Nie udało się z Jezusem, to może z Marią się uda

Gru­pie nad­gor­li­wych par­la­men­ta­rzy­stów nie uda­ła się ponow­na intro­ni­za­cja Chry­stu­sa na Kró­la Pol­ski. Teraz jed­nak – jak infor­mu­je “Dzien­nik” – powieść się ma inny plan: ogło­sze­nia Mat­ki Bożej Try­bu­nal­skiej patron­ką par­la­men­tu RP. 26 maja mają odbyć się w Piotr­ko­wie, koleb­ce pol­skie­go par­la­men­ta­ry­zmu, uro­czy­sto­ści, pod­czas któ­rych odczy­ta­ny zosta­nie dekret Bene­dyk­ta XVI. Papież zgo­dził się na ogło­sze­nie Mat­ki Bożej Try­bu­nal­skiej patron­ką Sej­mu i Sena­tu RP, podob­nie jak mar­szał­ko­wie i wice­mar­szał­ko­wie obu izb par­la­men­tu.

Elż­bie­ta Radzi­szew­ska z Plat­for­my Oby­wa­tel­skiej (PO), któ­ra nale­ży do ini­cja­to­rów akcji, pod­kre­śla, że w kato­lic­kiej Pol­sce ist­nie­je tra­dy­cja, aby róż­ne gru­py zawo­do­we mia­ły swo­ich patro­nów.

Komen­tarz

Kozio­łek Mato­łek może zostać patro­nem klu­bu par­la­men­tar­ne­go PO, gene­rał Fran­co i Pino­chet mogą patro­no­wać klu­bo­wi Ligi Pol­skich Rodzin, a Pra­wo i Spra­wie­dli­wość może uro­czy­ście ogło­sić, że od jutra, czy choć­by od dziś, duch Roma­na Dmow­skie­go będzie czu­wał nad pra­ca­mi posłów PiS‑u. Co inne­go jed­nak, jeśli posło­wie, zamiast zaj­mo­wać się kwe­stia­mi napraw­dę istot­ny­mi, szy­ku­ją Pol­sce kolej­ną pysków­kę medial­ną, w któ­rej łatwo o obra­zę uczuć reli­gij­nych więk­szo­ści Pola­ków i pola­ry­za­cję nastro­jów spo­łecz­nych. Czy szczy­tem pol­skie­go wkła­du w koniecz­ną dys­ku­sję o ducho­wych korze­niach Euro­py jest trium­fal­ne ogło­sze­nie Mat­ki Jezu­sa Chry­stu­sa ich patron­ką? Naj­wy­raź­niej tak – w koń­cu mini­ster spraw zagra­nicz­nych, Anna Foty­ga, któ­ra, jak dotąd nie przed­sta­wi­ła kom­plek­so­we­go pro­gra­mu pol­skiej poli­ty­ki wobec przy­szło­ści Unii Euro­pej­skiej, zapo­wie­dzia­ła, że Pol­ska chce zacie­śnić współ­pra­cę z Waty­ka­nem nt. przy­szło­ści UE, do któ­rej prze­cież Waty­kan nie nale­ży.

Czyż­by posło­wie wie­rzy­li, że wraz z usta­no­wie­niem Mat­ki Bożej Try­bu­nal­skiej patron­ką par­la­men­tu ich pra­ca będzie efek­tyw­niej­sza oraz że nastą­pi cudow­ne zła­go­dze­nie upa­dłych oby­cza­jów? Nie­istot­ne! W swo­jej reli­gij­nej gor­li­wo­ści posło­wie zda­ją się zapo­mi­nać, że pol­ski par­la­ment jest miej­scem sta­no­wie­nia świec­kie­go pra­wa dla wszyst­kich oby­wa­te­li – wie­rzą­cych i nie­wie­rzą­cych, chrze­ści­jan i nie­chrze­ści­jan.

Każ­dy klub par­la­men­tar­ny może decy­do­wać za sie­bie, jed­nak swo­imi dzia­ła­nia­mi człon­ko­wie pol­skie­go par­la­men­tu wysta­wia­ją się na łatwy cel lewac­kie­go sko­wy­tu, któ­ry już ogła­sza Pol­skę kolo­nią Waty­ka­nu. Po co komu kolej­na awan­tu­ra? Kościo­ło­wi rzym­sko­ka­to­lic­kie­mu? Posłom? Wia­do­mo prze­cież, że w atmos­fe­rze kon­flik­tu koniunk­tu­rę mają wyra­zi­ste, mówiąc deli­kat­nie, poglą­dy. Czy napraw­dę nie ist­nie­ją mniej spek­ta­ku­lar­ne spo­so­by uzdro­wie­nia kon­dy­cji pol­skie­go par­la­men­ta­ry­zmu? Czy nie moż­na ina­czej upa­mięt­nić reli­gij­ne­go uwa­run­ko­wa­nia w two­rze­niu się pol­skie­go par­la­men­ta­ry­zmu w XVI wie­ku, kie­dy to powstał obraz Mat­ki Bożej Try­bu­nal­skiej? Czy tak trud­no usza­no­wać poglą­dy mniej­szo­ści – tych reli­gij­nych, jak i nie­re­li­gij­nych? Kon­sty­tu­cja III RP uwzględ­nia w pre­am­bu­le róż­no­rod­ność Naro­du Pol­skie­go. Par­la­ment peł­za­ją­cej IV RP naj­wi­docz­niej już nie potra­fi. Szko­da.

Dariusz Bruncz