Wielki Piątek

A napis ten czy­ta­ło wie­lu Żydów, bo bli­sko mia­sta było to miej­sce, gdzie Jezus został ukrzy­żo­wa­ny; a było napi­sa­ne po hebraj­sku, po łaci­nie i po grec­ku. Mówi­li tedy arcy­ka­pła­ni żydow­scy Piła­to­wi: Nie pisz: król żydow­ski, ale że On powie­dział: Jestem kró­lem żydow­skim. Odpo­wie­dział Piłat: Com napi­sał, tom napi­sał. A gdy żoł­nie­rze ukrzy­żo­wa­li Jezu­sa, wzię­li sza­ty jego i podzie­li­li na czte­ry czę­ści, każ­de­mu żoł­nie­rzo­wi część, i zwierzch­nią suk­nię. A ta suk­nia nie była szy­ta, ale od góry cała tka­na. Tedy rze­kli jed­ni do dru­gich: Nie kraj­my jej, rzuć­my losy o nią, czy­ja ma być; aby się wypeł­ni­ło Pismo, któ­re mówi: Roz­dzie­li­li mię­dzy sie­bie sza­ty moje,A o suk­nię moją losy rzu­ca­li. To wła­śnie uczy­ni­li żoł­nie­rze. A sta­ły pod krzy­żem Jezu­sa mat­ka jego i sio­stra mat­ki jego, Maria, żona Kle­ofa­sa, i Maria Mag­da­le­na. A gdy Jezus ujrzał mat­kę i ucznia, któ­re­go miło­wał, sto­ją­ce­go przy niej, rzekł do mat­ki: Nie­wia­sto, oto syn twój! Potem rzekł do ucznia: Oto mat­ka two­ja! I od owej godzi­ny wziął ją ów uczeń do sie­bie. Potem Jezus, wie­dząc, że się już wszyst­ko wyko­na­ło, aby się wypeł­ni­ło Pismo, powie­dział: Pra­gnę. A sta­ło tam naczy­nie peł­ne octu; wło­żyw­szy więc na pręt hizo­pu gąb­kę nasiąk­nię­tą octem, poda­li mu do ust. A gdy Jezus skosz­to­wał octu, rzekł: Wyko­na­ło się! I skło­niw­szy gło­wę, oddał ducha. (Jan 19,16–30)