4. Niedziela Wielkiego Postu (Niedziela Laetare)

“Zapraw­dę, zapraw­dę powia­dam wam, kto wie­rzy we mnie, ma żywot wiecz­ny. Ja jestem chle­bem żywo­ta. Ojco­wie wasi jedli man­nę na pusty­ni i poumie­ra­li; tu nato­miast jest chleb, któ­ry zstę­pu­je z nie­ba, aby nie umarł ten, kto go spo­ży­wa. Ja jestem chle­bem żywym, któ­ry z nie­ba zstą­pił; jeśli kto spo­ży­wać będzie ten chleb, żyć będzie na wie­ki; a chleb, któ­ry Ja dam, to cia­ło moje, któ­re Ja oddam za żywot świa­ta.” J 6, 47–51

Kie­dyś mój zna­jo­my, czło­wiek nie­zwią­za­ny z jakim­kol­wiek Kościo­łem, przy­słu­chi­wał się roz­mo­wie tele­fo­nicz­nej, doty­czą­cej Komu­nii Św. Gdy odło­ży­łem słu­chaw­kę stwier­dził, że zupeł­nie nie potra­fi zro­zu­mieć tego, jak ludzie, dekla­ru­ją­cy wia­rę w tego same­go Boga, mogą pro­wa­dzić nie­koń­czą­ce się spo­ry i pisać opa­słe tomy nt. “kawał­ka chle­ba”. Co praw­da zna­cze­nie, jakie “ten kawa­łek chle­ba” ma dla wie­rzą­cych, było mu mniej wię­cej wia­do­me, to jed­nak wia­ra, iż Komu­nia Świę­ta nie jest jakimś tam magicz­nym rytu­ałem, ale naj­więk­szą tajem­ni­cą i sumą chrze­ści­jań­stwa, nie spo­tka­ła się ze zro­zu­mie­niem. To tyl­ko “kawa­łek chle­ba” i tro­chę wina w kie­li­chu.

W tym momen­cie przy­po­mnia­ły mi się sło­wa Pana Jezu­sa z Ewan­ge­lii Jana: Ja jestem chle­bem żywo­ta. Ja zstę­pu­ję z nie­ba. To pięk­ne sło­wa, pro­ste i donio­słe jed­no­cze­śnie. Bóg, któ­re­go wyzna­je­my w Jezu­sie Chry­stu­sie, sta­je się w nim dla nas zba­wien­nym pokar­mem — doty­ka się nas, leczy rany, syci i napeł­nia siłą. Czy­ni to poprzez Sło­wo, któ­re odnaj­du­je­my na kar­tach Pisma Świę­te­go, kar­mi nas nadzie­ją poprzez sło­wa i czy­ny naszych bliź­nich, a w szcze­gól­ny spo­sób wycho­dzi nam naprze­ciw w Wie­cze­rzy Świę­tej — uobec­nia się pośród nas, zapra­sza do wiel­kiej przy­jaź­ni oraz wędrów­ki wia­ry, któ­ra roz­po­czy­na się zstą­pie­niem z nie­bios, pochwy­ca dra­ma­tem Krzy­ża oraz nadzie­ją Zmar­twych­wsta­nia, radu­je chwa­łą Wnie­bo­wstą­pie­nia i dzię­ki obec­no­ści Pocie­szy­cie­la trwa aż do teraz.

Jak?

Wła­śnie w tym kawał­ku chle­ba, nie ina­czej jak wła­śnie z tym kawał­kiem chle­ba i wła­śnie pod tym kawał­kiem chle­ba wzmac­nia nas, doda­je otu­chy, nie pozo­sta­wia samym sobie ze zwąt­pie­niem, poczu­ciem bez­sil­no­ści. Nie­po­zor­nie, poprzez ten kawa­łek chle­ba posi­la, utrzy­mu­je w nadziei i uzbra­ja w odwa­gę, aby sta­wić czo­ła świa­tu i sobie, wypić kie­lich, któ­ry nie tyl­ko jesz­cze bar­dziej wią­że nas z wyda­rze­nia­mi sprzed 2000 lat tak, jak­by roz­gry­wa­ły się teraz na naszych oczach, ale rów­nież, aby być goto­wym do nie­sie­nia krzy­ża — nie­raz lek­kie­go, jak ten kawa­łek chle­ba, nie­raz tak cięż­kie­go, że nie spo­sób spod nie­go wstać.

“Pochwa­lon bądź na wie­ki, Łaska­wy Boże nasz,Żeś dał grzesz­ni­kom leki, Miło­ści jaw­ny znak. WOł­ta­rza Sakra­men­cie przy­cho­dzisz do nas Sam;Niech zacho­wa­my świę­cie, Coś w nim powie­rzył­nam.” (z XVII w.)

Amen.