Reformowany pastor, luterański biskup, ekumenista

Frie­drich Weber stu­dio­wał teo­lo­gię ewan­ge­lic­ką, histo­rię i peda­go­gi­kę w Wup­per­ta­lu, Getyn­dze i Olden­bur­gu. W 1975 roku został ordy­no­wa­ny na duchow­ne­go ewan­ge­lic­kie­go, skła­da­jąc przy­się­gę ordy­na­cyj­ną na księ­gi wyzna­nio­we Kościo­ła ewan­ge­lic­ko-refor­mo­wa­ne­go. Był wie­lo­let­nim pro­bosz­czem para­fii ewan­ge­lic­ko-refor­mo­wa­nej w Gre­et­siel. W latach 1991–2002 peł­nił funk­cję super­in­ten­den­ta para­fii refor­mo­wa­nych w ewan­ge­lic­ko-unij­nym Koście­le Hesji i Nassau.

W 2002 został bisku­pem Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Kościo­ła Brunsz­wi­ku mimo, że sam był wyzna­nia ewan­ge­lic­ko-refor­mo­wa­ne­go. Było to moż­li­we na mocy usta­leń Kon­kor­dii Leu­en­ber­skiej z 1974 r., któ­ra usta­na­wia peł­ną wspól­no­tę urzę­du i sakra­men­tów mię­dzy Kościo­ła­mi tra­dy­cji lute­rań­skiej, refor­mo­wa­nej, unij­nej i meto­dy­stycz­nej. Kon­kor­dia dopusz­cza rów­nież obej­mo­wa­nie kie­row­ni­czych urzę­dów przez ewan­ge­li­ków róż­nych wyznań w innych Kościo­łach przy posza­no­wa­niu wyzna­nio­we­go cha­rak­te­ru danej wspól­no­ty. Urząd lute­rań­skie­go bisku­pa Brunsz­wi­ka bp Weber peł­nił do 2014 roku. Od 2005 do 2014 roku był peł­no­moc­ni­kiem Zjed­no­czo­ne­go Kościo­ła Ewan­ge­lic­ko-Lute­rań­skie­go Nie­miec (VELKD) ds. kon­tak­tów z rzym­sko­ka­to­lic­ką Kon­fe­ren­cją Bisku­pów Nie­miec­kich.

Bp Weber przez deka­dę współ­two­rzył i pro­mo­wał kli­mat eku­me­nicz­nych roz­mów z rzym­sko­ka­to­lic­ką hie­rar­chią i przy­czy­nił się do powsta­nia waż­nych pro­jek­tów eku­me­nicz­nych pod­czas prac rzym­sko­ka­to­lic­ko-ewan­ge­lic­kiej Komi­sji ds. Dia­lo­gu, któ­rej był współ­prze­wod­ni­czą­cym.

Z ramie­nia Ewan­ge­lic­kie­go Kościo­ła Nie­miec (EKD) był współ­prze­wod­ni­czą­cym Komi­sji Miśnień­skiej, plat­for­my eku­me­nicz­nej mię­dzy Kościo­ła­mi człon­kow­ski­mi EKD a Kościo­łem Anglii. Kie­ro­wał rów­nież pra­ca­mi Wspól­no­ty Kościo­łów Ewan­ge­lic­kich w Euro­pie (Wspól­no­ta Leu­en­ber­ska). Był uczest­ni­kiem wie­lu spo­tkań eku­me­nicz­nych, bila­te­ral­nych dia­lo­gów z chrze­ści­ja­na­mi róż­nych wyznań.

Eku­me­nicz­ne zaan­ga­żo­wa­nie Webe­ra się­ga­ło dale­ko poza ewan­ge­lic­ki hory­zont. Przez kil­ka lat był prze­wod­ni­czą­cym Wspól­no­ty Robo­czej Kościo­łów Chrze­ści­jań­skich w Niem­czech (odpo­wied­nik Pol­skiej Rady Eku­me­nicz­nej), współ­pra­co­wał ze śro­do­wi­ska­mi ewan­ge­li­kal­ny­mi oraz anga­żo­wał się w dzia­łal­ność nauko­wą jako wykła­dow­ca uni­wer­sy­tec­ki i wydaw­ca Öku­me­ni­sche Rund­schau (Prze­gląd Eku­me­nicz­ny)

19 stycz­nia 2015 roku prze­grał wal­kę z nowo­two­rem. Pozo­sta­wił żonę i dwo­je doro­słych dzie­ci. Pogrzeb ks. bisku­pa Webe­ra odbył się 26 stycz­nia w Gre­et­siel, gdzie roz­po­czął służ­bę dusz­pa­ster­ską.