2. Niedziela przed Czasem Pasyjnym

“Szu­kaj­cie Pana, dopó­ki moż­na go zna­leźć, wzy­waj­cie go, dopó­ki jest bli­sko! Niech bez­boż­ny porzu­ci swo­ją dro­gę, a prze­stęp­ca swo­je zamy­sły i niech się nawró­ci do Pana, aby się nad nim zli­to­wał, do nasze­go Boga, gdyż jest hoj­ny w odpusz­cza­niu! Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a dro­gi wasze, to nie dro­gi moje – mówi Pan, lecz jak nie­bio­sa są wyż­sze niż zie­mia, tak moje dro­gi są, wyż­sze niż dro­gi wasze i myśli moje niż myśli wasze. Gdyż jak deszcz i śnieg spa­da z nie­ba i już tam nie wra­ca, a raczej zra­sza zie­mię i czy­ni ją uro­dzaj­ną, tak iż pora­sta roślin­no­ścią i daje siew­cy ziar­no, a jedzą­cym chleb, tak jest z moim sło­wem, któ­re wycho­dzi z moich ust: Nie wra­ca do mnie puste, lecz wyko­nu­je moją wolę i speł­nia pomyśl­nie to, z czym je wysła­łem. Bo z rado­ścią wyj­dzie­cie i w poko­ju zosta­nie­cie przy­pro­wa­dze­ni.” Iz 55,(6–9)10–12a