5. Niedziela po Epifanii

Jezus nie był cudo­twór­cą szu­ka­ją­cym pokla­sku. W cen­trum jego służ­by był zawsze czło­wiek i jego dobro. Uzdra­wiał nie dla wła­snej chwa­ły, ale by nieść ulgę cier­pią­cym. To lek­cja dla nas, bo czę­sto czy­niąc dobro innym ocze­ku­je­my nagro­dy już tutaj, cho­ciaż­by poprzez doce­nie­nie przez postron­nych.

Jezu­sa inte­re­so­wa­ły nie tyle tłu­my, co poje­dyn­cze oso­by. Widzi­my to w cudzie opi­sa­nym przez ewan­ge­li­stę. Jezus był zmę­czo­ny, ale potrze­by innych umiał przed­kła­dać nad swo­je. Teścio­wa Pio­tra była cho­ra. Ucznio­wie od nie­daw­na zna­li Jezu­sa, ale już zaczę­li nieść do Nie­go swo­je kło­po­ty. Ona potrze­bo­wa­ła pomo­cy i ucznio­wie w spo­sób natu­ral­ny, po pro­stu przy­szli z tym do Jezu­sa. On stał się już dla nich na tyle bli­ski, że bez waha­nia moż­na było mu powie­rzyć swo­je zmar­twie­nia. To znak dla nas, że Chry­stu­sa inte­re­su­je nie tyl­ko zba­wie­nie świa­ta, wiel­kie pro­ble­my glo­bal­ne, ale przede wszyst­kim poje­dyn­czy czło­wiek i jego zwy­kłe, powsze­dnie spra­wy. Dla­te­go wła­śnie jest nazwa­ny Ema­nu­elem — Bogiem z nami. Chce być z nami w naszym związ­ku, rodzi­nie, pra­cy, cho­ro­bie, zło­ści, krzyw­dzie, upad­ku — w każ­dym deta­lu naszej codzien­no­ści. Nie zapo­mnij­my zwró­cić się tyl­ko do nie­go z tym wszyst­kim jak apo­sto­ło­wie z gorącz­ką teścio­wej Pio­tra.

Teścio­wa Pio­tra z chwi­lą gdy zosta­ła uzdro­wio­na zaczę­ła usłu­gi­wać. Przy­wró­co­ne zdro­wie wyko­rzy­sta­ła by słu­żyć Jezu­so­wi. I to tak­że jest lek­cja dla nas. Jezus ma moc nas wyzwo­lić, posta­wić na nogi, po to byśmy sami mogli poma­gać innym. Nasze zdro­wie, siły i czas dane nam są byśmy krzy­żo­wa­li swój ego­izm i umie­li poświę­cić to wszyst­ko innym. Chry­stus jest tego dosko­na­łym przy­kła­dem.