Polityzowana wiara nie jest wiarą

77 wpły­wo­wych przed­sta­wi­cie­li ewan­ge­li­kal­ne­go chrze­ści­jań­stwa w USA opu­bli­ko­wa­ło 7 maja br. doku­ment, poświę­co­ny nie­po­ro­zu­mie­niom, zwią­za­nym z ter­mi­nem “ewan­ge­li­kal­ny”, poja­wia­ją­cy­mi się w kon­tek­ście wal­ki poli­tycz­nej. Zgod­nie z inten­cją auto­rów 19-stro­ni­co­wy tekst defi­niu­je “dro­gę środ­ka dla 45 milio­nów ewan­ge­li­ka­nych, znaj­du­ją­cych się mię­dzy libe­ral­nym rewi­zjo­ni­zmem a kon­ser­wa­tyw­nym fun­da­men­ta­li­zmem.”

Chrze­ści­ja­nie z oby­dwu stron poli­tycz­ne­go spek­trum, zarów­no z lewej, jak i z pra­wej stro­ny, popeł­ni­li błąd poli­ty­za­cji wia­ry. Odpo­wia­da­nie na osła­bie­nie reli­gij­nej pra­wi­cy odmła­dza­niem reli­gij­nej lewi­cy jest błę­dem. Poli­ty­zo­wa­na wia­ra jest bez wia­ry, głu­pia i destruk­cyj­na dla Kościo­ła – stwier­dza doku­ment.

Tekst dostęp­ny na stro­nie www.evangelicalmanifesto.comprzed­sta­wia rów­nież krót­ka histo­rię ame­ry­kań­skie­go ewan­ge­li­ka­li­zmu, defi­niu­je pod­sta­wo­we zasa­dy wia­ry ewan­ge­li­kal­nych chrze­ści­jan oraz ostrze­ga z jed­nej stro­ny przed eli­mi­no­wa­niem reli­gii z życia publicz­ne­go, a z dru­giej kry­ty­ku­je „nie­bez­piecz­ny sojusz mię­dzy Kościo­łem a pań­stwem.”

W pre­zen­ta­cji mani­fe­stu wzię­li udział pro­mi­nent­ni przed­sta­wi­cie­le śro­do­wisk ewan­ge­lia­kl­nych, w tym Richard Mouw, pre­zy­dent Ful­ler The­olo­gi­cal Semi­na­ry. Doku­ment powstał, ponie­waż spo­tka­li­śmy przy­ja­ciół, któ­rzy wsty­dzi­li okre­ślać się mia­nem ewan­ge­li­kal­nych i byli zaże­no­wa­ni publicz­nym zacho­wa­niem nie­któ­rych osób, dzia­ła­ją­cych w ruchu ewan­ge­li­kal­nym – mówił Mouw w waszyng­toń­skim Klu­bie Pra­so­wym.

Z kolei Os Guin­ness, zało­ży­ciel Tri­ni­ty Forum w Bur­ke (pre­sti­żo­wa aka­de­mia lide­rów spo­łecz­nych i poli­tycz­nych) ze smut­kiem stwier­dził, że na ryn­ku wydaw­ni­czym roz­cho­dzą się książ­ki auto­rów, wystę­pu­ją­cych w tele­wi­zji z „ewan­ge­lia­mi dobre­go samo­po­czu­cia”, któ­rzy następ­nie muszą prze­pra­szać człon­ków wła­snych Kościo­łów za to, że sprze­nie­wie­rzy­li się wie­rze, gdy wra­ca­ją do domu.

Obser­wa­to­rzy ame­ry­kań­skie­go życia reli­gij­ne­go zauwa­ża­ją, że doku­men­tu nie pod­pi­sa­ło kil­ka zna­nych nazwisk, szcze­gól­nie ze śro­do­wisk zwią­za­nych z Połu­dnio­wy­mi Bap­ty­sta­mi. Nie­mniej jed­nak umiar­ko­wa­ne śro­do­wi­ska ewan­ge­li­kal­ne liczą, że tekst wywo­ła dys­ku­sję i zasto­pu­je maso­we zaan­ga­żo­wa­nie ewan­ge­li­kal­nych kazno­dzie­jów w bie­żą­cą poli­ty­kę.