Cerkiew chłodno o dialogu ekumenicznym z katolikami

Rosyj­ska Cer­kiew Pra­wo­sław­na Patriar­cha­tu Moskiew­skie­go skry­ty­ko­wa­ła pra­cę mię­dzy­na­ro­do­wej komi­sji ds. dia­lo­gu pra­wo­sław­no-rzym­sko­ka­to­lic­kie­go. – Dotych­cza­so­wy kurs nie pro­wa­dzi do lep­sze­go zro­zu­mie­nia ist­nie­ją­cych róż­nić mię­dzy oby­dwo­ma Kościo­ła­mi – powie­dział metro­po­li­ta Hila­rion, odpo­wie­dzial­ny za kon­tak­ty zagra­nicz­ne rosyj­skiej Cer­kwi.

W wywia­dzie dla nie­miec­kiej agen­cji KNA hie­rar­cha wyra­ził opi­nie, że nie­zgod­no­ści są wygła­dza­ne i w ten spo­sób wywo­łu­je się wra­że­nie, że nie ma już żad­nych róż­nic.- Jeśli tak będzie­my robić, jak­by nie było żad­nych róż­nic lub było ich nie­wie­le, a nasze tra­dy­cje kościel­ne będzie­my uka­zy­wać jako już mak­sy­mal­nie zbli­żo­ne do sie­bie, to skoń­czy­my w cha­osie – dodał Hila­rion.

KOMENTARZ

Eku­me­nicz­ne pod­szczy­py­wa­nie w rela­cjach pra­wo­sław­no-rzym­sko­ka­to­lic­kich trwa w naj­lep­sze i w jakiejś mie­rze przy­po­mi­na gro­te­sko­wy spór mię­dzy McDonald’s a Bur­ger Kin­giem. Potok eku­me­nicz­nych zaklęć leje się nie­prze­rwa­nie od wie­lu dekad, że oto pra­wo­sła­wie i kato­li­cyzm to w sumie dwie stro­ny jed­nej mone­ty. Gdy jakiś hie­rar­cha widzi „pozy­tyw­ną dyna­mi­kę” obu­stron­nych rela­cji nastę­pu­je ach-zachwyt i roz­po­czy­na się gorącz­ko­wa deba­ta: kie­dy doj­dzie do spo­tka­nia papie­ża z patriar­chą i kie­dy doj­dzie do tzw. zjed­no­cze­nia? Mało kto potra­fi powie­dzieć, w jaki spo­sób mie­rzy się zbli­że­nie jed­nej tra­dy­cji do dru­giej, tudzież odda­le­nie. Oczy­wi­ście o tym decy­du­ją bisku­pi, jed­nak oni coraz czę­ściej przy­po­mi­na­ją mode­ra­to­rów pro­gra­mów roz­ryw­ko­wych, kreu­jąc rze­czy­wi­stość na taki lub inny uży­tek chwi­li. Podob­nie jak litur­gia prze­peł­nio­na jest rytu­ała­mi, tak i rela­cje rzym­sko­ka­to­lic­ko-pra­wo­sław­ne posia­da­ją swój ści­śle okre­ślo­ny porzą­dek, w skład któ­re­go wcho­dzi pod­szczy­py­wa­nie, oswa­ja­nie, wygła­dza­nie, by znów przejść do teatral­ne­go uszczyp­nię­cia z miną eku­me­nicz­ne­go nie­po­ko­ju.