1. Niedziela Wielkiego Postu (Niedziela Invocavit)

“A jako współ­pra­cow­ni­cy napo­mi­na­my was, aby­ście nada­rem­nie łaski Bożej nie przyj­mo­wa­li; mówi bowiem: W cza­sie łaski wysłu­cha­łem cię, A w dniu zba­wie­nia pomo­głem ci; Oto teraz czas łaski, Oto teraz dzień zba­wie­nia. Nie daje­my w niczym żad­ne­go zgor­sze­nia, aby służ­ba nasza nie była znie­sła­wio­na, ale we wszyst­kim oka­zu­je­my się słu­ga­mi Boży­mi w wiel­kiej cier­pli­wo­ści, w uci­skach, w potrze­bach, w utrapieniach,w chło­stach, w wię­zie­niach, w nie­po­ko­jach, w tru­dach, w czu­wa­niu ‚w postach, wczy­sto­ści, w pozna­niu, w wiel­ko­dusz­no­ści, w uprzej­mo­ści, w Duchu Świę­tym, w miło­ści nie­obłud­nej, w sło­wie praw­dy, w mocy Bożej; przez oręż spra­wie­dli­wo­ści ku natar­ciu i obro­nie, przez chwa­łę i hań­bę, przez znie­sła­wie­nie i przez dobrą sła­wę; jako zwo­dzi­cie­le, a jed­nak pra­wi, jako nie­zna­ni, a jed­nak zna­ni, jako umie­ra­ją­cy a oto żyje­my; jako kara­ni, a jed­nak nie zabi­ci, jako zasmu­ce­ni, ale zawsze wese­li, jako ubo­dzy, jed­nak wie­lu ubo­ga­ca­ją­cy, jako nic nie mają­cy, a jed­nak wszyst­ko posia­da­ją­cy.” 2. Kor. 6,1–10