Już, już… jeszcze nie

Spo­tka­nie Bene­dyk­ta XVI z Patriar­chą Moskwy i Wszech­ru­si Cyry­lem I jest mało praw­do­po­dob­ne – uwa­ża nie­miec­ki eks­pert ds. Kościo­łów wschod­nich Johan­nes Oel­de­mann. W naj­bliż­szym cza­sie takie spo­tka­nie na szczy­cie nie jest moż­li­we – powie­dział teo­log agen­cji KNA.

Według Oel­de­man­na ist­nie­ją wciąż poważ­ne trud­no­ści w pra­wo­sław­no-rzym­sko­ka­to­lic­kiej komi­sji dia­lo­gu. Brak jest poro­zu­mie­nia co do kie­run­ku, w jakim ten dia­log ma się toczyć. – Mam wra­że­nie, że prio­ry­te­tem dla Moskiew­skie­go Patria­cha­tu jest w tej chwi­li wie­le nie­roz­wią­za­nych wewnątrz­pra­wo­sław­nych pro­ble­mów — dodał Oel­de­mann.

Komen­tarz

Wie­lo­krot­nie na łamach ekumenizm.pl infor­mo­wa­li­śmy o „prze­ło­mo­wych“ spo­tka­niach przed­sta­wi­cie­li Patriar­cha­tu Moskiew­skie­go z repre­zen­tan­ta­mi Waty­ka­nu, któ­rych owo­cem była wciąż na nowo powta­rza­na zaklę­cie-obiet­ni­ca: już za chwi­lę, już nie­ba­wem doj­dzie do spo­tka­nia papie­ża z patriar­chą. Spe­ku­la­cje pod­sy­ca­ły spo­tka­nia metro­po­li­ty Hila­rio­na z papie­żem tudzież z pro­mi­nent­ny­mi kuria­li­sta­mi w Rzy­mie. Na tym się jed­nak koń­czy­ło.

Po chwi­li eufo­rii zawsze nastę­pu­je otrzeź­wie­nie, że „jesz­cze nie, nie teraz, ale może za chwi­le” spo­tka­nie to będzie moż­li­we. Powo­dy są zło­żo­ne: nie­usta­ją­ce oskar­że­nia pod adre­sem Rzy­mu o pro­ze­li­tyzm i dość napię­ta – mówiąc deli­kat­nie – sytu­acja w samym rosyj­skim pra­wo­sła­wiu, któ­re nie pali się bynaj­mniej do dia­lo­gu eku­me­nicz­ne­go z kim­kol­wiek, chy­ba że mamy do czy­nie­nia z para­fią pra­wo­sław­ną dzia­ła­ją­cą na tere­nie zachod­nio­eu­ro­pej­skie­go kra­ju lub posia­da­ją­cą bli­skie eku­me­nicz­no-eko­no­micz­ne rela­cje z para­fią ewan­ge­lic­ką lub rzym­sko­ka­to­lic­ką na Zacho­dzie.

Pra­wo­sław­no-rzym­sko­ka­to­lic­kie­go zasto­ju nie zmie­nią szum­nie obwiesz­cza­ne soju­sze moral­ne i zapew­nie­nia, że prze­cież pra­wo­sław­nych i rzym­skich kato­li­ków tak arcy­wie­le łączy w prze­ci­wień­stwie do tych post­mo­der­ni­stycz­nych pro­te­stan­tów, któ­rzy nawet sakra­men­tal­ne­go kapłań­stwa nie mają. I co z tego? Nic z tego. Spra­wa jest w rze­czy­wi­sto­ści absur­dal­na, bo prze­cież nie o inter­ko­mu­nię cho­dzi, budo­wa­nie super Kościo­ła, a o spo­tka­nie dwóch chrze­ści­jan, któ­rzy na doda­tek uzna­ją się za bra­ci w biskup­stwie. Cały ten teatr, ach-zachwyt nad afir­ma­cją myśli pra­wo­sław­ne­go wscho­du w zachod­niej teo­lo­gii, trak­to­wa­nie wybit­nych pra­wo­sław­nych teo­lo­gów emi­gra­cyj­nych jak eku­me­nicz­nych cele­bry­tów może i jest w pewien spo­sób uza­sad­nio­ne lub przy­nam­niej zro­zu­mia­łe. Jed­na­ko­woż jakie to ma zna­cze­nie, jeśli dwóch chrze­ści­jan nie może się PO PROSTU spo­tkać i wspól­nie zmó­wić Modli­twę Pań­ską.

Na zdję­ciu papież Bene­dykt XVIi patriar­cha Bar­to­lo­me­usz I