Nie czyń sobie obrazu, czyli historia Susan Boyle

W cią­gu kil­ku minut Susan Boy­le sta­ła się ulu­bie­ni­cą Bry­tyj­czy­ków. Film z jej wystę­pu pod­czas bry­tyj­skiej edy­cji pro­gra­mu “Mam talent”, bije w inter­ne­cie rekor­dy popu­lar­no­ści. Nikt nie spo­dzie­wał się, że nie­speł­na 48-let­nia samot­na gospo­dy­ni domo­wa ze szkoc­kiej pro­win­cji, miesz­ka­ją­ca z kotem, pod­bi­je ser­ca publicz­no­ści. — Moja histo­ria jest dowo­dem na to, że nie moż­na oce­niać ludzi po wyglą­dzie – mówi Boy­le, prak­ty­ku­ją­ca kato­licz­ka.

Gdy weszła na sce­nę wszy­scy się z niej śmia­li – z wie­ku, wyglą­du i marzeń. Ale gdy zaczę­ła śpie­wać zarów­no jury, jak i publicz­ność nie potra­fi­li ukryć zachwy­tu. Pani Boy­le zebra­ła owa­cje na sto­ją­co. Zaczę­ła śpie­wać, gdy mia­ła 12 lat, jed­nak zre­zy­gno­wa­ła z karie­ry z powo­du cho­rej mat­ki. Gdy mat­ka zmar­ła Susan ogra­ni­czy­ła aktyw­ność muzycz­ną do chó­ru para­fial­ne­go. Posta­no­wi­ła jed­nak spró­bo­wać swo­ich sił przed szer­szą publicz­no­ścią i pod­bi­ła ser­ca Bry­tyj­czy­ków i nie tyl­ko. O Boy­le pisa­ły też pol­skie media, a ame­ry­kań­scy pro­du­cen­ci muzycz­ni chcą ją zapro­sić do USA. – Współ­cze­sne spo­łe­czeń­stwo zbyt szyb­ko oce­nia ludzi po wyglą­dzie. Nic nie moż­na na to pora­dzić, gdyż w taki wła­śnie spo­sób ludzie myślą, ale moja histo­ria może być lek­cją i przy­kła­dem – powie­dzia­ła pani Boy­le dzien­ni­ko­wi The Times.

Fil­mik z wystę­pu Susan Boy­le obej­rza­ło na YouTu­be ponad 2,5 milio­na widzów. Na Face­bo­oku jej fan­klub ma już kil­ka­set tysię­cy człon­ków.