Sudan: Chrześcijanie wciąż w niebezpieczeństwie

Świat gra­tu­lu­je i cie­szy się wraz połu­dnio­wy­mi Sudań­czy­ka­mi, któ­rym po 22 latach krwa­wej woj­ny domo­wej i milio­nach ofiar uda­ło się pro­kla­mo­wać nie­za­leż­ne pań­stwo. W uro­czy­sto­ściach inau­gu­ra­cyj­nych wzię­li udział przed­sta­wi­cie­le ONZ z sekre­ta­rzem gene­ral­nym na cze­le, dele­ga­cje kościel­ne, w tym wysłan­nik Sto­li­cy Apo­stol­skiej oraz wie­lu innych ofi­cje­li.

Jed­nak mię­dzy­na­ro­do­we orga­ni­za­cje, któ­re na co dzień zma­ga­ją się z pro­ble­ma­mi Sudań­czy­ków, ostrze­ga­ją, że gdy tyl­ko opad­nie eufo­ria zaczną się kolej­ne pro­ble­my – szcze­gól­nie dla chrze­ści­jan z pół­noc­ny, gdzie domi­nu­je islam.

Co praw­da pre­zy­dent pół­noc­ne­go Suda­nu Omar al Baszir przy­był do Dżu­by, sto­li­cy nowe­go pań­stwa, na uro­czy­sto­ści inau­gu­ra­cyj­ne, to jed­nak nie zmie­nił swo­jej poli­ty­ki wobec chrze­ści­jań­skiej mniej­szo­ści w swo­im kra­ju. Więk­szość sudań­skich chrze­ści­jan to wier­ni Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go oraz angli­kań­skie­go – jak infor­mu­je agen­cja idea. Przed roz­pa­dem Sudan miał 36 milio­nów miesz­kań­ców, z cze­go 2/3 sta­no­wi­li muzuł­ma­nie. Po oddzie­le­niu się połu­dnio­wej czę­ści, w więk­szo­ści chrze­ści­jań­skiej, pozo­sta­ją oba­wy o los chrze­ści­jan z pół­no­cy.

Już teraz mię­dzy­na­ro­do­we orga­ni­za­cje jak Open Doors i Kir­che in Not alar­mu­ją, że chrze­ści­ja­nie maso­wo ucie­ka­ją z pół­no­cy, gdzie pozba­wia­ni są swo­jej wła­sno­ści oraz boją się o życie. Radio Waty­kań­skie poin­for­mo­wa­ło, że z pół­no­cy do Połu­dnio­we­go Suda­nu zbie­gło już 75% kato­li­ków! Z pew­no­ścią nie wszy­scy chrze­ści­ja­nie będą chcie­li lub mogli opu­ścić Pół­noc­ny Sudan, stąd też mię­dzy­na­ro­do­we orga­ni­za­cje huma­ni­tar­ne nawo­łu­ją do moni­to­ro­wa­nia sytu­acji w kra­ju w oba­wie, że może dojść do kolej­nych zbrod­ni ludo­bój­stwa na tle reli­gij­nym.

Zarów­no angli­kań­scy, jak i rzym­sko­ka­to­lic­cy hie­rar­cho­wie nawo­łu­ją roda­ków do respek­to­wa­nia tym­cza­so­wej kon­sty­tu­cji i ape­lu­ją o jed­ność naro­do­wą, szcze­gól­nie w odnie­sie­niu do lokal­nych i ple­mien­nych kon­flik­tów.