Dojmujące pragnienie jedności

W swych prze­mó­wie­niach obaj Patriar­cho­wie wyra­zi­li goto­wość obu Kościo­łów do dal­sze­go dia­lo­gu zmie­rza­ją­ce­go do peł­nej komu­nii. — Wyzna­je­my w żalu, że jesz­cze nie jeste­śmy w sta­nie spra­wo­wać sakra­men­tów w jed­no­ści i modli­my się, by dzień ten jak naj­szyb­ciej nad­szedł — mówił Bar­tło­miej I, obra­zu­jąc brak jed­no­ści chrze­ści­jan roze­rwa­niem sza­ty Jezu­sa.

Patriar­cha zwra­cał się do Bene­dyk­ta XVI “nasz uko­cha­ny bra­cie w Chry­stu­sie”, i zapew­niał, że “ser­cem wypeł­nio­nym dzięk­czy­nie­niem” przyj­mu­je obec­ność papie­ża, jako wyraz jego miło­ści i wspól­ne­go sta­ra­nia się o odbu­do­wa­nie peł­nej komu­nii. — Oby tak było, niech tak się sta­nie — zakoń­czył patriar­cha Bar­tło­miej I.

Papież Bene­dykt XVI w swo­im prze­mó­wie­niu wspo­mi­nał moment powo­ła­nia bra­ci Pio­tra i Andrze­ja, gdy Jezus wezwał ich sło­wa­mi: “Pójdź­cie za mną, a uczy­nię was ryba­ka­mi ludzi”. Litur­gia prze­no­si nas w cza­sy Apo­sto­łów i wcze­sne­go Kościo­ła, dziś w koście­le patriar­chal­nym św. Jerze­go w spo­tka­niu następ­ców Pio­tra i Andrze­ja kolej­ny raz może­my doświad­czyć wspól­no­ty i powo­ła­nia tych dwóch bra­ci — mówił papież okre­śla­jąc Kościo­ły Rzy­mu i Kon­stan­ty­no­po­la “Kościo­ła­mi Sio­strza­ny­mi”.

Bene­dykt zapew­nił tak­że, że jego obec­ność w Stam­bu­le ma na celu odno­wie­nie zaan­ga­żo­wa­nia zmie­rza­ją­ce­go do ponow­ne­go usta­no­wie­nia — z Bożą pomo­cą — peł­nej komu­nii pomię­dzy Kościo­łem Rzy­mu i Kościo­łem Kon­stan­ty­no­po­la. — Mogę zapew­nić, że Kościół Kato­lic­ki jest goto­wy do tego, by uczy­nić wszyst­ko, co moż­li­we, aby prze­zwy­cię­żyć prze­szko­dy i wspól­nie z brać­mi i sio­stra­mi pra­wo­sław­ny­mi poszu­ki­wać jesz­cze bar­dziej sku­tecz­nych metod współ­pra­cy dusz­pa­ster­skiej — mówił Bene­dykt XVI.

Papież dodał też, że podział chrze­ści­jan jest skan­da­lem dla świa­ta i prze­szko­dą w gło­sze­niu Ewan­ge­lii. — Tyl­ko przez bra­ter­ską komu­nię chrze­ści­jan i przez ich wza­jem­ną miłość prze­sła­nie o miło­ści Boga do każ­de­go męż­czy­zny i kobie­ty sta­nie się wia­ry­god­ne — prze­ko­ny­wał i ape­lo­wał o pogłę­bie­nie dia­lo­gu na temat posłu­gi św. Pio­tra i jego następ­ców. Wokół kwe­stii tej powszech­nej służ­by Pio­tra i jego następ­ców naro­sło nie­ste­ty wie­le róż­ni­ce w opi­nii, “któ­re mamy nadzie­ję prze­zwy­cię­żyć w teo­lo­gicz­nym dia­lo­gu” — dekla­ro­wał Papież.

Komen­tarz

To, że pod­czas tej wizy­ty nie doj­dzie do jakie­goś rady­kal­ne­go przy­spie­sze­nia dia­lo­gu mię­dzy kato­li­ka­mi a pra­wo­sław­ny­mi było wia­do­mo. Patriar­cha Bar­tło­miej I, choć pra­gnie­nie jed­no­ści jest mu bli­skie, nie ma pre­ro­ga­tyw by zmie­nić posta­wę zde­cy­do­wa­nej więk­szo­ści Cer­kwi pra­wo­sław­nych wobec jed­no­ści z Rzy­mem. Jego gest pojed­na­nia, gdy­by wykro­czył poza for­my sym­bo­licz­ne, i zre­ali­zo­wał się w jed­no­ści eucha­ry­stycz­nej, przy­czy­nił­by się raczej do nowych roz­ła­mów, niż do rze­czy­wi­ste­go ule­cze­nia schi­zmy kato­lic­ko-pra­wo­sław­nej. Rosyj­ska czy Grec­ka Cer­kiew Pra­wo­sław­na, ale nie tyl­ko one, praw­do­pob­nie po takim geście zerwa­ła­by komu­nię z patriar­chą Kon­stan­ty­no­po­la. Sku­tek był­by więc opła­ka­ny…

Ale mimo tej świa­do­mo­ści, mimo świa­do­mo­ści, że praw­do­po­dob­nie i Kościół rzym­ski nie dorósł jesz­cze jako całość do peł­ne­go pojed­na­nia ze świa­tem pra­wo­sła­wia, w głę­bi duszy tkwi głód, sza­leń­cze pra­gnie­nie widzial­nej jed­no­ści. Jest coś skan­da­licz­ne­go, żepa­triar­cho­wie Rzy­mu i Kon­stan­ty­no­po­la- następ­cy rodzo­nych bra­ci­Pio­tra i Andrze­ja — nie mogą wspól­nie spra­wo­wać Eucha­ry­stii. Jest cos dra­ma­tycz­ne­go, że poli­ty­ka, filo­zo­fia, teo­lo­gia, ale może przede wszyst­kim zwy­czaj­na ludz­ka kłó­tli­wość — unie­moż­li­wia­ją urze­czy­wist­nie­nie cze­goś abso­lut­nie oczy­wi­ste­go i koniecz­ne­go…

Pozo­sta­je modli­twa, gorą­ca, szcze­ra i wytrwa­ła i mądrość, odwa­gę, ale i zuchwa­łość (bo w koń­cu to zuchwal­cy, a nie tyl­ko dyplo­ma­ci zdo­by­wa­ją Kró­le­stwo Niebieskie)dla naszych zwierzch­ni­ków, ale i dla nas. Tak by skan­dal podzia­łu przy Ołta­rzu został wresz­cie prze­zwy­cię­żo­ny. By nie roz­dzie­lać już bra­ci, i nie rwać sza­ty Chry­stu­sa.

:: BENEDYKT XVI W TURCJI