Dusza mojej duszy

Jeśli ktoś szu­ka misty­ki codzien­no­ści, kon­tem­pla­cji pro­wa­dzo­nej nie w klasz­tor­nych murach, ale w życiu mał­żeń­skim, rodzi­ciel­skim, w pra­cy i na uli­cy – to „Dusza mojej duszy” Cathe­ri­ne Doher­ty powin­na być jego lek­tu­rą obo­wiąz­ko­wą. Książ­ka ta uka­za­ła się ostat­nio nakła­dem Wydaw­nic­twa Kar­me­li­tów Bosych.

Ta nie­wiel­ka ksią­żecz­ka bowiem z nie­zwy­kłą odwa­gą i głę­bią poka­zu­je, że życie z Bogiem nie jest zare­zer­wo­wa­ne tyl­ko dla osób duchow­nych, ale może być pro­wa­dzo­ne wszę­dzie, jeśli tyl­ko tego chce­my. Wszyst­ko zale­ży od naszej decy­zji, a ta powin­na być pod­ję­ta natych­miast, w wiecz­nym Boskim teraz.

Świa­dec­two Doher­ty jest tym bar­dziej wia­ry­god­ne, że ona sama pro­wa­dzi­ła nor­mal­ne życie. Była dwu­krot­nie zamęż­na (pierw­szy zwią­zek został uzna­ny przez Kościół za nie­waż­ny), wycho­wy­wa­ła syna, a jed­no­cze­śnie rzu­ci­ła się w ramio­na kocha­ją­ce­go Boga. I o tym sko­ku w nie­zmie­rzo­ną miłość Boga tak­że jest ta książ­ka.