Wielki Czwartek — Brak przyjaźni w dniu wspólnoty

Tam­ta wie­cze­rza była prze­cież spo­tka­niem przy­ja­ciół, któ­rzy roz­ma­wia­li o miło­ści i przy­szło­ści. Nie było w niej jesz­cze wte­dy nic z wiel­ko­ści litur­gii, zapew­ne nikt (poza samym Jezu­sem) nie zda­wał sobie spra­wy z praw­dzi­we­go jej zna­cze­nia. Ot – świą­tecz­na kola­cja, taka jakie my spo­ży­wa­my w Boże Naro­dze­nia czy Wiel­ka­noc.

Tam­to spo­tka­nie, a dokład­niej jego zakoń­cze­nie uświa­da­mia jed­nak tak­że, jak istot­na jest uwa­ga poświę­ca­na dru­gie­mu, nie­za­leż­nie od tego, kim on jest. Bo prze­cież Jezus wyraź­nie wska­zał, kto go zdra­dzi. I nikt z apo­sto­łów nie zwró­cił na to uwa­gi. Judasz sam wybiegł na zim­ną noc, i nawet nie pró­bo­wa­no go zatrzy­mać. Cie­pło rodzin­ne­go sto­łu, samo­za­do­wo­le­nie spra­wi­ły, że nie przy­szło im nawet do gło­wy, by wybiec za Juda­szem i pró­bo­wać go odwieść od powzię­te­go pla­nu. Być może nic by to nie zmie­ni­ło. Ale może uda­ło­by się ura­to­wać nie­szczę­śni­ka, któ­ry osta­tecz­nie się powie­sił. Ile w naszym życiu było takich histo­rii, gdy przez nie­uwa­gę czy zapo­mnie­nie zdra­dza­li­śmy może nie Boga, ale naszych przy­ja­ciół? Trud­no o tym nie myśleć w Wiel­ki Czwar­tek!