Papież Leon i arcybiskupka Sarah w Rzymie

Pierw­sze spo­tka­nie Leona XIV i abp Sarah Mul­lal­ly odby­ło się zale­d­wie po ingre­sie abp Mul­lal­ly do kate­dry w Can­ter­bu­ry i w 60. Rocz­ni­cę histo­rycz­ne­go spo­tka­nia papie­ża Paw­ła VI i abp. Micha­ela Ramsey’a. Zgod­nie z tra­dy­cją zapo­cząt­ko­wa­ną przez poprzed­ni­ków abp Mul­lal­ly zało­ży­ła na spo­tka­nie z Leonem XIV pier­ścień bisku­pi, któ­ry abp. Ram­sey­owi poda­ro­wał Paweł VI.

Podróż abp. Can­ter­bu­ry do Rzy­mu była pierw­szą zagra­nicz­ną piel­grzym­ką nowej arcy­bi­skup­ki i fakt, że pro­wa­dzi­ła ona do Rzy­mu pod­kre­śla eku­me­nicz­ną deter­mi­na­cję abp Mul­lal­ly. War­to przy­po­mnieć, że pierw­szą piel­grzym­ką abp Mul­lal­ly była śre­dnio­wiecz­na tra­sa, a więc z cza­sów przed zerwa­nia Kościo­ła Anglii z Rzy­mem, od Lon­dy­nu do Can­ter­bu­ry, na któ­rej Mul­lal­ly spo­ty­ka­ła się też z duchow­ny­mi i wier­ny­mi wspól­not rzym­sko­ka­to­lic­kich.

U św. Paw­ła i Iga­ce­go Loy­oli

Spo­tka­nie z papie­żem poprze­dził sze­reg spo­tkań eku­me­nicz­nych i nabo­żeństw, ponie­waż pobyt w Rzy­mie miał rów­nież cha­rak­ter wizy­ty dusz­pa­ster­skiej dla angli­ka­nów i epi­sko­pa­lian miesz­ka­ją­cych we Wło­szech. Wspo­mnieć nale­ży nabo­żeń­stwa w koście­le św. Paw­ła Wewnątrz Murów (kościół epi­sko­pal­ny) i w koście­le Wszyst­kich Świę­tych (kościół angli­kań­ski).

Ponad­to w koście­le oo. Jezu­itów pw. św. Igna­ce­go Loy­oli (sic!) abp Mul­lal­ly prze­wod­ni­czy­ła litur­gii, pod­czas któ­rej wpro­wa­dzi­ła w urząd nowe­go dyrek­to­ra Cen­trum Angli­kań­skie­go w Rzy­mie bp. Anthony’ego Bal­la, któ­ry repre­zen­tu­je inte­re­sy Wspól­no­ty Angli­kań­skiej i abp Can­ter­bu­ry przy Sto­li­cy Apo­stol­skiej. W tej uro­czy­sto­ści uczest­ni­czy­ło też wie­lu bisku­pów, w tym kar­dy­na­łów.

Są róż­ni­ce, ale mimo to…

Leon XIV przy­jął abp. Mul­lal­ly na audien­cji pry­wat­nej, a następ­nie modlił się z arcy­bi­skup­ką w Kapli­cy Urba­na VIII.

Papież Leon pod­kre­ślił odpo­wie­dzial­ność podzie­lo­nych chrze­ści­jan za wspól­ną misję i pro­ble­my, jakie spra­wia brak jed­no­ści. Doce­nił owo­ce dia­lo­gu angli­kań­sko-rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, przy­po­mi­na­jąc jed­no­cze­śnie, że powsta­ły nowe pro­ble­my i trud­no­ści, któ­re unie­moż­li­wia­ją peł­ną komu­nię mię­dzy angli­ka­na­mi a rzym­ski­mi kato­li­ka­mi — Było­by skan­da­lem, gdy­by­śmy nie kon­ty­nu­owa­li pra­cy nad prze­zwy­cię­że­niem naszych róż­nic, nie­za­leż­nie od tego, jak nie­roz­wią­zy­wal­ne mogą się one wyda­wać – powie­dział zwierzch­nik Kościo­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go.

W swo­im pozdro­wie­niu abp Mul­lal­ly pod­kre­śli­ła swo­je uzna­nie i wdzięcz­ność wobec Leona za jego sło­wa pod­czas nie­daw­nej piel­grzym­ki papie­skiej do Afry­ki. – Wasza Świą­to­bli­wość, z mocą mówi­łeś o tak wie­lu nie­spra­wie­dli­wo­ściach w naszym dzi­siej­szym świe­cie, ale jesz­cze moc­niej mówi­łeś o nadziei. Piel­grzym­ka do Afry­ki była peł­na życia i rado­ści, a świat potrze­bu­je tego prze­sła­nia – dzię­ku­ję – zazna­czy­ła abp Mul­lal­ly.

Arcy­bi­skup­ka przy­po­mnia­ła, że zanim zosta­ła wyświę­co­na była pie­lę­gniar­ką i to doświad­cze­nie kształ­to­wa­ła jej słu­zbę. – Bóg wzy­wa mnie do służ­by bycia przy cier­pią­cych i pogrą­żo­nych w smut­ku, i tych któ­rzy doświad­cza­ją uzdro­wie­nia i rado­ści. Duch Świę­ty zapra­sza nas do głęb­szej prak­ty­ki gościn­no­ści, nie tyl­ko jako przy­ję­cia, ale jako for­my posłu­gi: goto­wo­ści do uczy­nie­nia miej­sca dla sie­bie nawza­jem, jako istot stwo­rzo­nych na obraz Boga – zazna­czy­ła abp Mul­lal­ly.

» Ekumenizm.pl: