­cy­zmu Weigel poszu­ku­je odpo­wie­dzi w wie­lo­wie­ko­wej izo­la­cji tam­tej­sze­go kato­li­cy­zmu od prze­mian w innych czę­ściach Euro­py i świa­ta, zauwa­ża­jąc przy oka­zji. Teo­log w ostrych sło­wach ana­li­zu­je stan kato­lic­kiej czę­ści Euro­py Zachod­niej – Do lat 60. XX wie­ku Irlan­dia, Hisz­pa­nia, Por­tu­ga­lia i Quebec były naj­bar­dziej kato­lic­ki­mi naro­da­mi na pla­ne­cie. 50 lat póź­niej Quebec jest naj­bar­dziej jało­wym reli­gij­nie obsza­rem mię­dzy Przy­ląd­kiem Bar­row a Tier­ra del Fuego (d. Pata­go­nia), por­tu­gal­ski kato­li­cyzm – poza sank­tu­arium w Fati­mie, jest ska­mie­nia­ły, Hisz­pa­nia ma naj­bar­dziej zeświec­czo­ny rząd w Euro­pie, a Irlan­dia sta­ła się teraz epi­cen­trum euro­pej­skie­go anty­ka­to­li­cy­zmu.

Jed­ną z przy­czyn wymie­nia­nych przez Ame­ry­ka­ni­na to odcię­cie Irlan­dii od odno­wy inte­lek­tu­al­no-litur­gicz­nej w euro­pej­skim kato­li­cy­zmie w pierw­szej poło­wie XX wie­ku, któ­re uto­ro­wa­ły dro­gę do Sobo­ru Waty­kań­skie­go II. Weigel uwa­ża, że irlandz­ki kato­li­cyzm był zbyt kle­ry­kal­ny, gdyż rozu­miał świę­ce­nia kapłań­skie i bisku­pie – zarów­no duchow­ni, jak i świec­cy – jak wygra­nie człon­ko­stwa w wyż­szej kaście.

Kry­ty­ka

Ana­li­za i recep­ta Weige­la spo­tka­ła się z kry­tycz­ny­mi komen­ta­rza­mi w bry­tyj­skiej pra­sie kato­lic­kiej. I tak angiel­ski, kon­ser­wa­tyw­ny publi­cy­sta kato­lic­ki Wil­liams Oddie napi­sał na łamach ‘The Catho­lic Herald’, że Geo­r­ge Weigel popeł­nia typo­wy błąd ame­ry­kań­skich spe­cja­li­stów-komen­ta­to­rów, wrzu­ca­jąc euro­pej­skiej kra­je do jed­ne­go wor­ka i chę­cią ukła­da­nia świa­to­we­go porząd­ku.

Stwier­dze­nie o anty­ka­to­lic­ko­ści Irlan­dii nazwał błę­dem, nie mają­ce­go pokry­cia w rze­czy­wi­sto­ści, a pro­po­zy­cje powo­ła­nia bisku­pów spo­za Irlan­dii nazwał absur­dem. – Nie po to Irland­czy­cy przez 800 lat zno­si­li obcy balast, aby teraz spro­wa­dzać zagra­nicz­nych bisku­pów dla roz­wią­za­nia spra­wy. Oddie prze­ko­nu­je, że Irland­czy­cy nie są znie­chę­ce­ni kato­li­cy­zmem, ale że to wła­śnie kato­lic­kie stan­dar­dy moral­ne powo­du­ją, że suro­wo oce­nia­ją bisku­pów oraz księ­ży. Oddie dowo­dzi, że mimo spad­ku uczęsz­cza­nia na mszę, któ­ry roz­po­czął się na dłu­go przed ujaw­nie­niem afer sek­su­al­nych, licz­ba osób bio­rą­cych udział w tygo­dnio­wych i conie­dziel­nych mszach jest wciąż jed­ną z naj­wyż­szych w Euro­pie.

:: Ekumenizm.pl: Gwał­tow­ny spa­dek prak­tyk reli­gij­nych w Irlan­dii