Dialog się nie skończył

Dia­log na pew­no będzie kon­ty­nu­owa­ny – powie­dział kar­dy­nał Wal­ter Kasper, prze­wod­ni­czą­cy Papie­skiej Rady ds. Popie­ra­nia Jed­no­ści Chrze­ści­jan, komen­tu­jąc dla Radia Waty­kań­skie­go kry­tycz­ne gło­sy ewan­ge­li­ków nt. noty­fi­ka­cji Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry z 10 lip­ca br. Zamia­rem doku­men­tu nie było blo­ko­wa­nie dia­lo­gu eku­me­nicz­ne­go, ale wpro­wa­dze­nie jasno­ści. Cho­dzi przede wszyst­kim o to, aby­śmy znów zaczę­li od tego, co jest dla nas wspólne,a jest to o wie­le waż­niej­sze niż to, co nas dzie­li – dodał hie­rar­cha.

Kar­dy­nał pozy­tyw­nie odniósł się do stwier­dzeń pra­wo­sław­ne­go metro­po­li­ty Smo­leń­ska, Kirił­ła, któ­ry pochwa­lił waty­kań­ski doku­ment za jasne sta­wia­nie spra­wy. Jed­no­cze­śnie pra­wo­sław­ny hie­rar­cha dodał, że to, co doku­ment mówi o Koście­le rzym­sko­ka­to­lic­kim Cer­kiew pra­wo­sław­na odno­si do sie­bie. Kar­dy­nał Kasper ze smut­kiem odniósł się do komen­ta­rzy nie­miec­kich lute­ra­nów, w tym bpa Wol­fgan­ga Hube­ra z Ber­li­na, któ­rzy stwier­dzi­li, że waty­kań­ska noty­fi­ka­cja tor­pe­du­je dia­log eku­me­nicz­ny. Otrzy­ma­li­śmy rów­nież bar­dziej pozy­tyw­ne sygna­ły. Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­ski Kościół w Ame­ry­ce zna­lazł ton, któ­ry jest zupeł­nie inny, bar­dziej przy­ja­zny, kon­struk­tyw­ny i per­spek­ty­wicz­ny. Nie moż­na powie­dzieć, że po ewan­ge­lic­kiej stro­nie powsta­ło obu­rze­nie. Tak­że tam gło­sy są zróż­ni­co­wa­ne – dodał kard. Kasper.

Zapy­ta­ny, co dalej z ruchem eku­me­nicz­nym, Kasper pod­kre­ślił koniecz­ność dal­szych roz­mów oraz per­spek­ty­wę 3. Euro­pej­skie­go Zgro­ma­dze­nia Eku­me­nicz­ne­go, któ­re we wrze­śniu br. roz­pocz­nie się w rumuń­skim Sibiu.

Komen­tarz

Kar­dy­nał Kasper słusz­nie zwra­ca uwa­gę na fakt, że komen­ta­rze ws. waty­kań­skiej noty­fi­ka­cji po ewan­ge­lic­kiej stro­nie są zróż­ni­co­wa­ne. Szko­da, że tego same­go nie moż­na powie­dzieć o doku­men­cie Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry, któ­ra nie odnio­sła się do trwa­ją­ce­go już od ponad 50 lat pro­ce­su nawró­ce­nia, pozna­wa­nia się i ucze­nia się od sie­bie. Jestem dale­ki od roz­ry­wa­nia szat nad waty­kań­skim doku­men­tem, jed­nak argu­ment, że nie przy­no­si on nic nowe­go i nie ma w ogó­le o czym mówić, nie dzia­ła na jego korzyść. Trud­no jed­nak roz­pa­czać – lepiej zadbać o ducho­wą higie­nę i nie przy­wią­zy­wać zbyt­niej uwa­gi do kolej­nej “pocz­ty z Waty­ka­nu”. Po pro­stu. Z pew­no­ścią doku­ment nie polep­szył atmos­fe­ry, a jasność, o któ­rej mówi Ksiądz Kar­dy­nał, zna­na jest od daw­na – odczu­wać ją moż­na na co dzień, cho­ciaż­by nad Wisłą, gdzie eku­me­nizm i duch bra­ter­stwa jest w dużej mie­rze ilu­zją, tudzież nad­pro­gra­mo­wym wypeł­nia­czem cza­su w bisku­pich ter­mi­na­rzach. Doku­ment to eku­me­nicz­ny cza­sow­strzy­my­wacz i jeśli Waty­kan rze­czy­wi­ście chciał popro­sić o czas, szcze­gól­nie po ogło­sze­niu motu pro­prio, to wybrał naj­gor­szy z moż­li­wych spo­so­bów.

Dariusz Bruncz

:: Wię­cej gło­sów i komen­ta­rzy nt. waty­kań­skie­go doku­men­tu