Komunia dla nieochrzczonych?

W wie­lu Kościo­łach coraz czę­ściej do Sto­łu Pań­skie­go przy­stę­pu­ją oso­by nie­ochrz­czo­ne, mimo iż ofi­cjal­ne doku­men­ty dok­try­nal­ne tych Kościo­łów pod­kre­śla­ją, że czyn­ny udział w Eucha­ry­stii mogą brać tyl­ko oso­by ochrzczo­ne. Jed­nak w wie­lu Kościo­łach ma miej­sce cicha rewo­lu­cja, pole­ga­ją­ca na tzw. otwar­tej Komu­nii. Daw­niej ter­min ten ozna­czał gościn­ność eucha­ry­stycz­ną mię­dzy róż­ny­mi deno­mi­na­cja­mi. Dziś coraz czę­ściej cichą zgo­dę na Komu­nie nie­ochrz­czo­nych.

W Sta­nach Zjed­no­czo­nych feno­men ten doty­czy przede wszyst­kim libe­ral­nych wyznań pro­te­stanc­kich, a w szcze­gól­no­ści Kościo­ła epi­sko­pal­ne­go i wyznań ewan­ge­lic­ko-refor­mo­wa­nych. Pra­wo kano­nicz­ne Kościo­ła Epi­sko­pal­ne­go USA (ECUSA) wyraź­nie stwier­dza, że oso­bom nie­ochrz­czo­nym nie wol­no udzie­lać Komu­nii Świę­tej, a jed­nak z badań prze­pro­wa­dzo­nych w die­ce­zji Mas­sa­chu­setts wyni­ka, że aż 1/3 para­fii prak­ty­ku­je ‘otwar­tą Komu­nię’. – Kim­że jestem, aby mówić kto może przy­stę­po­wać do Eucha­ry­stii. Jezus niko­go nie odrzu­ca, a zapra­sza wszyst­kich bez wyjąt­ku – to naj­częst­szy argu­ment duchow­nych wypo­wia­da­ją­cych się na ten temat. Np. Zjed­no­czo­ny Kościół Meto­dy­stycz­ny USA zapra­sza do Komu­nii wszyst­kich, któ­rzy „kocha­ją Chry­stu­sa”. Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­ski Kościół w Ame­ry­ce pod­trzy­mu­je tra­dy­cyj­ne sta­no­wi­sko, jed­nak wia­do­mo, że spo­ra­dycz­nie nie­któ­rzy księ­ża udzie­la­ją Komu­nii nie­ochrz­czo­nym.

Kry­ty­cy ‘otwar­tej Komu­nii’ pod­kre­śla­ją nato­miast, że uczest­nic­two w Eucha­ry­stii nie jest pry­wat­nym prze­ży­ciem, ale posia­da wymiar wspól­no­to­wy (kościel­nym). Wspól­no­tę nato­miast urze­czy­wist­nia Kościół, do któ­re­go wier­ni włą­cza­ni są poprzez chrzest świę­ty. Wie­cze­rza Pań­ska jest rów­nież ducho­wym udzia­łem w śmier­ci i zmar­twych­wsta­niu Chry­stu­sa, stąd też udzie­la­nie Komu­nii nie­wie­rzą­cym albo wyznaw­com innych reli­gii jest pozba­wio­ne jakie­go­kol­wiek sen­su i zry­wa łącz­ność z tra­dy­cją Kościo­ła wszyst­kich wie­ków.

Zja­wi­sko ‘otwar­tej Komu­nii’ prak­ty­ko­wa­ne jest nie tyl­ko przez libe­ral­ne Kościo­ły pro­te­stanc­kie, ale rów­nież przez kon­ser­wa­tyw­ne Kościo­ły ewan­ge­li­kal­ne. Dla wie­lu z nich chrzest nie jest warun­kiem udzia­łu w Komu­nii, co poka­zu­je choć­by coraz częst­sza prak­ty­ka zapra­sza­nia do Komu­nii osób ochrzczo­nych w wie­ku nie­mow­lę­cym. Dla wspól­not prak­ty­ku­ją­cych wyłącz­nie chrzest doro­słych oso­by takie są de fac­to nie­ochrz­czo­ne.

Zwo­len­ni­cy ‘otwar­tej Komu­nii’ pod­kre­śla­ją, że nikt nie powi­nien osą­dzać doj­rza­ło­ści lub god­no­ści przy­stę­pu­ją­ce­go, gdyż tym, któ­ry zapra­sza do Komu­nii jest Chry­stus. Wpraw­dzie zna­ne są przy­pad­ki – tak­że na grun­cie pol­skim – sytu­acji w któ­rych oso­by nie­wie­rzą­ce po przy­stą­pie­niu do Komu­nii Świę­tej nawra­ca­ły się, to jed­nak kwe­stia wyda­je się być na tyle kon­tro­wer­syj­na, że naj­praw­do­po­dob­niej pozo­sta­nie cichą prak­ty­ką nie­któ­rych duchow­nych przy mil­czą­cej zgo­dzie ich zwierzch­ni­ków na łama­nie pra­wa kościel­ne­go i wie­lo­wie­ko­wej tra­dy­cji chrze­ści­jań­stwa.