Ochrona i prawa niemuzułmanów w Państwie Muzułmańskim

Wła­dza muzuł­mań­ska ma obo­wią­zek ochra­niać ahl-al dhim­ma (nie muzuł­ma­nów), ich kościo­ły, syna­go­gi i świą­ty­nie. Ma rów­nież obo­wią­zek umoż­li­wia­nia im wyzna­wa­nia swo­jej reli­gii. Szari’a zezwa­la nie­mu­zuł­ma­nom na prze­by­wa­nie na całym obsza­rze muzuł­mań­skim z wyjąt­kiem Pół­wy­spu Arab­skie­go, któ­ry jest obsza­rem Haram. Al-Taha­łi poru­sza pro­blem wol­no­ści ahl-al dhim­ma, ich pra­wa do spo­ży­wa­nia wie­przo­wi­ny i picia wina i tego, co jest im dozwo­lo­ne przez ich reli­gię. Mówi o kon­sen­su­sie praw­ni­ków w tej spra­wie: Oni jed­no­myśl­nie zgo­dzi­li się, że Imam (wład­ca) nie może unie­moż­li­wiać ahl-al dhim­ma spo­ży­wa­nia wie­przo­wi­ny, picia wina czy zamiesz­ki­wa­nia w domach, któ­re prze­ję­li za pozwo­le­niem (legal­nie prze­ję­li, naby­li), wte­dy kie­dy są oni w nie­mu­zuł­mań­skim pań­stwie (tutaj rozu­mia­ne jest to jako pań­stwo, w któ­rym więk­szość miesz­kań­ców to nie­mu­zul­ma­nie). [1] Życie i mie­nie ahl al-dhim­ma znaj­du­ją się pod ochro­ną Za zabój­stwo kogo­kol­wiek z ahl-al dhim­ma prze­wi­dzia­na jest kara śmier­ci. Muzuł­ma­nin został ska­za­ny na śmierć w cza­sie pano­wa­nia Alie­go (radi alla­hu anhu) za zabój­stwo dhim­mie­go, ale brat dhim­mie­go zażą­dał odszko­do­wa­nia zamiast kary śmier­ci dla zabój­cy. Ali (radi alla­hu anhu) powie­dział mu: Czy gro­zi­li tobie? On powie­dział: Nie, ale wybra­łem odszko­do­wa­nie ponie­waż wiem, że mój brat nie powró­ci do życia przez zabój­stwo inne­go czło­wie­ka. Ali (radi alla­hu anhu) uwol­nił więc mor­der­cę i powie­dział: Wiesz dobrze, że każ­dy spo­śród ahl-al dhim­ma jest trak­to­wa­ny jako jeden z nas, w sytu­acji, któ­ra odno­si się do krwi (życia) i odszko­do­wa­nia za zabój­stwo (prze­wi­dzia­nych za zabójstwo).[2] Co się tyczy ochro­ny wła­sno­ści ahl al-dhim­ma, Szari’a nie odróż­nia tej wła­sno­ści od wła­sno­ści muzuł­ma­nów. Kra­dzież wła­sno­ści dhim­mie­go jest kara­na ampu­ta­cją ręki, nawet jeśli doko­nał jej muzuł­ma­nin. Al-Qur­tu­bi mówi: Życie dhim­mie­go jest nie­ty­kal­ne (nie­na­ru­szal­ne), tak jak życie muzuł­ma­ni­na w Domu Isla­mu. Dowo­dem na to jest to, że za kra­dzież wła­sno­ści dhim­mie­go prze­wi­dzia­na jest dla muzuł­ma­ni­na (jeże­li dopu­ści się tego czy­nu) kara ampu­ta­cji ręki. Dla­te­go też życie dhim­mie­go jest nie­ty­kal­ne, ana­lo­gicz­nie jak życie muzuł­ma­ni­na i jego wła­sność, któ­rej nie­ty­kal­ność (nie­na­ru­szal­ność) wypro­wa­dzo­na jest od nie­ty­kal­no­ści (nie­na­ru­szal­no­ści) jej właściciela.[3] Al-Małar­di mówi: i on — Imam — jest zobo­wią­za­ny zapew­nić im dwa pra­wa. Pierw­sze to oszczę­dze­nie i daro­wa­nie ich życia i dru­gie to ochra­nia­nie ich tak, że będą zabez­pie­cze­ni przez oszczę­dze­nie (ich życia) i ochra­nia­ni przez zabezpieczenie.[4] Al-Nała­łi mówi: Musi­my oszczę­dzić ich życia i wypła­cać im odszko­do­wa­nie za każ­dą szko­dę, któ­rą im wyrzą­dzi­my, co się tyczy ich życia i mie­nia. Jeste­śmy rów­nież zobo­wią­za­ni do obro­ny ich przed ludź­mi wojny.[5] Ucze­ni muzuł­mań­scy wie­lo­krot­nie to powta­rza­li. Ibn Al-Nad­żar i Al-Han­ba­li: Imam musi ochra­niać ahl al-dhim­ma, odstra­szać wszyst­kich tych, któ­rzy chcą ich zra­nić i musi bro­nić ich przed tymi, któ­rzy chcą wyrzą­dzić im jakąś krzywdę.[6] Kie­dy mon­gol­ski wódz Qatlo­uszah zajął Dama­szek na począt­ku ósme­go wie­ku Hidżry i uwię­ził muzuł­ma­nów i ahl al-dhim­ma (chrze­ści­jan i żydów), Imam Ibn Taj­mij­ja udał się do nie­go wraz z inny­mi uczo­ny­mi żąda­jąc uwol­nie­nia więź­niów. Wódz zgo­dził się uwol­nić jedy­nie muzuł­mań­skich jeń­ców. Imam Ibn Taj­mij­ja odpo­wie­dział mu: Wszy­scy więź­nio­wie, włą­cza­jąc w to żydów i chrze­ści­jan, któ­rzy są naszy­mi ahl al-dhim­ma muszą być uwol­nie­ni i nigdy nie pozo­sta­wi­my u cie­bie żad­nych jeń­ców, zarów­no muzuł­ma­nów, jak i tych z ahl al-dhim­ma. Ahl al-dhim­ma są rów­ni muzuł­ma­nom w pra­wach i obo­wiąz­kach. Wodza Mon­go­łów zasko­czy­ła ta odpo­wiedź i uwol­nił wszyst­kich jeń­ców, zarów­no muzuł­ma­nów, jak tych z ahl al-dhimma.[7] Al-Qara­fi cytu­je Ima­ma Ibn Hazma, któ­ry poda­je kon­sen­sus praw­ni­ków w nastę­pu­ją­cej spra­wie: Jeste­śmy zobo­wią­za­ni wal­czyć z ludź­mi woj­ny, któ­rzy zamie­rza­ją zaata­ko­wać (bro­nią) ahl al-dhim­ma i musi­my nawet poświę­cić nasze życie w celu ochro­ny ludzi w dhim­ma Alla­ha Wszech­moc­ne­go (sub­ha­na wa teala) i dhim­ma Jego Wysłan­ni­ka (sal alla­hu alej­hi wa sala­am); jeże­li nie podej­mie­my się tej wal­ki i nie poświę­ci­my swo­je­go życia w tym celu, było­by to zanie­dba­niem umo­wy dhimma.[8] Przy­pi­sy: [1] Al Fikh Al Muka­ran (Róż­no­rod­ność opi­nii praw­nych) (233) [2] Musnad Al Sza­fie­go (344/1) [3] Al-Idż­ma Li Ahkam al Qur’an (Zgod­ność opi­nii w kwe­stii Qur’anu) (246/2) [4] Pra­wa Wła­dzy (143) [5] Mugni Al Muh­tag (Wzbo­ga­ca­ją­cy potrze­bu­ją­ce­go) (253/4) [6] Mata­lib Oli Al Nuha (Wyma­ga­nia ludzi rozu­mu) (602/2) [7] Madż­mu Al-Fata­ła (Zbiór fatł) (618–617/28) [8] Al Faruq (15–14/3)