75 lat wspólnoty starokatolicko-anglikańskiej

11 sierp­nia zakoń­czył się w nie­miec­kim Fry­bur­gu 29. Mię­dzy­na­ro­do­wy Kon­gres Sta­ro­ka­to­lic­ki, w któ­rym wzię­ło udział 400 osób z 24 kra­jów. Spo­tka­nie odby­ło się pod hasłem: “Nadzie­ja, któ­ra w nas żyje. Sta­ro­ka­to­li­cy i angli­ka­nie w Euro­pie.” Zgod­nie z popra­wio­nym sta­tu­tem z 1982 r. opra­co­wa­nym przez Unię Utrechc­ką kon­gre­sy sta­ro­ka­to­lic­kie są odby­wa­ją­cy­mi się co czte­ry lata zgro­ma­dze­nia­mi kato­lic­kich, nie zwią­za­nych z Rzy­mem Kościo­łów. Kon­gres nie może podej­mo­wać wią­żą­cych decy­zji. Jego zada­niem jest wzmac­nia­nie wię­zi wewnątrz komu­nii sta­ro­ka­to­lic­kiej oraz dba­nie o kon­tak­ty eku­me­nicz­ne. Tego­rocz­ny kon­gres odbył się w 75. rocz­ni­cę pod­pi­sa­nia tzw. Ugo­dy z Bonn, któ­ra usta­no­wi­ła peł­ną inter­ko­mu­nię mię­dzy Kościo­ła­mi angli­kań­ski­mi i sta­ro­ka­to­lic­ki­mi.

Do Fry­bur­ga przy­był sta­ro­ka­to­lic­ki arcy­bi­skup Utrech­tu abp Joris Ver­cam­men (z urzę­du prze­wod­ni­czą­cy Unii Utrechc­kiej), arcy­bi­skup Can­ter­bu­ry Rowan Wil­liams, hono­ro­wy zwierzch­nik Wspól­no­ty Angli­kań­skiej oraz bp Wol­fgang Huber, prze­wod­ni­czą­cy Rady Ewan­ge­lic­kie­go Kościo­ła Nie­miec (EKD). Wśród zapro­szo­nych gości był rów­nież abp Robert Zol­litsch, ordy­na­riusz rzym­sko­ka­to­lic­kiej Archi­die­ce­zji Fry­bur­ga.

Wobec tego, co nas wciąż jesz­cze dzie­li, potrze­bu­je­my głę­bo­kie­go wyczu­cia tego, czym jako chrze­ści­ja­nie może­my się nawza­jem budo­wać i obda­ro­wy­wać – pod­kre­ślił rzym­sko­ka­to­lic­ki hie­rar­cha. Z kolei bp Huber przy­po­mniał o dobrych kon­tak­tach pro­te­stan­tów ze sta­ro­ka­to­li­ka­mi oraz angli­ka­na­mi. Nasze trzy Kościo­ły budu­ją ducho­wy trój­kąt w sta­bil­nej i budzą­cej zaufa­nie for­mie, któ­ra słu­ży pogłę­bia­niu wspól­no­ty w Euro­pie – powie­dział nie­miec­ki biskup. W 1985 roku EKD oraz Kościół sta­ro­ka­to­lic­ki w Niem­czech pod­pi­sa­ły wza­jem­ną dekla­ra­cję o gościn­no­ści eucha­ry­stycz­nej, a w 1991 roku na mocy Dekla­ra­cji z Miśni EKD pod­pi­sa­ło podob­ną ugo­dę z Kościo­łem Anglii.

Pod­czas swo­je­go wystą­pie­nia abp Joris Ver­cam­men pod­kre­ślił, że angli­ka­nie i sta­ro­ka­to­li­cy prze­ko­na­ni są o tym, że Kościół powszech­ny nigdy nie może być urze­czy­wist­nio­ny przez jed­no wyzna­nie. Arcy­bi­skup wyra­ził zanie­po­ko­je­nie rosną­cy­mi w siłę rucha­mi fun­da­men­ta­li­stycz­ny­mi w łonie chrze­ści­jań­stwa.

Kon­tak­ty angli­kań­sko-sta­ro­ka­to­lic­kie mają dłu­gą histo­rię. Już w 1878 roku Kon­fe­ren­cja w Lam­beth wysto­so­wa­ła przy­ja­zną ode­zwę do sta­ro­ka­to­li­ków, a w 1883 roku Synod Sta­ro­ka­to­lic­ki w Rze­szy Nie­miec­kiej zezwo­lił na udzie­la­nie Komu­nii Świę­tej angli­ka­nom. W 1925 roku Kościół sta­ro­ka­to­lic­ki w Holan­dii, a za nim Unia Utrechc­ka ogło­si­ła ofi­cjal­nie, że w peł­ni uzna­je waż­ność świę­ceń angli­kań­skich. Na mocy Ugo­dy z Bonn sta­ro­ka­to­lic­cy bisku­pi bio­rą udział w kon­se­kra­cji angli­kań­skich bisku­pów i na odwrót. Ostat­nio abp Ver­cam­men brał udział w 75. Kon­wen­cji Gene­ral­nej Kościo­ła Epi­sko­pal­ne­go USA, pod­czas któ­rej kon­ce­le­bro­wał litur­gię eucha­ry­stycz­ną, oraz w Syno­dzie Gene­ral­nym Kościo­ła Anglii.