Spory o państwo wyznaniowe

Dzi­siej­sze wyda­nie Gaze­ty Wybor­czej infor­mu­je o kolej­nym pomy­śle Pra­wa i Spra­wie­dli­wo­ści, któ­re nosi się z zamia­rem powo­ła­nia Naro­do­we­go Insty­tu­tu Wycho­wa­nia. Miał­by on wycho­wy­wać mło­de poko­le­nie w duchu war­to­ści chrze­ści­jań­skich. Wice­mi­ni­ster edu­ka­cji i nauki, Jaro­sław Zie­liń­ski, zapew­nia, że Insty­tut będzie otwar­ty na inne świa­to­po­glą­dy. Z kolei Michał Sewe­ryń­ski, szef resor­tu, stwier­dził na spo­tka­niu kolę­do­wym u pry­ma­sa Józe­fa Glem­pa, że wycho­wa­nie mło­dzie­ży ma opie­rać się na war­to­ściach chrze­ści­jań­skich. Pomysł PiS wzbu­dził wie­le kon­tro­wer­sji i oskar­żeń pod adre­sem obec­nej eki­py rzą­dzą­cej, iż ta zamie­rza uczy­nić z Pol­ski pań­stwo wyzna­nio­we.

Wybor­cza poin­for­mo­wa­ła, że na cze­le Insty­tu­tu miał­by sta­nąć Sta­ni­sław Sła­wiń­ski, dru­gi wice­mi­ni­ster edu­ka­cji odpo­wie­dzial­ny za wycho­wa­nie. W śro­do­wi­sku peda­go­gicz­nym jest to dość kon­tro­wer­syj­na oso­ba, któ­ra opo­wia­da się za sto­so­wa­niem kar fizycz­nych wobec dzie­ci.

Donie­sie­nia o współ­fi­nan­so­wa­niu przez rząd budo­wy Świą­ty­ni Opatrz­no­ści Bożej w War­sza­wie oraz spra­wa Naro­do­we­go Insty­tu­tu Wycho­wa­nia na nowo roz­po­czy­na­ją deba­tę o neu­tral­no­ści świa­to­po­glą­do­wej pań­stwa. Naiw­no­ścią było­by stwier­dze­nie, że kom­plet­ny roz­dział Kościo­ła od Pań­stwa jest moż­li­wy. Zapis o nie­za­leż­no­ści dwóch ciał zawie­ra ame­ry­kań­ska kon­sty­tu­cja, jed­nak rze­czy­wi­stość poka­zu­je, że ame­ry­kań­skie Kościo­ły mają ogrom­ny wpływ na poli­ty­kę i życie pań­stwa. Z kolei metro­po­li­ta lubel­ski, abp Józef Życiń­ski zauwa­żył, że nazbyt bli­ski sojusz ołta­rza i tro­nu pro­wa­dzić może do anor­mal­nych zacho­wań wojow­ni­cze­go seku­la­ry­zmu, takie­go, z jakim mamy do czy­nie­nia np. we Fran­cji.

Nie od dziś wia­do­mo, że zbyt bli­skie kon­tak­ty Kościo­ła (obo­jęt­nie jakie­go) nie wycho­dzą mu na dobre. Zawsze ist­nie­je poku­sa wła­dzy, roz­sze­rza­nia wpły­wów dla celów, któ­re mija­ją się z wła­ści­wy­mi zada­nia­mi Kościo­ła. Spo­łe­czeń­stwo potrze­bu­je Kościo­łów, ich gło­sów i zde­cy­do­wa­nej obro­ny war­to­ści, na któ­rych budo­wa­na jest toż­sa­mość Euro­py. To wła­śnie do misji Kościo­łów nale­ży gło­sze­nie Ewan­ge­lii i dokła­da­nie sta­rań, aby sza­cu­nek do życia, szcze­gól­nie tego bez­bron­ne­go, sta­ło się jed­nym z fun­da­men­tów życia spo­łecz­ne­go. Tę misję speł­nia­ją Kościo­ły oraz rodzi­na, ale rząd?

Nasu­wa się pyta­nie, w jaki spo­sób rząd zamie­rza defi­nio­wać szcze­gó­ło­we nor­my ety­ki chrze­ści­jań­skiej, np. w kwe­stii anty­kon­cep­cji, zapłod­nie­nia in vitro, współ­ży­cia przed­mał­żeń­skie­go tudzież homo­sek­su­ali­zmu. Jest jesz­cze pyta­nie, któ­rą mają pra­wo posta­wić wszy­scy podat­ni­cy: po co?