Historyczny ingres abp Sarah Mullally w Canterbury

Na uro­czy­stość przy­był ksią­żę i księż­na Walii Wil­liam i Kate, któ­rzy zło­ży­li wizy­tę abp Mul­lal­ly w Pała­cu Lam­beth krót­ko po jej ofi­cjal­nym wybo­rze.

Na nabo­żeń­stwo przy­był rów­nież pre­mier Keir Star­mer, lider­ka opo­zy­cji Kemi Bade­noch, dele­ga­cja Wspól­no­ty Naro­dów (Com­mon­we­alth) i ONZ, a tak­że goście eku­me­nicz­ni, w tym kar­dy­na­ło­wie i arcy­bi­sku­pi Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, zarów­no z Waty­ka­nu, jak i Wiel­kiej Bry­ta­nii, bisku­pi wschod­nich Kościo­łów pra­wo­sław­nych i orien­tal­nych (m.in. Eku­me­nicz­ny Patriar­chat Kon­stan­ty­no­po­la i Kop­ty­ski Kościół Pra­wo­sław­ny), bisku­pi i duchow­ni sio­strza­nych Kościo­łów tra­dy­cji ewan­ge­lic­kiej, meto­dy­stycz­nej, bap­ty­stycz­nej, zie­lo­no­świąt­ko­wej oraz wie­lu innych. Obec­ni byli tak­że przed­sta­wi­cie­le reli­gii nie­chrze­ści­jań­skich oraz przed­sta­wi­cie­le władz miej­skich i róż­nych dzie­dzin życia spo­lecz­ne­go w Can­ter­bu­ry.

Mimo iż ingres pierw­szej kobie­ty na sto­li­cę Can­ter­bu­ry został opro­te­sto­wa­ny przez część angli­kań­skich hie­rar­chów z Afry­ki i Azji to na ingres do Can­ter­bu­ry przy­by­ła więk­szość pry­ma­sów pro­win­cji angli­kań­skich z całe­go świa­ta (26 z 42). Część pry­ma­sów nie mogła przy­być ze wzglę­du na cho­ro­bę albo napię­tą sytu­ację poli­tycz­ną na Bli­skim Wscho­dzie i zwią­za­ne z tym trud­no­ści w podró­żo­wa­niu, w tym Arcy­bi­skup Jero­zo­li­my i pry­mas Papui Nowej Gwi­nei. Obec­ni byli repre­zen­tan­ci nie­któ­rych pro­win­cji, któ­rych pry­ma­si zde­cy­do­wa­li się nie wziąć udzia­łu w ingre­sie. Do Can­ter­bu­ry przy­by­ły biskup­ki angli­kań­skie z kra­jów afry­kań­skich i z Ame­ry­ki Połu­dnio­wej.

Część litur­gicz­na roz­po­czę­ła się przed zachod­ni­mi drzwia­mi kate­dry Can­ter­bu­ry.

Abp Sarah Mul­lal­ly sta­nę­ła przed drzwia­mi, ude­rza­jąc trzy­krot­nie pasto­ra­łem, po czym otwar­to drzwi do głów­nej nawy kate­dry.

Pie­lę­gniar­ska sprzącz­ka i pier­ścień od papie­ża

W litur­gii nie zabra­kło sym­bo­licz­nych ele­men­tów. Zapię­cie kapy arcy­bi­sku­piej wyko­na­ne zosta­ło ze sprzącz­ki, uży­wa­nej przez pie­lę­gniar­ki. Abp Sarah Mul­lal­ly jest wykształ­ce­nia pie­lę­gniar­ką, a  wie­ku 37 lat sta­ła się naj­młod­szą w histo­rii Zjed­no­czo­ne­go Kró­le­stwa naczel­ną pie­lę­gniar­ką kra­ju. Z kolei pasto­rał, któ­re­go uży­wa­ła pod­czas ingre­su abp Mul­lal­ly był pier­wot­nie wła­sno­ścią abp. Geof­freya Fishe­ra, któ­ry był ostat­nim przed Mul­lal­ly bisku­pem Lon­dy­nu, obej­mu­ja­cym sto­li­cę Can­ter­bu­ry. Pasto­rał zso­tał ufun­do­wa­ny przez 33 pry­ma­sów angli­kań­skich z całe­go świa­ta w 1961 r.

Sym­bo­li­ka doty­czy­ła też zagad­nień eku­me­nicz­nych – abp Sarah Mul­lal­ly zało­ży­ła pier­ścień bisku­pi, któ­ry w 1966 roku papież Paweł VI poda­ro­wał ówcze­sne­mu arcy­bi­sku­po­wi Can­ter­bu­ry Micha­elo­wi Ram­sey­owi. Z kolei nowy arcy­bi­skup West­min­ste­ru Richard Moth, zwierzch­nik angiel­skich i walij­skich kato­li­ków, czyn­nie uczest­ni­czył w litur­gii, odczy­tu­jąc sło­wa pro­roc­twa z Księ­gi Iza­ja­sza.

Przed zło­że­niem przy­się­gi abp Sarah Mul­lal­ly zło­ży­ła zobo­wią­za­nie eku­me­nicz­ne wobec przed­sta­wi­cie­li angiel­skiej eku­me­nii – w tej czę­ści cere­mo­nii aktyw­nie uczest­ni­czy­ła bp Pau­li­na Hła­wicz­ka-Trot­man, pocho­dzą­ca z Pol­ski zwierzch­nicz­ka bry­tyj­skich lute­ran.

Skła­da­jąc przy­się­gę abp Mul­lal­ly trzy­ma­ła rękę na kopii 500-let­niej Biblii św. Jana, któ­rą kate­dra Can­ter­bu­ry otrzy­ma­ła trzy lata temu. Przez ostat­nie 60 lat nowi arcy­bi­sku­pi Can­ter­bu­ry wypo­wia­da­li sło­wa przy­się­gi uży­wa­jąc pocho­dzą­ce­go z VI wie­ku ewan­ge­lia­rza św. Augu­sty­na, pierw­sze­go abpa Can­ter­bu­ry. Zaby­tek ten znaj­du­je się w col­le­gu Cor­pus Chri­sti w Cam­brid­ge i ze wzglę­du na jego stan posta­no­wio­no się­gnąć po inną księ­gę.

Archi­dia­kon ks. Will Adam popro­wa­dził abp Mul­lal­ly do kate­dry bisku­piej, gdzie zaję­ła swo­je miej­sce i otrzy­ma­ła bło­go­sła­wień­stwo od bisku­pa Win­che­ster Phi­li­pa Moun­ste­phe­na, dzie­kan pro­win­cji Can­ter­bu­ry. Następ­nie dzie­kan kate­dry ks. David Mon­te­ith doko­nał insta­la­cji nowej pry­ma­ski całej Anglii na Tron św. Augu­sty­na z XIII wie­ku. Tam też otrzy­ma­ła sym­bo­licz­ny kom­pas sym­bo­li­zu­ją­cy glo­bal­ną Wspól­no­tę Angli­kań­ską, któ­rej hono­ro­wym zwierzch­ni­kiem jest Arcy­bi­skup Can­ter­bu­ry. W tym miej­scu bło­go­sła­wień­sta udzie­lił abp Albert Cha­ma, abp Lusa­ki (Zambia) i pry­mas całej Afry­ki Cen­tral­nej.

Jak Maria…

Litur­gia nabo­żeń­stwa była wie­lo­ję­zycz­na (Ewan­ge­lię odczy­ta­ła biskup­ka Mek­sy­ku Alba Sal­ly Sue Her­nan­dez Gar­cia) i zawie­ra­ła licz­ne ele­men­ty (w tym taniec litur­gicz­ny) z Afry­ki.

W kaza­niu abp Mul­lal­ly nie uni­ka­ła trud­nych tema­tów. Mówi­ła o świe­cie roz­dar­tym przez kon­flik­ty, cier­pie­nie i podzia­ły. Wska­za­ła, że nie wol­no mar­gi­na­li­zo­wać cier­pie­nia, któ­re zosta­ło zada­ne tuż obok, odno­sząc się do wia­ry­god­no­ści Kościo­łów wobec skan­da­li o cha­rak­te­rze sek­su­al­nym. – Nie wol­no nam prze­oczyć, ani baga­te­li­zo­wać bólu doświad­czo­ne­go przez tych, któ­rzy zosta­li zra­nie­ni przez dzia­ła­nia, zanie­cha­nie lub błę­dy ludzi w naszych Kościo­łach i wspól­no­tach – mówi­ła.

Odno­sząc się do uro­czy­sto­ści Zwia­sto­wa­nia Marii Pan­nie, któ­ra przy­pa­da 25 mar­ca, abp Can­ter­bu­ry przy­po­mnia­ła, że Maria, Mat­ka Boża, zaufa­ła przy­szło­ści, któ­rej nie mogła widzieć, przy­szło­ści, któ­rej nigdy nie mogła­by sobie wyobra­zić. - To do mnie prze­ma­wia, gdy patrzę na swo­je życie, gdy jako nasto­lat­ka, zawie­rzy­łam się Bogu i zobo­wią­za­łam się podą­żać za Jezu­sem. Nigdy nie mogłam wyobra­zić sobie przy­szło­ści, któ­ra była przede mną, a już na pew­no nie służ­by, do któ­rej jestem teraz wezwa­na – mówi­ła abp Sarah.

Ingres poprze­dzi­ła nie­speł­na tygo­dnio­wa, 140-kilo­me­tro­wa piel­grzym­ka, któ­rą abp Sarah odby­ła pie­szo z Lon­dy­nu do Can­ter­bu­ry.

Jutro, tj. 26 mar­ca 2026 roku, abp Sarah Mul­la­ly, będzie obcho­dzić swo­je 64. uro­dzi­ny. Ozna­cza to, że jej posłu­ga zakoń­czy się naj­póź­niej za sześć lat, gdy będzie musia­ła zło­żyć urząd.

Foto: YT/ChurchofEngland