Anglikanie i katolicy modlą się w luterańskim kościele

Odpo­wia­da­jąc na potrze­by dusz­pa­ster­skie chrze­ści­jan z Kościo­ła angli­kań­skie­go oraz rzym­sko­ka­to­lic­kie­go po trzę­sie­niu zie­mi w nowo­ze­landz­kiej miej­sco­wo­ści Chri­st­church, wła­dze para­fii ewan­ge­lic­ko-lute­rań­skiej św. Paw­ła w tym mie­ście posta­no­wi­ły udo­stęp­nić swój kościół na angli­kań­skie nabo­żeń­stwa i rzym­sko­ka­to­lic­kie msze. W Chri­st­church poważ­nym znisz­cze­niom ule­gły kościo­ły angli­kań­skie, bap­ty­stycz­ne, rzym­sko­ka­to­lic­kie, pre­zbi­te­riań­skie oraz meto­dy­stycz­ne. Rów­nież kościół lute­rań­ski został uszko­dzo­ny, ale jego stan jest na tyle dobry, że mogą się w nim odby­wać spo­tka­nia. Aby umoż­li­wić nabo­żeń­stwa angli­kań­skie i rzym­sko­ka­to­lic­kie, nie­licz­na wspól­no­ta lute­rań­ska prze­or­ga­ni­zo­wa­ła życie para­fial­ne, aby wszyst­kie Kościo­ły mogły w spo­ko­ju odpra­wić swo­je nabo­żeń­stwa. 7 mar­ca odby­ły się po raz pierw­szy w koście­le św. Paw­ła trzy nabo­żeń­stwa: angli­kań­skie, w któ­rym uczest­ni­czy­ło naj­wię­cej osób, lute­rań­skie i rzym­sko­ka­to­lic­kie.

Histo­ria Kościo­ła lute­rań­skie­go w Nowej Zelan­dii się­ga lat 40. XIX wie­ku i wią­że się z emi­gra­cją nie­miec­kich lute­ra­nów (głów­nie sta­ro­lu­te­ra­nów). Po kil­ku dzie­się­cio­le­ciach dołą­czy­li do nich skan­dy­naw­scy lute­ra­nie. Duża fala emi­gra­cji z Euro­py nastą­pi­ła rów­nież po II woj­nie świa­to­wej. Lute­rań­ski Kościół Nowej Zelan­dii posia­da ok. 1200 wier­nych w 18 para­fiach. Mimo iż Lute­rań­ski Kościół Nowej Zelan­dii jest auto­no­micz­ny jest on czę­ścią struk­tur Lute­rań­skie­go Kościo­ła Austra­lii.

Na zdję­ciu lute­rań­ski kościół św. Paw­ła w Chri­st­church.