Śmierć i życie pozagrobowe

OGÓLNY PLAN KONFERENCJI

PIĄTEK 25.05.2007 godz. 9:00 – 18:10
Wpro­wa­dze­nie 9:00 – 9:10 Rek­tor EWST, dr Woj­ciech Szczer­ba
FILOLOGIA BIBLISTYKA (9:10 – 10:30) pro­wa­dzą­cy: dr Woj­ciech Szczer­ba	9:10 – 9:30	1 dr Sła­wo­mir Tor­bus, Apo­stoł Paweł za hory­zon­tem — reflek­sje na temat 2 Kor 12, 2
	9:30 – 9:50	2 dr Piotr Blum­czyń­ski, Mię­dzy demi­to­lo­gi­za­cją a remi­to­lo­gi­za­cją: nie­bo i pie­kło według C.S. Lewi­sa (ze szcze­gól­nym odnie­sie­niem do “Podzia­łu osta­tecz­ne­go”).
	9:50 – 10:10	3 dr Seba­stian Smo­larz, Aspek­ty życia pośmiert­ne­go w Apo­ka­lip­sie św. Jana.
	10:10 – 10:30	pyta­nia
Prze­rwa (10:30 – 10:50)
SYSTEMATYKA (10:50 – 12:10) pro­wa­dzą­cy: dr Woj­ciech Szczer­ba	10:50 – 11:10	4 prof. dr hab. Tade­usz J. Zie­liń­ski, Śmierć w reflek­sji teo­lo­gicz­nej Wal­te­ra Rau­schen­bu­scha.
	11:10 – 11:30	5 dr Andre­as Hahn, Chri­st’s Resur­rec­tion an Enor­mo­us­Self-Decep­tion? A Cri­ti­ca­lEn­ga­ge­ment with the Chal­len­ge of Gerd Lüde­mann.
	11:30 – 11:50	6 dr Jacek Zie­liń­ski, Śmierć w myśli Ory­ge­ne­sa.
	11:50 – 12:10	pyta­nia
Prze­rwa (12:10 – 12:30)
RELIGIE (12:30 – 14:00) pro­wa­dzą­cy: dr Piotr Lorek	12:30 – 12:50	7 prof. dr hab. Mar­cin Wodziń­ski, Jakie napraw­dę były wyobra­że­nia escha­to­lo­gicz­ne ludu żydow­skie­go w Euro­pie Wschod­niej?
	12:50 – 13:10	8 mgr Ali Abi Issa, Wędrów­ka duszy po życiu.
	13:10 – 13:40	9 mgr Zbi­gniew Paw­lak, Doświad­cze­nie śmier­ci i szu­ka­nie odpo­wie­dzi w Bogu.
	13:40 – 14:00	pyta­nia
OBIAD (14:00 – 15:00)
FILOZOFIA (15:00 – 16:20) pro­wa­dzą­cy: dr Jacek Zie­liń­ski	15:00 – 15:20	10 prof. dr hab. Jani­na Gaj­da-Kry­nic­ka, Śmierć w filo­zo­fii sta­ro­żyt­nej — mit i logos.
	15:20 – 15:40	11 dr Woj­ciech Szczer­ba, Śmierć i nie-śmier­tel­ność w mito­lo­gii grec­kiej. Pod­sta­wy filo­zo­ficz­nej kon­cep­cji apo­ka­ta­sta­zy duszy
	15:40 – 16:00	12 prof. dr hab. Ire­ne­usz Zie­miń­ski, Idea śmier­ci jako ofia­ry.
	16:00 – 16:20	pyta­nia
Prze­rwa (16:20 – 16:40)
BIBLISTYKA (16:40 – 18:00) pro­wa­dzą­cy: dr Sła­wo­mir Tor­bus	16:40 – 17:00	13 prof. dr hab. Piotr Muchow­ski, Przy­szły świat według esseń­czy­ków.
	17:00 – 17:20	14 dr Maciej M. Mün­nich, “Moje posła­nie jest mię­dzy zmar­ły­mi, … o któ­rych już nie pamię­tasz, któ­rzy wypa­dli z Twej ręki” (Ps 88,6). Świat umar­łych w wyobra­że­niach biblij­nych śro­do­wisk mądro­ścio­wych.
	17:20 – 17:40	15 dr Piotr Lorek, Od ludz­kiej przy­pa­dło­ści po boską karę. Śmierć i życie poza­gro­bo­we Antio­cha IV Epi­fa­ne­sa w wybra­nych pismach sta­ro­żyt­nych.
	17:40 – 18:00	pyta­nia
Zakoń­cze­nie kon­fe­ren­cji (18:00 – 18:10) p.o. Dzie­ka­na EWST, dr Piotr Lorek

SZCZEGÓŁOWSZE INFORMACJE O PRELEGENTACH I TEMATACH ICH WYSTĄPIEŃ

1.

dr Sła­wo­mir Tor­bu­sE­wan­ge­li­kal­na Wyż­sza Szko­ła Teo­lo­gicz­naU­ni­wer­sy­tet Wro­cław­ski

Apo­stoł Paweł za hory­zon­tem – reflek­sje na temat 2 Kor 12, 2

Frag­ment 2 Kor 12, 2 spra­wia bada­czom wie­le pro­ble­mów inter­pre­ta­cyj­nych. Nie­ja­sna jest zwłasz­cza poja­wia­ją­ca się tam kwe­stia „trze­cie­go nie­ba”, do któ­re­go Apo­stoł miał zostać porwa­ny. Wystą­pie­nie będzie pró­bą bliż­sze­go przyj­rze­nia się zagad­nie­niom inter­pre­ta­cyj­nym, zwią­za­nym z tym frag­men­tem listu św. Paw­ła.

2.

dr Piotr Blum­czyń­skiU­ni­wer­sy­tet Wro­cław­ski

Mię­dzy demi­to­lo­gi­za­cją a remi­to­lo­gi­za­cją: nie­bo i pie­kło według C.S. Lewi­sa (ze szcze­gól­nym odnie­sie­niem do “Podzia­łu osta­tecz­ne­go”).

Refe­rat sta­no­wi pró­bę opi­su uję­cia idei życia poza­gro­bo­we­go typo­we­go dla myśli C.S. Lewi­sa na tle nawią­zań filo­zo­ficz­nych, teo­lo­gicz­nych i lite­rac­kich obec­nych w jego twór­czo­ści. Przed­sta­wia powra­ca­ją­cy wie­lo­krot­nie mecha­nizm demi­to­lo­gi­za­cji tra­dy­cyj­nych oraz popu­lar­nych poglą­dów chrze­ści­jań­skich, a następ­nie typo­wej dla Lewi­sa remi­to­lo­gi­za­cji rze­czy­wi­sto­ści escha­to­lo­gicz­nej w opar­ciu o obszer­ny kor­pus jego dzieł ze szcze­gól­nym odnie­sie­niem do powie­ści ale­go­rycz­nej p.t. “Podział osta­tecz­ny”.

3.

dr Seba­stian Smo­la­rzE­wan­ge­licz­ny Kościół Refor­mo­wa­ny

Aspek­ty życia pośmiert­ne­go w Apo­ka­lip­sie św. Jana.

Pre­lek­cja będzie mia­ła na celu omó­wie­nie nie­któ­rych obra­zów życia pośmiert­ne­go w Apo­ka­lip­sie Jana. Szcze­gól­na uwa­ga będzie poświę­co­na roz­dzia­łom 21–22, któ­re tra­dy­cyj­nie uwa­ża­ne są za kul­mi­na­cyj­ne wyra­zy chrze­ści­jań­skiej nadziei. Obra­zy z księ­gi zosta­ną krót­ko porów­na­ne z popu­lar­ny­mi chrze­ści­jań­ski­mi wyobra­że­nia­mi na temat życia pośmiert­ne­go.

4.

prof. dr hab. Tade­usz J. Zie­liń­ski­Chrze­ści­jań­ska Aka­de­mia Teo­lo­gicz­na­Wyż­sze Bap­ty­stycz­ne Semi­na­rium Teo­lo­gicz­ne

Śmierć w reflek­sji teo­lo­gicz­nej Wal­te­ra Rau­schen­bu­scha.

Jako czo­ło­wy twór­ca ruchu Ewan­ge­lii Spo­łecz­nej Wal­ter Rau­schen­busch (1861–1918) był eks­po­nen­tem teo­lo­gii oddol­nej. W kon­se­kwen­cji doko­nał cało­ścio­wej rein­ter­pre­ta­cji głów­nych tema­tów dogma­ty­ki chrze­ści­jań­skiej. Antro­po­cen­trycz­na kon­cen­tra­cja jego reflek­sji teo­lo­gicz­nej przy­no­si zaj­mu­ją­ce uwa­gi o kon­dy­cji czło­wie­ka. Doty­czy totak­że escha­to­lo­gicz­ne­go aspek­tu czło­wie­czej egzy­sten­cji, w tym i pro­ble­mu śmier­ci.

5.

dr Andre­as Hah­nE­wan­ge­li­kal­na Wyż­sza Szko­ła Teo­lo­gicz­na­Fre­ie The­olo­gi­sche Aka­de­mie w Gies­sen w Niem­czech

Chri­st’s Resur­rec­tion an Enor­mo­us­Self-Decep­tion? A Cri­ti­ca­lEn­ga­ge­ment with the Chal­len­ge of Gerd Lüde­mann.

Prof. Gerd Lüde­mann has been appe­aring time and aga­in in Ger­man-spe­aking media­be­cau­se ofhis chal­len­ge­sto core belie­ves of the Chri­stian Chur­ches, first of all to the histo­ri­ci­ty of the resur­rec­tion of Christ. His metho­do­lo­gy is cri­ti­cal­ly discus­sed, toge­ther with a con­si­de­ra­tion of the meaning ofthe histo­ri­ci­ty of the­re­sur­rec­tion­for the Chri­stian faith.

6.

dr Jacek Zie­liń­skiE­wan­ge­li­kal­na Wyż­sza Szko­ła Teo­lo­gicz­naU­ni­wer­sy­tet Wro­cław­ski

Śmierć w myśli Ory­ge­ne­sa.

Przed­mio­tem wystą­pie­nia będzie przed­sta­wie­nie zagad­nie­nie śmier­ci w myśli teo­lo­gicz­no-filo­zo­ficz­nej, pierw­sze­go chrze­ści­jań­skie­go sys­te­ma­ty­ka, Ory­ge­ne­sa. Według nie­go śmierć jest skut­kiem „odpad­nię­cia od życia” czy jak w innym miej­scu Peri Archon stwier­dza, sta­nem przy­ję­cia na sie­bie odpo­wie­dzial­no­ści za „sty­gnię­cie” (psy­che­in) ducha w miło­wa­niu Boga, a więc nie podą­ża­niu za Nim, cze­go rezul­ta­tem jest przy­oble­cze­nie się w cia­ło. Apo­lo­ge­ta sta­wia więc pyta­nie: czy owa cie­le­sna natu­ra ist­nie­je cza­so­wo czy może roz­pad­nie się w nicość, tak jak z nico­ści powsta­ła?

7.

prof. dr hab. Mar­cin Wodziń­skiU­ni­wer­sy­tet Wro­cław­ski

Jakie napraw­dę były wyobra­że­nia escha­to­lo­gicz­ne ludu żydow­skie­go w Euro­pie Wschod­niej?

Wyobra­że­nia escha­to­lo­gicz­ne juda­izmu były wie­lo­krot­nie przed­mio­tem opi­su i bada­nia, jed­nak z zasa­dy zain­te­re­so­wa­nia te sku­pia­ły się na eli­tar­nej kul­tu­rze rabi­nicz­nej. Kre­owa­ny przez takie uję­cie obraz musiał być sta­tycz­ny i raczej pre­skryp­tyw­ny niż rze­czy­wi­ście deskryp­tyw­ny wobec wie­rzeń escha­to­lo­gicz­nych ludu żydow­skie­go. Jedy­ną pró­bą prze­ła­ma­nia tej per­spek­ty­wy były stu­dia etno­gra­ficz­ne się­ga­ją­ce zarów­no do boga­tej tra­dy­cji legen­do­wej, jak i bliż­szych współ­cze­sno­ści zapi­sów wywia­dów etno­gra­ficz­nych. Wadą takie­go uję­cia było jed­nak zama­za­nie gra­ni­cy mię­dzy tym, co opo­wia­da­ne, a tym co prak­ty­ko­wa­ne i wie­rzo­ne. Pre­zen­to­wa­ny refe­rat będzie pró­bą prze­zwy­cię­że­nia tych ogra­ni­czeń przez się­gnię­cie do innych źró­deł i nowych ujęć, przede wszyst­kim do hebraj­skich inskryp­cji nagrob­nych z ich wyjąt­ko­wą pozy­cją maso­wych, ludo­wych, zin­dy­wi­du­ali­zo­wa­nych, nie­stan­da­ry­zo­wa­nych tek­stów funk­cjo­nu­ją­cych w for­mal­nym rytu­ale i ści­śle okre­ślo­nej funk­cji.

8.

mgr Ali Abi Issa­Dy­rek­tor Muzuł­mań­skie­go Cen­trum Kul­tu­ral­no-Oświa­to­we­go we Wro­cła­wiu

Wędrów­ka duszy po życiu

Wstęp do zagad­nie­nia sta­no­wi wyja­śnie­nie rodza­jów i zna­cze­nia śmier­ci z punk­tu widze­nia teo­lo­gii islam­skiej. Temat obej­mie zagad­nie­nia wyja­śnia­ją­ce eta­py, któ­re prze­mie­rza dusza od chwi­li śmier­ci. Pod­da­ne zosta­nie ana­li­zie ist­nie­nie duszy w cza­sie al-barzach, czy­li okre­sie prze­by­wa­nia duszy w gro­bie od chwi­li pochów­ku, do dnia zmar­twych­wsta­nia oraz oko­licz­no­ści, w któ­rych będzie ona uczest­ni­czyć od momen­tu zmar­twych­wsta­nia do momen­tu roz­są­dze­nia, i w koń­cu podział duszy na zba­wio­ną i nie zba­wio­ną. W ostat­niej czę­ści refe­ra­tu przed­sta­wię krót­ki opis prze­zna­cze­nia duszy zba­wio­nej, i męki duszy nie zba­wio­nej.

9.

mgr Zbi­gniew Paw­lak­Mi­sjo­narz

Doświad­cze­nie śmier­ci i szu­ka­nie odpo­wie­dzi w Bogu.

Zasko­cze­ni przez śmierć, zatrzy­ma­ni przez ból, roz­dar­ci przez strach – zmu­sze­ni do posta­wie­nia pyta­nia, o to gdzie jest Bóg, kie­dy śmierć przy­cho­dzi nie­spra­wie­dli­wie. Mul­ti­me­dial­na pre­zen­ta­cja o tra­ge­dii rodzin w Bie­sła­nie.

10.

prof. dr hab. Jani­na Gaj­da-Kry­nic­kaU­ni­wer­sy­tet Wro­cław­ski

Śmierć w filo­zo­fii sta­ro­żyt­nej – mit i logos

11.

dr Woj­ciech Szczer­ba­Ewan­ge­li­kal­na Wyż­sza Szko­ła Teo­lo­gicz­na

Śmierć i nie-śmier­tel­ność w mito­lo­gii grec­kiej. Pod­sta­wy filo­zo­ficz­nej kon­cep­cji apo­ka­ta­sta­zy duszy.

Grec­kie tra­dy­cje mito­lo­gicz­ne, w for­mie, w jakiej prze­trwa­ły do dziś, moż­na bar­dzo umow­nie podzie­lić na dwie szkoły/linie, w zależ­no­ści od tego, w jaki spo­sób okre­śla­ją sta­tus ontycz­ny czło­wie­ka: jego pocho­dze­nie, sto­su­nek do bóstwa oraz prze­zna­cze­nie tak w odnie­sie­niu do indy­wi­du­al­ne­go losu jed­nost­ki po śmier­ci, jak i w sen­sie ogól­nie poję­tej sote­rio­lo­gii.

Pierw­sza tra­dy­cja zakła­da dość mgli­ście ist­nie­nie duszy, nie pre­cy­zu­je jej isto­ty, nie przy­pi­su­je jej rów­nież zbyt wiel­kie­go zna­cze­nia, ani w kon­tek­ście egzy­sten­cji docze­snej ani w sen­sie sote­rio­lo­gicz­nym. Dru­ga szko­ła przy­pi­su­je duszy zna­cze­nie prio­ry­te­to­we. Jeże­li coś w czło­wie­ku posia­da rze­czy­wi­ste zna­cze­nie, to wła­śnie owa cząst­ka bosko­ści ukry­ta w cie­le­snej powło­ce isto­ty ludz­kiej. Jeże­li jakaś egzy­sten­cja ma rze­czy­wi­sty sens, to jest nią życie po śmier­ci, docze­sność to jedy­nie pre­lu­dium do wiecz­nej szczę­śli­wo­ści.

12.

prof. dr hab. Ire­ne­usz Zie­miń­skiU­ni­wer­sy­tet Szcze­ciń­ski

Idea śmier­ci jako ofia­ry

Poję­cie śmier­ci jako ofia­ry jest jed­nym z zasad­ni­czych prób nada­nia sen­su ostat­nie­mu akto­wi ludz­kie­go życia. Ofia­rę moż­na pojąć wie­lo­ra­ko: poświę­ce­nie jed­nost­ki dla gatun­ku (Sche­ler), ustą­pie­nia miej­sca przy­szłym poko­le­niom (Rah­ner), odda­nie życia za inne­go, męczeń­stwo a osta­tecz­nie śmierć zbaw­czą Chry­stu­sa na krzy­żu. Ofia­ra zakła­da dobro­wol­ność poświę­ce­nia swe­go życia oraz abso­lut­ny cel, któ­re­mu ma słu­żyć. Akt ofia­ry jest speł­nie­niem życia ziem­skie­go, może jed­nak tak­że budzić nadzie­ję na życie wiecz­ne.

13.

prof. dr hab. Piotr Muchow­skiE­wan­ge­li­kal­na Wyż­sza Szko­ła Teo­lo­gicz­naU­ni­wer­sy­tet im. Ada­ma Mic­kie­wi­cza w Pozna­niu

Przy­szły świat według esseń­czy­ków

Przed­mio­tem refe­ra­tu są wie­rze­nia esseń­czy­ków na temat zmar­twych­wsta­nia i przy­szłe­go życia w świe­tle ręko­pi­sów z Qum­ran i innych dostęp­nych prze­ka­zów histo­rycz­nych. W jego ramach przed­sta­wio­ne zosta­ną naj­waż­niej­sze świa­dec­twa tek­sto­we, a następ­nie na ich pod­sta­wie omó­wio­ne zasad­ni­cze zało­że­nia escha­to­lo­gii wspól­no­ty esseń­skiej.

14.

dr Maciej M. Mün­nich­Ka­to­lic­ki Uni­wer­sy­tet Lubel­ski Jana Paw­ła II

“Moje posła­nie jest mię­dzy zmar­ły­mi, … o któ­rych już nie pamię­tasz, któ­rzy wypa­dli z Twej ręki” (Ps 88,6). Świat umar­łych w wyobra­że­niach biblij­nych śro­do­wisk mądro­ścio­wych.

W bada­niach bibli­stycz­nych powszech­nie przyj­mu­je się, że Jah­we jest panem całe­go świa­ta, w tym rów­nież świa­ta umar­łych. Jed­nak dokład­na ana­li­za tek­stu biblij­ne­go pozwa­la zauwa­żyć pew­ne rysy obec­ne na takim obra­zie. Są one szcze­gól­nie wyraź­ne w nie­któ­rych dzie­łach biblij­nej lite­ra­tu­ry mądro­ścio­wej (Ks. Hio­ba; Ps 88; Ks. Kohe­le­ta). Refe­rat będzie przed­sta­wiał przy­czy­ny i kon­se­kwen­cje takie­go sta­nu rze­czy.

15.

dr Piotr Lore­kE­wan­ge­li­kal­na Wyż­sza Szko­ła Teo­lo­gicz­na

Od ludz­kiej przy­pa­dło­ści po boską karę. Śmierć i życie poza­gro­bo­we Antio­cha IV Epi­fa­ne­sa w wybra­nych pismach sta­ro­żyt­nych.

Jaki czyn jest nagan­ny? Jak okre­ślić odpo­wied­nią karę? Jak reali­zu­je się kara? Oto pyta­nia któ­re rodzą się w trak­cie lek­tu­ry rzym­skich, grec­kich i żydow­skich opi­sów ostat­nich chwil z życia Antio­cha, jego śmier­ci i kary w zaświa­tach. Oka­zu­je się, że sta­ro­żyt­ne opi­sy dostar­cza­ją całe spek­trum odpo­wie­dzi.