Tom Cruise, jego mama i scjentologowie

Zna­ny aktor ame­ry­kań­ski Tom Cru­ise, obiekt wes­tchnień nie­zli­czo­nych zastę­pów fanów kina akcji, udzie­lił ostat­nio wywia­du maga­zy­no­wi Rol­ling­Sto­ne. Tom Cru­ise nigdy nie ukry­wał swo­jej przy­na­leż­no­ści do sek­ty scjen­to­lo­gów, a redak­to­rów cza­so­pi­sma zapro­sił na wywiad do Cele­bri­ty Cen­ter w Los Ange­les, cen­tra­li scjen­to­lo­gów. Chce­cie poznać moją mamu­się? – spy­tał Cru­ise dzien­ni­ka­rzy.

Mary Lee Cru­ise pra­cu­je w biu­rze pre­zy­den­ta Cele­bri­ty Cen­ter. Jak sama mówi jest prak­ty­ku­ją­cą kato­licz­ką i uwa­ża, że jej wyzna­nie nie kłó­ci się z przy­na­leż­no­ścią do scjen­to­lo­gów: “Myślę, że Jezus chciał, żebym tutaj była, ale zda­je sobie spra­wę z tego, że mój Kościół tego nie akcep­tu­je” – mówi mat­ka słyn­ne­go akto­ra.

Pani Cru­ise skoń­czy­ła wła­śnie kurs o nazwie “Dro­ga do Szczę­śli­wo­ści” i przy­zna­je, że wie­le się nauczy­ła. A ja myśla­łam, że do tej pory byłam szczę­śli­wa – doda­je.

Tom Cru­ise przy­łą­czył się do scje­no­tlo­gów jesz­cze w latach 80-tych. Jak sam mówi uczy­nił to dla­te­go, ponie­waż scjen­to­lo­go­wie pomo­gli mu pozbyć się pro­ble­mu dys­lek­sji. Wkrót­ce po jego kon­wer­sji do sek­ty w ślad za nim podą­ży­ły jego trzy sio­stry. Mama przez bar­dzo dłu­gi okres cza­su sta­wia­ła opór, lecz po tym, jak prze­ży­ła “pew­ne rze­czy” (some things) ustą­pi­ła.

Tom Cru­ise bar­dzo poważ­nie trak­tu­je scjen­to­lo­gów i to mimo pro­ble­mów w życiu oso­bi­stym (dwa nie­uda­ne mał­żeń­stwa z Nico­le Kid­mann i Pene­lo­pe Cruz) oraz zawo­do­wym. Chwa­li scjen­to­lo­gów za zwal­cza­nie nar­ko­ma­nii, reso­cja­li­za­cję ska­za­nych oraz za sze­ro­ką ofer­tę pro­gra­mów edu­ka­cyj­nych. Wiem, że są ludzie, któ­rzy nie lubią scjen­to­lo­gów. Jeśli tak jest, to … ich – mówi Cru­ise, uży­wa­jąc naj­słyn­niej­sze­go angiel­skie­go cza­sow­ni­ka na “f…” Pod­czas spo­tka­nia roz­gnie­wa­ny Cru­ise kil­ka­krot­nie poka­zu­je pal­cem wska­zu­ją­cym na wyima­gi­no­wa­ne­go wro­gai bro­niąc scjen­to­lo­gów powta­rza kil­ka­krot­nie słyn­ne “f… them.”