Asyż nie jest promocją synkretyzmu

Bene­dykt XVI pod­kre­ślił, że nie może pomi­nąć mil­cze­niem wiel­kiej ini­cja­ty­wy Jana Paw­ła II, któ­ry w 1986 roku zapro­sił do Asy­żu przed­sta­wi­cie­li innych wyznań chrze­ści­jań­skich i reli­gii, by wspól­nie i jed­no­cze­śnie modli­li się oni w inten­cji poko­ju na świe­cie. — To była pro­fe­tycz­na intu­icja i chwi­la łaski — pod­kre­ślił papież i dodał, że decy­zja Jana Paw­ła II była inspi­ro­wa­na przez świa­dec­two Fran­cisz­ka, jako czło­wie­ka poko­ju.

Zda­niem papie­ża nie moż­na jed­nak zapo­mi­nać, że świa­dec­two św. Fran­cisz­ka jasno poka­zu­je tak­że, że jego wybór był cał­ko­wi­cie i wyłącz­nie wybo­rem Chry­stu­sa, któ­ry nie miał nigdy nic wspól­ne­go z rela­ty­wi­zmem, ale jest dla chrze­ści­jan pod­sta­wą auten­tycz­ne­go dia­lo­gu mię­dzy­re­li­gij­ne­go. — Duch Asy­żu jest prze­ci­wień­stwem ducha prze­mo­cy czy wyko­rzy­sta­nia reli­gii do bycia pre­tek­stem do prze­mo­cy — dodał Bene­dykt XVI.

Asyż mówi nam, pod­kre­ślał Bene­dykt XVI, że wia­ra naszej wła­snej tra­dy­cji reli­gij­nej, że dla wszyst­kich Chry­stus został ukrzy­żo­wa­ny i zmar­twych­wstał nie musi skut­ko­wać prze­mo­cą i nie­to­le­ran­cją, ale powin­na sta­wać się oka­zją do pokor­ne­go sza­cun­ku dla innych, dia­lo­gu i wspól­nych wysił­ków na rzecz poko­ju i pojed­na­nia.