Rodzina, wspólnota, świętość

Uro­czy­stość Wszyst­kich  Świę­tych to jed­no z naj­bar­dziej rodzin­nych świąt. Nie­czę­sto zda­rza się nam o tym pamię­tać czy świa­do­mie to prze­ży­wać, ale dzi­siej­sze świę­to to nie tyl­ko i nie przede wszyst­kim wspo­mnie­nie wszyst­kich świę­tych Kościo­ła, tych zna­nych i tych nie­zna­nych, ale tak­że to wiel­kie przy­po­mnie­nie praw­dy o komu­nii świę­tych, o wspól­no­cie poko­leń Żydów, chrze­ści­jan i spra­wie­dli­wych spo­śród naro­dów świa­ta. Oni są tymi świę­ty­mi, któ­rych wspo­mi­na­my, te tłu­my ludzi ? róż­nych języ­ków, tra­dy­cji, naro­dów, ras, a tak­że reli­gii, któ­rzy są już w Panu.

Ale tego dnia wysła­wia­my nie tyl­ko wiel­ką dobroć Boga, któ­ry wyłącz­nie przez swo­ją łaskę powo­łał tak wie­lu ludzi do swo­jej chwa­ły, ale tak­że uświa­da­mia­my sobie, że mię­dzy nimi a nami trwa wiecz­na więź, któ­rej nic nie jest w sta­nie zerwać. Nasi dziad­ko­wie, pra­dziad­ko­wie, bab­cie, teścio­we i wujo­wie ? wszy­scy ci, bez któ­rych by nas nie było ? bo nie było­by tra­dy­cji, w któ­rej jeste­śmy ukształ­to­wa­ni ? są wciąż z nami, obok nas, bo trwa­ją w Bogu. Dzięk­czy­nie­nie za nich, za ich dobroć, za ich wybo­ry, któ­re nas ukształ­to­wa­ły to tak­że treść dzi­siej­sze­go dnia. Treść, któ­rą uobec­niać trze­ba nam na ich gro­bach, ale tak­że w modli­twie i litur­gii.

I dla­te­go idąc na cmen­ta­rze, ale moc­niej jesz­cze na mszę świę­tą, gdzie urze­czy­wist­nia się praw­dzi­wa wspól­no­ta wie­rzą­cych ? tych na zie­mi i tych po dru­giej już stro­nie, doświad­cza­my dzi­siaj praw­dzi­wej wiecz­no­ści, w któ­rej jed­no poko­le­nie nastę­pu­je po dru­gim, w któ­rej jed­ni cza­sem nie zna­ją dru­gich, ale są od nich ści­śle zależ­ni. Zjed­no­cze­nie w wie­rze, miło­ści, ale i rodzin­nych wię­zach, któ­re choć są prze­kra­cza­ne to jed­nak nie są nego­wa­ne. O tej jed­no­ści poko­leń i jed­no­ści świę­tych trze­ba nam dzi­siaj szcze­gól­nie moc­no pamię­tać.