Nie wszystkie drogi prowadzą do Rzymu

Nie wszyst­kie dro­gi pro­wa­dzą do Rzy­mu – pod takim tytu­łem tygo­dnik “ide­aSpek­trum” opu­bli­ko­wał raport, doty­czą­cy kon­wer­sji z ewan­ge­li­cy­zmu na rzym­ski kato­li­cyzm i odwrot­nie. Od koń­ca II woj­ny świa­to­wej ponad 100 księ­ży ewan­ge­lic­kich prze­szło na kato­li­cyzm. O pro­te­stanc­kiej fascy­na­cji Rzy­mem i decy­zjach o kon­wer­sji na kato­li­cyzm roz­pi­su­ją się rów­nież media, zwią­za­ne z kato­lic­kim ruchem apo­lo­ge­tycz­nym, wiesz­cząc rychły zmierzch Kościo­ła ewan­ge­lic­kie­go.

Jed­nak, jak poka­zu­je raport ide­aSpek­trum, dane wska­zu­ją na coś zupeł­nie inne­go. W cią­gu ostat­nich kil­ku lat kil­ku nie­miec­kich poli­ty­ków oraz ludzi mediów wystą­pi­ło z Kościo­ła ewan­ge­lic­kie­go i zosta­ło przy­ję­tych do Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go – wśród nich zna­ny pre­zen­ter tele­wi­zyj­ny Frank Seibert.

O takich kon­wer­sjach dość czę­sto infor­mu­ją kato­lic­kie i świec­kie media, nato­miast w przy­pad­ku kon­wer­sji na ewan­ge­li­cyzm media nie wyka­zu­ją już więk­sze­go zain­te­re­so­wa­nia, mimo iż, jak wska­zu­ją sta­ty­sty­ki, licz­ba kon­wer­sji z kato­li­cy­zmu na ewan­ge­li­cyzm znacz­nie prze­wyż­sza licz­bę osób, któ­re pod­ję­ły odwrot­ną decy­zję. W 1997 roku nie­co ponad 3,5 tys. osób w Niem­czech porzu­ci­ło Kościół ewan­ge­lic­ki na rzecz rzym­skie­go kato­li­cy­zmu. W 2006 było ich ponad 4,3 tys. W przy­pad­ku kato­li­ków, któ­rzy wybra­li Kościół ewan­ge­lic­ki, licz­by te są ponad dwu­krot­nie wyż­sze: pra­wie 10 tys. (1997 r.) oraz nie­speł­na 9,2 tys. (2006).

Od wie­lu lat w Niem­czech prze­pro­wa­dza się szcze­gó­ło­we bada­nia, doty­czą­ce reli­gij­no­ści spo­łe­czeń­stwa. Nie mają one jed­nak więk­sze­go odnie­sie­nia do kon­wer­sji, ponie­waż kon­cen­tru­ją się na bez­wy­zna­niow­cach lub oso­bach, któ­re kie­dyś do Kościo­ła nale­ża­ły, wystą­pi­ły i zde­cy­do­wa­ły się na do nie­go.

Jed­nak jak dono­si ide­aSpek­trum, moż­na wymie­nić trzy głów­ne powo­dy, dla któ­rych nie­miec­cy chrze­ści­ja­nie decy­du­ją się na porzu­ce­nie wyzna­nia, w któ­rym się wycho­wa­li. I tak do kon­wer­sji docho­dzi w sytu­acji zawar­cia związ­ków mał­żeń­skich wyzna­nio­wo mie­sza­nych. Naj­póź­niej przy kwe­stii wycho­wa­nia dzie­ci rodzi się pyta­nie, czy rodzi­ce nie powin­ni być jed­na­ko­we­go wyzna­nia dla dobra dziec­ka. Do kon­wer­sji docho­dzi rów­nież ze wzglę­dów prag­ma­tycz­nych – jeśli ktoś czer­pie więk­szą radość i ducho­wy poży­tek z życia danej wspól­no­ty para­fial­nej lub miej­sco­wy chór gospel para­fii rzym­sko­ka­to­lic­kiej prze­ma­wia do ducho­wo­ści danej oso­by kon­wer­sja sta­je się wów­czas logicz­ną kon­se­kwen­cją. Trze­cim i naj­bar­dziej mery­to­rycz­nym powo­dem jest, w przy­pad­ku kon­wer­sji na kato­li­cyzm, pięk­no litur­gii oraz kwe­stia auto­ry­te­tu w Koście­le. Oso­by o bar­dziej plu­ra­li­stycz­nym świa­to­po­glą­dzie czę­ściej wybie­ra­ją Kościół ewan­ge­lic­ki.