Anglikańska teologia — irytacja i fascynacja

Zde­fi­nio­wa­nie angli­ka­ni­zmu jest nie­zwy­kle trud­ne – ina­czej niż tra­dy­cja lute­rań­ska czy refor­mo­wa­na, angli­ka­nizm pozo­sta­je poję­ciem pozba­wio­nym ostrych kon­tu­rów, a okre­śle­nia typu “wyso­ki, sze­ro­ki i niski” to tyl­ko poję­cio­we pro­te­zy, któ­re w wie­lu przy­pad­kach bar­dziej kom­pli­ku­ją niż uła­twia­ją zro­zu­mie­nie angli­ka­ni­zmu.

Wła­ści­wie nale­ża­ło­by zapy­tać, czy w ogó­le moż­na zro­zu­mieć angli­ka­nizm, czy nie jest to kar­ko­łom­ne przed­się­wzię­cie z góry spi­sa­ne na nie­po­wo­dze­nie, szcze­gól­nie jeśli uwzględ­ni­my wie­lość czyn­ni­ków, któ­re przy­czy­ni­ły się do powsta­nia angli­ka­ni­zmu, któ­ry pozo­sta­je otwar­ty, nie­do­koń­czo­ny, a przez to zagad­ko­wy.

Pró­bę wyja­śnie­nia pew­ne­go wycin­ka angli­ka­ni­zmu – teo­lo­gii angli­kań­skiej – pod­jął się ks. prof. Mark Chap­man, wykła­dow­ca teo­lo­gii współ­cze­snej Uni­wer­sy­te­tu w Oks­for­dzie oraz wice­dy­rek­tor Ripon Col­le­ge Cud­des­don, naj­więk­sze­go ośrod­ka edu­ka­cyj­ne­go przy­szłych duchow­nych Kościo­ła Anglii.

(…)

Dal­szy ciąg recen­zji na stro­nach Maga­zy­nu Teo­lo­gicz­ne­go Sem­per Refor­man­da (link)